Ο Τούρκος καθηγητής Μεχμέτ Εφέ Τζαμάν που διδάσκει στον Κανάδα καταρρίπτει όλη την τουρκική προπαγάνδα, επισημαίνει ότι η Ελλάδα έχει δίκιο και προειδοποιεί τους θερμοκέφαλους συμπατριώτες του ότι με την επεκτατική πολιτική τους υπονομεύουν τη Συνθήκη της Λωζάνης, που σημαίνει επιστροφή στη Συνθήκη των Σεβρών, που σημαίνει διαμελισμός της Τουρκίας. Ο Mehmet Efe Caman, είναι από τους σκληρούς επικριτές του Εντογάν.
Το τελευταίο στάδιο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι η τρομοκρατία. Ο Τραμπ και οι ΗΠΑ έχουν ήδη κάνει βήματα μπροστά.
Μια δεύτερη Ουκρανία, δημιουργείται στην δυτική αυλή της Μόσχας, με τους ευρωπαίους να αδημονούν πότε θα πέσει ο Αλεξάνταρ Λουκασένκο για να δημιουργηθεί ένα νέα καθεστώς στην Λευκορωσία , μάλλον εχθρικό προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Αν οι επιδιώξεις γίνουν πράξη, τότε θα έχει ολοκληρωθεί ένα όνειρο των Πολωνών, των βαλτικών (Εσθονίας, Λετονίας, Λιθουανίας) , των Γερμανών, και άλλων για την απομάκρυνση της επιρροής της Μόσχας από τα εδάφη που θεωρούν ότι προσάρτησε η Ρωσία (ειδικά μετά τον Β. Παγκόσμιο Πόλεμο και την επικράτηση της Σοβιετικής Ένωσης στην περιοχή).
Οι Λευκορώσοι (Άσπροι Ρως) είναι κυρίως Ρώσοι και κυρίως ορθόδοξοι, σε αντίθεση με την Ουκρανία που ήταν πάντα και εθνοτικά και θρησκευτικά διαιρεμένη. Η Λευκορωσία ήταν πάντα κομμάτι της Ρωσίας , στο έδαφος της δε, δόθηκαν μεγάλες μάχες των Ρώσων με τους Γερμανούς. Η Λευκορωσία πλήρωσε βαρύ τίμημα –όπως και η Ρωσία- από την ναζιστική κατοχή. Οι Πολωνοί βεβαίως θεωρούν την δυτική Λευκορωσία δικό τους «έδαφος» (όπως και την Λιθουανία, όπως και την δυτική Ουκρανία) με τους κατοίκους της να ήταν κυρίως Πολωνοί και Εβραίοι, οι οποίοι εκτοπίσθηκαν από το σοβιετικό καθεστώς.
Ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Δεδομένα ανατρέπονται, τείχη γκρεμίζονται , εχθροί γίνονται συνοδοιπόροι, Άραβες και Εβραίοι συμμαχούν, η ιστορία ξαναγράφεται. Δεν πρόκειται για ρομαντικό παραμύθι, αλλά για γεωπολιτικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή και αφορούν άμεσα την Ελλάδα.
Ο Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να βοηθήσει την τύχη του, ως υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επιλέγοντας την Καμάλα Χάρις ως υποψήφια αντιπρόεδρο. Ικανοποιώντας έτσι τη μερίδα εκείνη των ψηφοφόρων που στήριξαν το κίνημα διαμαρτυρίας «Η ζωή των μαύρων αξίζει» (Black Lives Matter), αλλά και των ψηφοφόρων που κινούνται αριστερότερα του Μπάιντεν μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα.
