Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς του μέσα από το πρίσμα της πολιτικής συμμαχιών , έχοντας καθηλωθεί εξαιτίας πολλαπλών προβλημάτων. Πρώτο πρόβλημα, η αδυναμία επανασύνδεσης με την κοινωνία. Δεύτερο πρόβλημα, η αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών με στόχο μια σαφή στρατηγική συμμαχιών. Τρίτο και συναφές πρόβλημα, η απουσία μιας ηγετικής φυσιογνωμίας που θα αναλάβει το βαρύ καθήκον να επανασυνδέσει τα κομμάτια της Αριστεράς και να τα μετατρέψει σε συμπαγή πολιτική δύναμη που θα διεκδικήσει την ολική επαναφορά της στην πολιτική σκηνή. Ποιος όμως θα πάρει την πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση;
Δεν πρέπει να υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο , μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, να υπεραμύνεται του κλίματος διαφθοράς που κυριαρχεί στη χώρα. Κανονικά θα έπρεπε να προκληθεί σάλος από τον τίτλο των Sunday Times που με αφορμή την συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, έκαναν λόγο για τον αντίκτυπο που “αγγίζει τον πυρήνα, ενός από τα πιο διεφθαρμένα κράτη της Ευρώπης». Και όμως ούτε μήνυση κατά της εφημερίδας, ούτε καν μια δήλωση οργής. Εικόνα ντροπής δηλαδή. Αλλά δεν είναι τυχαία.
Αμερικανοί του Δημοκρατικού Κόμματος, Άγγλοι ανεξαρτήτως κόμματος και άλλοι δυτικοί πολιτικοί παράγοντες σκίζουν τα ιμάτιά τους από την πρόταση Τραμπ για εδαφικές παραχωρήσεις στην Ρωσία, με αντάλλαγμα μια ταπεινωτική ειρήνη για το Κίεβο. Ο εξευτελισμός της Ουκρανίας, δεν έγκειται απλά στο ότι οι Ρώσοι θα πάρουν εδάφη, πέραν της Κριμαίας με την στήριξη των ΗΠΑ, αλλά και στο γεγονός ότι οι δυτικοί υπογράφουν συμφωνίες για λεηλασία του ορυκτού πλούτου της και όχι μόνο.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ουσιαστικά απών από τα τεκταινόμενα στο κόμμα του και τις διεργασίες μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς. Οι αραιές παρεμβάσεις του είναι προσωποκεντρικές και αποφεύγει να δηλώσει ότι τοποθετείται εκ μέρους του κόμματός του. Ωστόσο, υπερασπίζεται την δική του θητεία στο κόμμα και την πρωθυπουργία. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο Τσίπρας ετοιμάζεται για την πλήρη αυτονόμησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ίδρυση κόμματος. Όλες οι συζητήσεις οδηγούν στο πρόσωπό του, ως το πιο δυνατό χαρτί της Κεντροαριστεράς, ικανό να νικήσει τον Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας έχει ακόμη οπαδούς και εχθρούς. Είναι συστημικός, αλλά το ηθικό του πλεονέκτημα έναντι του Μητσοτάκη είναι τεράστιο κεφάλαιο.
Του Στράτου Βαλτινού
Η καθίζηση των δημοσκοπικών ποσοστών της κυβέρνησης φαίνεται ότι είναι μη αναστρέψιμη, καθώς η εικόνα παρακμής και αδυναμίας παρουσίασης ενός νέου αφηγήματος, φαντάζει ως μη αναστρέψιμη. Είναι βέβαιο πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει καλά. Παροχές, υποσχέσεις για ευημερία, μηδενική αυτοκριτική και εκμετάλλευση της διαλυτικής εικόνας της αντιπολίτευσης για να εμφανιστεί ως μοναδικός παράγοντας διεξόδου. Κάνει όμως λάθος.
Η κυβέρνηση αντί να διαφοροποιηθεί ριζικά από το πελατειακή της συμπεριφορά και την παρακμιακή αντίληψη για την λειτουργία της κυβέρνησης, είναι πλέον μέρος της εικόνας αποσύνθεσης που εμφανίζει το πολιτικό σύστημα. Μικρά κόμματα που εμφανίζουν δυναμική ανόδου, δεν είναι σε θέση, ούτε να κυβερνήσουν, ούτε να αποτελέσουν λύση στα τεράστια προβλήματα της χώρας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποτύχει παταγωδώς να λύσει έστω και ένα από τα μείζονα προβλήματα της χώρας και του λαού. Εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας που επιδείνωσαν τη θέση της Ελλάδας. Ακρίβεια, στεγαστικό πρόβλημα, αγοραστική δύναμη πολιτών, παιδεία, υγεία , διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων συνθέτουν την εικόνα ενός αντικοινωνικού πρωθυπουργού. Είναι άραγε σε θέση ο Μητσοτάκης να κάνει την αντεπίθεσή του;
