Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε ένα συνέδριο επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς του  μέσα από το πρίσμα της πολιτικής συμμαχιών , έχοντας καθηλωθεί εξαιτίας πολλαπλών προβλημάτων. Πρώτο πρόβλημα,  η αδυναμία επανασύνδεσης με την κοινωνία. Δεύτερο πρόβλημα,  η αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών με στόχο μια σαφή στρατηγική συμμαχιών. Τρίτο και συναφές πρόβλημα, η απουσία μιας ηγετικής φυσιογνωμίας που θα αναλάβει το βαρύ καθήκον να επανασυνδέσει τα κομμάτια της Αριστεράς και να τα μετατρέψει σε συμπαγή πολιτική δύναμη που θα διεκδικήσει την ολική επαναφορά της στην πολιτική σκηνή. Ποιος όμως θα πάρει την πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση;

Όλα αυτά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επηρεάζονται και από τις προθέσεις του Αλέξη Τσίπρα, που  κινδυνεύει να μετατραπεί σε Σαμαρά του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάει εκ του ασφαλούς, γράφει άρθρα, δίνει διαλέξεις, νοιάζεται για το μέλλον του πλανήτη, το μέλλον της Δημοκρατίας , αλλά όχι για το κόμμα του και την παράταξή του, που περιμένουν τις αποφάσεις του.  Η σιωπή του Τσίπρα, δεν ενώνει φυσικά.  Ο Αλέξης Χαρίτσης επικεφαλής της ΝΕ.ΑΡ, ξαναμίλησε για ενότητα , λίγες ημέρες μετά την απόφασης της ΚΕ του κόμματός του που αρνήθηκε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα πάρει την ευθύνη; 

Χαμηλό ηθικό, τάσεις και μηχανισμοί

Στον ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση είναι καταθλιπτική. Οι πρώτες κινήσεις του Φάμελλου, αμέσως μετά την εκλογή του αποσκοπούσαν στην ενοποίηση των κοινοβουλευτικών ομάδων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕ.ΑΡ, ώστε να επανακτήσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία του. Αυτό όμως δεν προσέδιδε καμία λάμψη ή δυναμική για την επόμενη ημέρα και θα λειτουργούσε ως μηχανισμός παρά ως ενιαία παράταξη με επίδραση στην κοινωνία.
Το γεγονός ότι η προσπάθεια αυτή δεν συνοδεύθηκε από κάποια επίσημη πρόταση για συναντήσεις των ηγεσιών των δύο κομμάτων , ώστε σε μια κοινή συνεδρίαση των κοινοβουλευτικών ομάδων να υιοθετούνταν ένα σχέδιο κοινής δράσης, εντός και εκτός της βουλής, οδήγησε σε ναυάγιο. Η ΝΕ.ΑΡ , σωστά δεν θέλει να επιστρέψει σε ένα κόμμα όπου οι μηχανισμοί των Νίκου Παππά και Παύλου Πολάκη επιδρούν διαβρωτικά στην πολιτική ενότητα. Ο Φάμελλος όφειλε να ξεκαθαρίσει το σχέδιό του πριν εκφράσει τις φιλοδοξίες του για ενοποίηση των κοινοβουλευτικών ομάδων, κάτι που δεν έκανε και το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο κλίμα ηττοπάθειας.

Από την άλλη, η απόφαση της ΚΕ της ΝΕ.ΑΡ να απορρίψει το ενδεχόμενο συνεργασίας μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ και να θέλει Μέτωπο με όλους, δηλαδή και με ΜέΡΑ 25 και Πλεύση Ελευθερίας, όπως ήταν η τροπολογία Τσακαλώτου στερείται πολιτικού νοήματος. Το να  δηλώνει  ο Τσακαλώτος ότι θέλει  συνεργασία με τον Βαρουφάκη  ή την Κωνσταντοπούλου, είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη των Αριστερών ψηφοφόρων και στελεχών.
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ο πλέον υπερτιμημένος παράγοντας όλης της Αριστεράς , χρόνια τώρα.  Ή για να το αντιστρέψουμε : είναι να απορεί κανείς για ποιους λόγους ο Τσακαλώτος , ο αόρατος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΕ.ΑΡ, θεωρείται έστω παράγοντας.

 Από την προσήλωσή του στο μνημόνιο, την φιλοδοξία του να διαδεχθεί τον Τσίπρα, την υπονόμευση της υποψηφιότητας Αχτσιόγλου, τις κινήσεις του για αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογή Κασσελάκη, με μηδενικό κοινωνικό εκτόπισμα και τώρα με τους όρους της πρωτοβουλίας του αυτοπροβάλλεται ως ρυθμιστικός παράγοντας, προφανώς επειδή τον χρησιμοποιούν κάποιοι. Αλλά μετά από τόσα χρόνια, ένα γραμμάριο αυτογνωσίας είναι αναγκαίο…
       

Λίγο πριν την καταιγίδα

Η εικόνα που εκπέμπουν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΕ.ΑΡ προκαλεί αντιδράσεις στην κοινωνική τους βάση.  Ο μη γενόμενος διάλογος, η καθήλωση, οι τακτικισμοί και η αδυναμία σχεδιασμού της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση Μητσοτάκη , επιτείνουν την κοινωνική  δυσαρέσκεια κατά της αντιπολίτευσης. Προφανώς τα περιθώρια υπάρχουν, αλλά όλο και στενεύουν. Το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών είναι αρκετά μεγάλο και φαίνεται να αποτελεί σχέδιο του Μητσοτάκη η  αύξηση των υποσχέσεων και των παροχών, που προφανώς δεν έχουν ορίζοντα το 2027, αλλά τους επόμενους μήνες . Η Αριστερά είναι ανέτοιμη και τρώει τη σάρκα της, γιατί αν γίνουν πρόωρες εκλογές και δεν υπάρχει καν ένα σχέδιο για κοινή κάθοδο στις εκλογές, η ήττα προδιαγράφεται οδυνηρή. Τότε τι θα πουν;

Περιμένοντας τον Αλέξη Τσίπρα

Υπό αυτό το πρίσμα το συνέδριο του Ιουνίου του ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει μακρινό, υπό την έννοια ότι ο πρωθυπουργός , έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων, το κράτος, τα ΜΜΕ και τα ταμεία του κράτους στη διάθεσή του, μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει την κίνησή του, ενώ η Αριστερά βραδυπορεί .
Το τι θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα σημαντικό θέμα. Αλλά αντί η ΝΕ.ΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, να περιμένουν τι θα πει ο Τσίπρας στην επόμενη παρέμβασή του, ας τον πιέσουν να πάρει θέση. Η ευθύνη αυτή ανήκει πρωτίστως στον Σωκράτη Φάμελλο , γιατί ο Τσίπρας είναι βουλευτής του και έχει το δικαίωμα να τον καλέσει να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που τον φέρουν να ιδρύσει νέο κόμμα.  Να του θέσουν και το ερώτημα, αν θέλει να ενώσει την Αριστερά ή να την διχάσει. Πολύ απλές , αλλά ιστορικές ερωτήσεις. Υπό αυτή την οπτική, δικαίωμα διατύπωσης της ίδιας ερώτησης έχει στην συνέχεια και  ο Χαρίτσης, δεδομένου ότι κάθε κίνηση Τσίπρα μπορεί να επηρεάσει και το δικό του κόμμα. Αφού δοθούν οι απαντήσεις, η συνέχεια μπορεί να είναι πιο εύκολη για όλους…

Πάντως ο Αλέξης Χαρίτσης έστω και διστακτικά επιβεβαίωσε την ύπαρξη δύο ισχυρών τάσεων εντός της ΝΕ.ΑΡ με τη δήλωσή για για ενότητα .
Ο επικεφαλής της ΝΕ.ΑΡ δήλωσε:
«Για να φύγει (σ.σ. το μαύρο σύννεφο που σκεπάζει τα πάντα), υπάρχει ένας μόνο δρόμος: η ενότητα των αριστερών, προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων απέναντι στον υπαρξιακό κίνδυνο που μας απειλεί. Η πολιτική της μικρο-διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Η πολιτική της ιδεολογικής αυταρέσκειας και της περιχαράκωσης είναι επίσης εκτός τόπου και χρόνου. Στους κρίσιμους καιρούς που ζούμε απαιτούνται τολμηρές απαντήσεις. Ριζοσπαστικές, ρεαλιστικές και ενωτικές».

Αφού όμως η ενότητα είναι ο μόνος δρόμος, ας αναλάβει και την αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Για ποιο λόγο δεν το κάνει;.
Σύντομα θα μάθουμε...