Του Σωτήρη Σιδέρη
Δεν ήξερε , δεν άκουσε τίποτα η χουντική ΚΥΠ για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου; σαν ανέκδοτο ακούγεται. Ο ελληνικός λαός δεν εμπιστεύθηκε ποτέ τις μυστικές του υπηρεσίες, την προδικτατορική και χουντική ΚΥΠ και την μεταπολιτευτική ΕΥΠ. Έχουν κατηγορηθεί και δικαίως ότι, αντί να επιτελούν το καθήκον τους και να φέρνουν πληροφορίες για την ασφάλεια της χώρας, λειτούργησαν ως υπηρεσίες χαφιέδων και παρακολουθούσαν χιλιάδες κομμουνιστές, Αριστερούς και απλούς πολίτες,αλλά και, αξιωματικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους σήμερα.
Η δημοσιοποίηση μερικών δεκάδων εγγράφων -δελτίων της ΚΥΠ για το διάστημα Ιουλίου -Αυγούστου 1974, δηλαδή από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την τουρκική εισβολή , μπορεί να ικανοποίησε οπαδούς της διαφάνειας, αλλά οι αμφιβολίες είναι πολλές. Κυρίαρχο αφήγημα στα δελτία είναι ότι η ΚΥΠ δεν είχε ιδέα για το πραξικόπημα. Είναι όμως άλλο πράγμα αν ήταν μέρος του σχεδίου και άλλο πράγμα αν ήξερε. Ο Ιωανίνδης, στηρίζονταν μόνο στις Ένοπλες Δυνάμεις. Οπότε η ΚΥΠ πιθανόν δεν ήταν μέρος του σχεδίου. Ωστόσο , όταν βοούσε όλος ο κόσμος για το πραξικόπημα, η ΚΥΠ δεν άκουσε τίποτα; και μόνο αυτό οδηγεί σε σκέψεις ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων είναι μια απόπειρα να “ξεπλυθεί” η χουντική ΚΥΠ, μέσω της ΕΥΠ, καθώς τα τραύματα που φέρει μέχρι σήμερα, επί Μητσοτάκη είναι ανοιχτά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, αναθέτει επισήμως ενα κομμάτι της διαχείρισης κρατικών υποθέσεων σε ενα ιδιώτη, σε έναν μη εκλεγμένο: τον Ελον Μάσκ. Είναι η πρώτη φορά που ένας ιδιώτης εμπλέκεται στην καθημερινή διαχείριση των κρατικών υποθέσεων, απο την εξωτερική πολιτική έως την δημόσια ασφάλεια και την οικονομία. Τυπικά ο Μάσκ γίνεται μέλος του υπουργικού συμβουλίου, ως υπουργός Αποταλεσματικότητας. Ενα νέο υπουργείο που αφορά το κράτος, το δημόσιο. Στην πραγματικότητα όμως ειναι ο ανθρωπος κλειδί της κυβέρνησης, δίπλα στον Πρόεδρο των ΗΠΑ . Ο Έλον Μάσκ πήρε τη δουλειά. Είναι η πρώτη outsourcing κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Η διεξαγωγή ενός Συνεδρίου φάντασμα, ονειδος για κάθε άνθρωπο, αριστερό ή μη, είναι η τραγική κατάληξη των ενεργειών μιας συλλογικής ηγεσίας, ανικανης να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών. Μιας ομάδας ανθρώπων που απλώς προσπαθούν με κάθε μέσο, να διατηρηθούν στην πολιτική σκηνή. Είναι θέμα χρόνου η παραμονή τους στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, το οποίο θα αλλάξει τάχιστα. Το θλιβερό είναι ότι μαζί με τα πρόσωπα, διαπομπεύεται και ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που κινείται στην αριστερά, την κεντροαριστερά ή γύρω απο αυτήν. Την ώρα των ευρύτερων μετακινήσεων, μια μικρή ομάδα ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε να τον απαξιώσει εν κινήσει. Στο όνομα ενός νέου σχεδίου που είχε ήδη διαμορφωθεί, μετά την τραγική εκλογική ήττα του Ιουλίου του 2023. Ο Στ. Κασσελάκης ήταν πάντα και παραμένει μια ωραία πρόφαση.
Το πρόβλημα που εδώ και δεκαετίες προκαλεί έντονη νευρικότητα στην Τουρκία είναι το κουρδικό. Τώρα έρχεται να προστεθεί και ο νέος ρόλος του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή , που φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν νέο χάρτη που περιλαμβάνει και κουρδικό κράτος. Μόνο που οι Κούρδοι ζουν σε τέσσερις χώρες. Την Τουρκία, την Συρία, το Ιράν και το Ιράκ.
Στο Βόρειο Ιράκ έχουν ντε φάκτο αυτονομία και μάλιστα κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα της χώρας. Στη Συρία έχουν σχετική αυτονομία, ενώ ενδεχόμενη κρίση του Θεοκρατικού συστήματος του Ιράν θα προκαλέσει νέο ντόμινο, αυτό που τρέμει η Τουρκία, καθώς στη γειτονική μας χώρα ζουν περίπου 15 εκατομμύρια Κούρδοι, που απειλούν την ενότητα της χώρας. Τα τελευταία νέα προφανώς εντείνουν την ανησυχία στην Άγκυρα.
Του Στράτου Βαλτινού
Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα, θα ήταν η ενδεδειγμένη φράση, για να κλείσει μια ακόμη σκοτεινή περίοδος για την ελληνική Αριστερά. Πράγματι εκεί που κάποτε ηγεσία και στελέχη ήταν σημείο αναφοράς, σήμερα αντιμετωπίζονται σαν ζόμπι της πολιτικής. Ο πόλεμος μεταφέρεται πλέον έξω από την αρένα του συνεδρίου, την Πολιτική Γραμματεία και την Κεντρική Επιτροπή. Αποχωρήσεις βουλευτών και μελών της Κεντρικής Επιτροπής που φαντάζουν σαν πόλεμος σκιών. Κανείς δεν νοιάζεται για τα ονόματα, η κρίση τα έχει ξεπεράσει. Αυτό που πληγώνει τον κόσμο της Αριστεράς , είναι ότι καταρρέει και το ψυχολογικό τείχος όπου ακουμπούσε η ψήφος τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ έχουν από 31 βουλευτές , οπότε μια ακόμη αποχώρηση και η “αποστασία” για όσους μένουν οδηγεί το κόμμα αυτό στην τρίτη θέση και ο κύκλος δεν έχει κλείσει ακόμη.
Ο Κασσελάκης έχει ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος, αλλά άλλοτε εμφανίζεται βιαστικός και φλύαρος, άλλοτε αδυνατεί να πάρει αποφάσεις και προκαλεί ήδη σύγχυση. Η άλλη πλευρά, έδωσε την απάντησή της στα περί νοθείας κλπ , έχει ενδιαφέρον, αλλά πλέον φαντάζει σαν ιατροδικαστικό πόρισμα μετά το θάνατο του ασθενούς. Ο Αλέξης Τσίπρας άνοιξε την πόρτα του φρενοκομείου, οι άλλοι την κράτησαν ανοιχτή και τώρα κάποιος πρέπει να την κλείσει. Ποια είναι η επόμενη ημέρα;
