Του Σωτήρη Σιδέρη
Η Γερμανία κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλες χώρες , θέλουν να δώσουν ώθηση στην διεύρυνση της ΕΕ προωθώντας επί ελληνικής προεδρίας το δεύτερο εξάμηνο του 2027, την ενταξιακή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων, την επίλυση της διένεξης Σερβίας -Κοσόβου και την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την Αθήνα. Ταυτόχρονα όμως , αν και βρίσκεται σε προνομιακή θέση σε σχέση με τις άλλες υποψήφιες προς ένταξη χώρες, η Αλβανία είναι ανήσυχη, γιατί μπορεί μια άλλη ελληνική κυβέρνηση ή η διαμόρφωση αρνητικού κλίματος να επηρεάσει τις αποφάσεις για την ένταξή της, που υπολογίζεται τα επόμενα 3-5 χρόνια.
Γι αυτό, ο Έντι Ράμα και Αλβανοί αξιωματούχοι με δηλώσεις τους κάνουν λόγο για έναρξη συνομιλιών με την Ελλάδα, με στόχο την υπογραφή συνυποσχετικού και την παραπομπή στο Δικαστήριο της Χάγης, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών και μάλιστα μέχρι το τέλος του έτους. ...
Είναι όμως ειλικρινής ο Αλβανός πρωθυπουργός; η απάντηση είναι όχι. Ο Ράμα, κάνει έναν ελιγμό και μάλιστα επικίνδυνο , γιατί θέλει απλά να παραπλανήσει την Αθήνα και άλλες ευρωπαικές χώρες και να πετύχει τον στόχο της ένταξης και ενώ οι δύο χώρες θα συζητούν στο διηνεκές, αν συζητούν, το συνυποσχετικό. Αλλά ταυτόχρονα, πλήθος ερωτηματικών προκαλεί και το ελληνικό ΥΠΕΞ.
Μάλλον κατάσταση πανικού διαμορφώνεται στους κόλπους της κυβέρνησης, αν δεχθούμε την πρόβλεψη του Αδωνι Γεωργιάδη ότι ο Αλέξης Τσίπρας “θα είναι δεύτερος μην το συζητάτε”. Αυτό σημαίνει, ότι η απειλή είναι ο πρώην πρωθυπουργός και όχι οποιοδήποτε άλλο κόμμα.
Άλλωστε όλες οι προσπάθειες της ΝΔ, του Κυριάκου Μητσοτάκη και των δημοσκόπων, επικεντρώνονται στη βεβαιότητα ότι πρώτη θα είναι η ΝΔ και γίνεται μάχη για τη δεύτερη θέση. Είναι έτσι ή το οικοδόμημα τρίζει πριν καν ανακοινώσει ο Τσίπρας το κόμμα. Και αν από τώρα είναι δεύτερος, τι θα συμβεί μόλις αρχίσει τη δράση του;
Είναι γνωστή εδώ και επτά χρόνια η ενισχυμένη σχέση του συστήματος Μητσοτάκη με τα ΜΜΕ. Αλλά η άρνηση του πρωθυπουργού να ενσωματώσει οδηγία της ΕΕ, για να συνεχίσει να φιμώνει ή να εκφοβίζει δημοσιογράφους , αποδεικνύει την αντιδημοκρατική και καθεστωτική αντίληψη του πρωθυπουργού. Οι ευρωπαικές οδηγίες που εξυπηρετούν συμφέροντα ενσωματώνονται στο εθνικό δίκαιο άμεσα. Αν πρόκειται όμως για οδηγίες που ευνοούν τα δικαιώματα των πολιτών ή επαγγελματικών κλάδων, είναι άφαντες .
Η καταγγελία είναι σαφής: Έληξε την Πέμπτη 7 Μαϊου, η προθεσμία για την μεταφορά της οδηγίας Αnti-SLAPP στο εθνικό δίκαιο των κρατών-μελών, χωρίς να έχει ενσωματωθεί από την Ελληνική Κυβέρνηση, σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Αρβανίτη. Ο οποίος δήλωσε ότι η προστασία από τα SLAPPs είναι ζήτημα που αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας και την θεσμική αξιοπιστία. Πολλοί δημοσιογράφοι και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες είναι αντιμέτωποι με μηνύσεις από πολυεθνικές, ισχυρά πρόσωπα και ισχυρά συμφέροντα που απαιτούν εξοντωτικές ποινές και αποζημιώσεις. Έτσι θεσπίστηκε η Anti-SLAPP οδηγία που παρέχει μια μίνιμουμ προστασία των μαχόμενων δημοσιογράφων.
Του Στράτου Βαλτινού
Είναι εντυπωσιακή η εικόνα που εξέπεμψε η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ την Πέμπτη 7 Μαϊου. Η διαφθορά πνίγει την κοινωνία, η νεολαία μεταναστεύει, το στεγαστικό πρόβλημα, η ακρίβεια και οι ανισότητες θεριεύουν, αλλά η ΝΔ έδινε μάχη οπισθοφυλακής. Καμία αγωνία για το μέλλον της χώρας, την ανάπτυξη, τη δημοκρατία , το κράτος δικαίου. Όλη η αγωνία τους εξαντλήθηκε αν θα είναι και πάλι υποψήφιοι όσοι εμπλέκονται στα σκάνδαλα, αν θα έχουν πρόσβαση στο μοίρασμα της πελατειακής πίττας, αν μείνει αδιατάρακτο το κόμμα - καθεστώς της δεξιάς.
Η δήθεν σκληρή κριτική κατά κάποιων προσώπων του Επιτελικού Κράτους, έγιναν κομψές επισημάνσεις και όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους διαβεβαίωσε ότι το καθεστώς δεν αλλάζει και ότι θα είναι υποψήφιοι, η συνεδρίαση τελείωσε. Εικόνα βαθιάς συνενοχής και παρακμής . Το κόμμα -καθεστώς, είναι εδώ για να τους προστατεύσει από κάθε παρανομία, εκτροπή, σκάνδαλο και λογοδοσία. Μόνο που πίσω απ όλη αυτή την καθεστωτική συμπεριφορά, άφησαν να φανεί και η ανησυχία τους για το μέλλον. Κάτι σαν τεχνογνωσία αυτοπροστασίας από την πιθανή πολιτική αλλαγή…
Ειδικού Συνεργάτη
Ογδόντα ένα χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, ο πόλεμος στο Ιράν, στον Λίβανο, στη Γάζα και οι συγκρούσεις στην Αφρική συνιστούν πρόδρομα συμπτώματα μεγάλου γεωπολιτικού σεισμού ή σηματοδοτούν την μείωση της επιρροής της Δύσης;
Σε λίγες μέρες θα διεξαχθούν οι επετειακές εκδηλώσεις της νίκης των συμμάχων στον Β’ ΠΠ. Οι εκδηλώσεις μνήμης θα είναι σε διαφορετικές μέρες χωρίς τους συμμάχους από κοινού να διατρανώνουν την πίστη τους στην ειρήνη. Το τέλος της μακρόβιας φιλελεύθερης διεθνούς τάξης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, σηματοδοτεί την ενίσχυση του αναθεωρητισμού στις διεθνείς σχέσεις. Η ΕΕ κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στο διεθνές περιβάλλον μεταξύ πολλαπλών θερμών ή παγωμένων συγκρούσεων, εν μέσω γεωπολιτικών ανακατατάξεων, τις οποίες οι Βρυξέλλες προσεγγίζουν με παλαιά εργαλεία, ενώ Κίνα και ΗΠΑ , στις μεταξύ τους σχέσεις υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την επιρροή της ΕΕ, όπως και η Ρωσία.
