Του Σωτήρη Σιδέρη
Η νοοτροπία του μικρομέγαλου πρωθυπουργού πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί χωρίς καμία επιείκεια. Οι διθύραμβοι, κάθε φορά που γίνεται μια μεγάλη διαπραγμάτευση σε πολυμερές μάλιστα επίπεδο και η ωραιοποίηση των αποτελεσμάτων της , καταντούν γραφικοί. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από διεξόδους, από επιτυχίες, ωστόσο κάθε τι θετικό πρέπει να ανταποκρίνεται στα πράγματα. Κυρίως όσον αφορά την προσωπικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται ότι χάνεται εντελώς ο έλεγχος. Στην τετραήμερη Σύνοδο Κορυφής για το Ταμείο Ανάπτυξης, δεν υπήρξε καμία καθοριστική, ούτε φυσικά πρωταγωνιστική πρόταση του Έλληνα πρωθυπουργού. Υπέγραψε σε ότι συμφώνησαν οι άλλοι, ενώ σιώπησε όταν έπρεπε να μιλήσει και για το κράτος δικαίου που ήταν στο τραπέζι.
Ο K. Μητσοτάκης έχει προχωρήσει ήδη σε μια δική του μυστική διπλωματία, έχει προχωρήσει στην διαπραγμάτευση με την Άγκυρα, χωρίς να ξέρουμε ποια ακριβώς θέματα είναι στο τραπέζι. Είναι ολ αυτά που λέει ο Καλίν, είναι κάποια απ αυτά, είναι μόνο η υφαλοκρηπίδα( πράγμα απίθανο με δεδομένη τη θέση των τούρκων);
Μετά τον Τσαβούσογλου ο Ιμπραχίμ Καλίν (στενός συνεργάτης του Ερντογάν) είπε τα πάντα για την ελληνοτουρκική διαπραγμάτευση. Οι διαπραγματεύσεις έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό , πριν από το τηλεφώνημα του Μητσοτάκη στον Ερντογάν(26.6). Το σημαντικό, δεν πρόκειται για διάλογο αλλά για μια απευθείας διαπραγμάτευση με παρατηρητές-διαιτητές τους Γερμανούς. Ο κ. Καλίν τονίζει ότι Ελλάδα και Τουρκία δεν χρειάζονται τρίτους (Χάγη κλπ) μπορούν οι δυο χώρες να τα λύσουν μεταξύ τους. Και τι διαπραγματευόμαστε ήδη; Τα πάντα: «Εμείς κατ’ αρχήν πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα επιλύσουμε στο πλαίσιο του αμοιβαίου σεβασμού. Το ζήτημα του Αιγαίου, το ζήτημα των νησιών, την υφαλοκρηπίδα, το ζήτημα των θαλάσσιων αρμοδιοτήτων, το θέμα των ερευνών και γεωτρήσεων στις αμφιλεγόμενες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Το θέμα της εκλογής μουφτή στην Ελλάδα, το ζήτημα του τζαμιού στην Ελλάδα και όλα τα άλλα ζητήματα. Εμείς μπορούμε να τα λύσουμε άνετα με την Ελλάδα».
Μάλλον βιάστηκε για τους πανηγυρισμούς η κυβέρνηση σε ότι αφορά τα δισεκατομμύρια που έρχονται. Πράγματι δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν τα βρίσκουν στα λεφτά, καθυστερούν τις αποφάσεις τους ώστε να βρεθεί ένας κάποιος συμβιβασμός. Είμαστε όμως μπροστά σ ένα πάνδημο κίνδυνο, σε μια καθολική απειλή, σ ένα νέο κύκλο ύφεσης που αφορά τους πάντες. Γιατί λοιπόν δεν συμφωνούν σ ένα τόσο χαμηλό ποσό, των 750 δις ευρώ (χρηματοδότησης και δανείων);
Σε ότι αφορά δε τον κ. Μητσοτάκη, δείχνει για μία ακόμα φορά ότι πιστεύει στις προσωπικές διασυνδέσεις, στην διπλωματία των παρασκηνιακών συνεννοήσεων, παρά στην διπλωματία των χωρών. Ο ίδιος από την Παρασκευή φρόντισε να απουσιάζει από κάθε συνάντηση, περιμένοντας προφανώς όσα του έχει υποσχεθεί(;) η καγκελάριος Μέρκελ, και για τα λεφτά και για τα ελληνοτουρκικά.
Σίγουρα στον ΣΥΡΙΖΑ πλέον έχουν καταλάβει ότι κάποιοι κατέγραφαν τα πάντα. Όχι η κυβέρνηση τους αλλά οι αντίπαλοι τους. Μένει να δούμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταλάβει και πως έγινε όλη αυτή συνολική, μαζική καταγραφή (υποκλοπές κλπ, κλπ). Όμως αυτό που ενδιαφέρει τη χώρα είναι ακριβώς αυτή η μαζική καταγραφή των πάντων. Ποιοι μηχανισμοί οργάνωσαν αυτή την καταγραφή των πάντων; Κρατικών λειτουργών, υπουργών, περιφερειαρχών , πυροσβεστών, αστυνομικών, (ίσως και στρατιωτικών); Και ποιο κράτος δεν έβλεπε ή έκανε ότι δεν έβλεπε, αυτή την παρακρατική δραστηριότητα; Δεν πρόκειται πλέον για ένα μεμονωμένο γεγονός, πρόκειται για μια συνολική δράση.
Περιμέναμε γεωτρύπανα , ήρθαν ψαροκάϊκα. Στην αρχή ήταν δυο –τρία, τώρα είναι εκατοντάδες τα τουρκικά αλιευτικά που βγήκαν στο Αιγαίο. Αφού επί δέκα μέρες το ελληνικό Λιμενικό δεν έκανε τίποτα με τα λιγοστά τουρκικά αλιευτικά που δήθεν λόγω αέρα σταμάτησαν στην Μύκονο, οι Τούρκοι ρίχνουν εκατοντάδες πλοία στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Κι αυτό γιατί πολύ απλά η ελληνική κυβέρνηση έδωσε δικαιώματα στους Ιταλούς να ψαρεύουν μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Εκχώρησε και κυριαρχικά δικαιώματα (εν προκειμένω αλιευτικά) αλλά έδωσε και δικαιώματα σε χώρο Κυριαρχίας (δηλαδή στην ζώνη της εθνικής άμυνας, όπου το κράτος έχει απόλυτο έλεγχο).