Ο κόσμος γυρίζει ανάποδα. Δεδομένα ανατρέπονται, τείχη γκρεμίζονται , εχθροί γίνονται  συνοδοιπόροι, Άραβες και Εβραίοι συμμαχούν, η ιστορία ξαναγράφεται.  Δεν πρόκειται για ρομαντικό παραμύθι, αλλά για γεωπολιτικές αλλαγές που συντελούνται στην περιοχή και  αφορούν άμεσα την Ελλάδα.

 Το Ισραήλ και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα  οδηγούν τις σχέσεις τους σε πλήρη εξομάλυνση  μετά από δεκαετίες καχυποψίας  και αντιπαλότητας που είχε ως επίκεντρο το παλαιστινιακό, αλλά και την γενικότερη απειλή που ένοιωθαν οι Άραβες από το εβραϊκό κράτος και το αντίθετο. Το μέτωπο των Αράβων δεν υφίσταται πια και οι Παλαιστίνιοι είναι κυριολεκτικά μόνοι, αν και υπάρχει και η άλλη όψη.  Γιατί αν  η διπλωματία καταφέρει να λύσει το  πρόβλημα και οι Παλαιστίνιοι αποκτήσουν την δική τους πατρίδα,  θα είναι ένας θρίαμβος , γιατί είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι τώρα  μπορεί να βρεθεί λύση και όχι με τη βία.
Το σκηνικό αλλάζει πλήρως και φαίνεται ότι δημιουργείται ένας ισχυρός άξονας μεταξύ του Ισραήλ της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και των Εμιράτων , σε έναν δεύτερο κύκλο και με την Ελλάδα και την Κύπρο και   υπόγεια και με την Σαουδική Αραβία κατά του Ιράν. Με τις ΗΠΑ φυσικά πίσω τους. Σίγουρα όμως , είναι αρνητική εξέλιξη και για την Τουρκία καθώς όλες αυτές οι χώρες  που προαναφέρθηκαν έχουν προβλήματα με την Άγκυρα.  Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας και η διαρκής επίκληση της οθωμανικής αυτοκρατορίας που προκάλεσε δεινά σε όλη αυτή την περιοχή,  η επεκτατική πολιτική της τώρα, προκαλεί συσπειρώσεις και μέτωπα που είναι αν όχι ευθέως εχθρικά, σίγουρα αντιπαραθετικά με την Τουρκία.

Το Ισραήλ διέρχεται και αυτό κρίση. Παραμένει ισχυρό, όχι όμως παντοδύναμο. Βιώνει και αυτό την παρακμή του , σχεδόν ταυτόχρονα με την παρακμή του μεγάλου προστάτη του, των ΗΠΑ.  Η εσωτερική συνοχή του έχει κλονιστεί, η στρατιωτικοποίηση της καθημερινής ζωής έχει φθάσει στα όριά της, λογικό είναι να υπάρχει ανάγκη για αλλαγή. Άρα για να μην συρθεί σε μια δίνη που θα προκαλέσει μείζονα προβλήματα όφειλε να αποκαταστήσει σχέσεις με τους Άραβες και το κάνει. Είναι και αυτή η εξέλιξη μια ένδειξη για το πώς και η Ελλάδα πρέπει να αποκαταστήσει  σχέσεις με την Τουρκία, όλα είναι πιθανά, αρκεί να εγκαταλειφθούν παρανοικές πολιτικές .

Το πρόβλημα  της Τουρκίας

Οι εξελίξεις από το Αφγανιστάν μέχρι τη  Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο κλονίζουν βεβαιότητες. Ρευστότητα, βία  πόλεμοι, πρόσφυγες , μετανάστευση κάνουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων αβίωτη. Ταυτόχρονα όμως δημιουργούνται και ελπίδες ότι η πορεία δεν είναι μονόδρομος και μπορεί να αλλάξει.
Αμέσως μόλις έγινε γνωστή η συμφωνία ΕΑΕ με το Ισραήλ υπήρξαν αντιδράσεις που καταγράφουν ακριβώς και τους άξονες που δημιουργούνται. Η Παλαιστινιακή Αρχή την κατήγγειλε, η Αίγυπτος στήριξε, η Ιορδανία επίσης, το Ιράν και η Τουρκία  την κατήγγειλαν
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τα οποία ιδρύθηκαν το 1971 έγιναν έτσι, το πρώτο κράτος του Περσικού Κόλπου και το τρίτο αραβικό που αναγνωρίζει το Ισραήλ, μετά από την Αίγυπτο και την Ιορδανία.
Αυτή η εξέλιξη αποτελεί πρόβλημα για την Τουρκία και για έναν πρόσθετο λόγο. Από την στιγμή που δύο ισχυρές χώρες της περιοχής, το Ισραήλ και η Αίγυπτος αντιδρούν όλο και πιο σκληρά κατά της τουρκικής πολιτικής και το γεγονός ότι μια νέα συμμαχία ανατέλλει , η Άγκυρα πρέπει να ξαναδεί τις επιλογές της. Πράγμα δύσκολο όσο ο Ερντογάν θεωρεί ότι πρέπει να ξεπεράσει τον Κεμάλ και να κυριαρχήσει ως περιφερειακή δύναμη. Γιατί πλέον, ο Ερντογάν μπορεί να θέλει ότι νομίζει αλλά σιγά  πυκνώνουν οι δυνάμεις που δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν το παιχνίδι του  ή να μείνουν θεατές.
Είναι βέβαιο ότι όσο η Τουρκία θα δημιουργεί αντιπάθειες στην περιοχή και οι αντιπάθειες θα γίνονται συμμαχίες, η Άγκυρα θα επικεντρωθεί στην Ελλάδα. Θα είναι ένα τελευταίο, αλλά δύσκολο χαρτί και θα τα παίξει όλα για όλα. Κανείς δεν πρέπει να εφησυχάζει. Δεν διακυβεύεται μόνο  η επήρεια των νησιών και η ΑΟΖ, αλλά η ίδια η ειρήνη,