Λαμβάνοντας υπόψη τις τραγικές επιδόσεις της κυβέρνησης ως προς τον σεβασμό των ελευθεριών και το κράτος δικαίου, ιδιαίτερα το σκάνδαλο των υποκλοπών, προκαλεί εύλογη ανησυχία το νομοσχέδιο που συζητείται στην Ολομέλεια της Βουλής για την δημιουργία”Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας”. Το ζήτημα δεν είναι η αναγκαία θεσμική ασπίδα του ψηφιακού κράτους από τις στις κυβερνοεπιθέσεις, αλλά το γεγονός ότι όπως καταγγέλθηκε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επί της ουσίας δημιουργεί μια παράλληλη ΕΥΠ, διάτρητη μάλιστα.
Δεν πρόκειται επίσης για Ανεξάρτητη Αρχή όπως καταγγέλθηκε αλλά για έναν οργανισμό που θα είναι επίσης υπό τον έλεγχο του πρωθυπουργού. Σαν να μην διδάχθηκε τίποτα από το ταπεινωτικό για τον ίδιο τον Μητσοτάκη ψήφισμα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου και συνεχίζει απτόητος τον ηθικό και πολιτικό κατήφορο. Για ποιόν λόγο να είναι υπό τον έλεγχο του πρωθυπουργού; καμία απάντηση, ούτε από τον αρμόδιο Υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου. Όπως έγινε γνωστό επιστήμονες που εκλήθησαν στην Επιτροπή της Βουλής να καταθέσουν τις απόψεις τους, εξέφρασαν έντονο προβληματισμό.
Τελικά ήρθε ο διασυρμός και η τιμωρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός στιγματίζεται ιστορικά με το ψήφισμα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου για το έγκλημα των Τεμπών, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, την ελευθερία του Τύπου και την αστυνομική βία με ψήφους, 330 υπέρ, 254 κατά και 26 αποχές. . Ταυτόχρονα η εικόνα της Ελλάδας παρομοιάζεται και θεσμικά πλέον με το αντιδημοκρατικό καθεστώς του Όρμπαν, καθώς καλείται η Επιτροπή, να αξιολογήσει την εκταμίευση των κονδυλίων της ΕΕ προς την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για την αντιμετώπιση των παραβιάσεων των αξιών της ΕΕ στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης αφενός της αξιολόγησης της χρήσης των κονδυλίων της ΕΕ στο πλαίσιο του κανονισμού περί κοινών διατάξεων σύμφωνα με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, αφετέρου σε σχέση με τη μη εφαρμογή των αποφάσεων των ευρωπαϊκών δικαστηρίων σύμφωνα με τον κανονισμό για την αιρεσιμότητα του κράτους δικαίου».
Του Στράτου Βαλτινού
Αναιμικός είναι ο ρόλος της Ελλάδας στη έξαρση της διπλωματίας καθώς η τραγωδία της Γάζας, η κόπωση και ο φόβος γενικευμένης αποσταθεροποίησης οδηγούν σε εκτεταμένες διαβουλεύσεις. Η αλήθεια είναι ότι τη διπλωματική πρωτοκαθεδρία δεν την έχουν οι ΗΠΑ , ούτε ο περιφερόμενος Μπλίνκεν, αλλά τα αραβικά κράτη. Η Ελλάδα, ενώ απουσιάζει διπλωματικά, είναι παρούσα στον στρατιωτικό τομέα, τόσο με τις μεγάλες διευκολύνσεις , όσο και τη συμμετοχή της στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα,
Η διπλωματία επικεντρώνεται στον τερματισμό των επιχειρήσεων του Ισραήλ μέσω μιας εκτεταμένης εκεχειρίας, αλλά κυρίως οι Άραβες ενδιαφέρονται για την επόμενη ημέρα, ώστε να αποτραπεί πάση θυσία ο έλεγχος της περιοχής από το Τελ Αβίβ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία είναι πανταχού παρούσα καθώς ο μεν ΥΠΕΞ Φιντάν επισκέπτεται την Λιβύη όπου θα συναντηθεί και με τον υποτιθέμενο φίλο της Ελλάδας Χάφταρ, ο Ερντογάν την Αίγυπτο, ενώ το Κατάρ είναι υπερκινητικό διπλωματικά. Τα τριμερή σχήματα της Ελλάδας έχουν ουσιαστικά αδρανοποιηθεί, ενώ το σχήμα 3+1, Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ , ΗΠΑ είναι νεκρό. Σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση και ο φιλικός της τύπος, αντί ενστάσεων, εκλιπαρούν την Ουάσιγκτον να είναι πιο γενναιόδωρη με την Ελλάδα, καθώς οι ΗΠΑ έρχονται όλο και πιο κοντά με την Τουρκία. Αν είναι δυνατόν…
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο Αλέξης Τσίπρας -σχεδόν – ιδιωτεύει, η διάσπαση συντελέστηκε σε κλίμα εμφυλίου, η άνοδος δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ήταν αναμενόμενο ότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ , είναι πλέον ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης. Για την ακρίβεια το πρόβλημα δεν το αναδεικνύουν οι εχθροί του, αλλά οι φίλοι του , δηλαδή όσοι τον στήριξαν και συνετέλεσαν στο να εκλεγεί πρόεδρος, ενώ το κλίμα ηττοπάθειας εντείνεται. Μετά την ανοιχτή αμφισβήτηση του Νίκου Παππά , ακολούθησε ο Ευάγγελος Αποστολάκης, πρώην υπουργός Άμυνας και αρχηγός ΓΕΕΘΑ, νυν Τομεάρχης Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος με τη στάση του, έχει μπλοκάρει τις πολιτικές θέσεις ενός κόμματος που έχει ιστορικό ενδιαφέρον και μεγάλους αγώνες για την άμυνα και τους εξοπλισμούς.
Η εξωτερική πολιτική είναι αιχμάλωτη ενός ψευδοδόγματος περί πατριωτικής αριστεράς, σε ένα κόμμα που ηγήθηκε πατριωτικών αγώνων όταν χρειάστηκε, αλλά σήμερα αναζητά ψηφοφόρους. Σχεδόν ταυτόχρονα ήρθε στο προσκήνιο η διένεξη με τον Πολάκη και για τα εξοπλιστικά και για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ενώ οξύνεται το μέτωπο των Ραγκούση, Τεμπονέρα και άλλων. Η δημοσκοπική υποχώρηση φέρνει αρρυθμίες σε όλο το κομματικό μηχανισμό και προφανώς ο Κασσελάκης δεν αισθάνεται καλά, μάλλον απομονωμένος είναι.
Οι 27 Ευρωπαίοι ηγέτες, κατάφεραν να συμφωνήσουν μέσα σε λίγες ώρες για τα 50 δισ. ευρώ (33 σε δάνεια και 17 δωρεάν βοήθεια) που θα στείλουν στην Ουκρανία, όχι όμως για το πώς θα στηρίξουν τους αγρότες. Στο ίδιο μήκος κύματος, η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, προχώρησε σε συμφωνία με τους Αμερικανούς για να στείλει όπλα και πυρομαχικά στην Ουκρανία. Δεν κατάφερε όμως να αποσαφηνίσει πόσα χρήματα μπορεί τελικώς να εξασφαλίσει για τους Έλληνες αγρότες. Και μάλιστα για όσους τον προηγούμενο χρόνο έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα σε Θεσσαλία, Έβρο ή Ρόδο. Το ακόμα πιο σημαντικό είναι πως οι Ευρωπαίοι συνολικά, δίνουν κάποια παράταση ζωής στην αγροτική τους οικονομία, αρνούνται όμως να αναστείλουν τις αποφάσεις τους που οδηγούν την ευρωπαϊκή πρωτογενή παραγωγή σε σταδιακό μαρασμό.
