Σπύρος Σουρμελίδης Το Δημοψήφισμα του 2015 δεν αλλαξε την ουσία της διαπραγμάτευσης μεταξύ Ελλάδας και δανειστών-εταίρων. Αλλαξε όμως την ισορροπία των πολιτικών παραγόντων της διαπραγμάτευσης. Και τη θέση της κυβέρνησης του Αλ. Τσίπρα, εντός και εκτός της χώρας, ενω ταυτόχρονα οδήγησε τις κυβερνήσεις των βορείων να αποδεχθούν οτι συνομιλητής τους ηταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και μόνο αυτή. Πρωτη η Ανγκελα Μέρκελ εγκατέλειψε την τακτική της αξιοποίησης του διχασμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Η 10η επέτειος του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015, είναι μια ακόμα καλή ευκαιρία για να υπάρξει ενα πραγματικός διάλογος για την ελληνική χρεοκοπία, για τις αιτίες που η Ελλάδα, το κράτος, χρεοκόπησε. Οπως επίσης και για τον τρόπο που διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις και ευρύτερα οι πολιτικές δυνάμεις, την κρίση και την έξοδο απο αυτήν.
Του Στράτου Βαλτινού
Η εικόνα σήψης είναι κυρίαρχη στην πολιτική ζωή της χώρας, με την κυβέρνηση να βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των υποθέσεων διαφθοράς. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να αντιληφθεί ότι το μέγεθος της κρίσης ξεπερνά κάθε προηγούμενο , με την Ευρωπαική Εισαγγελία να έχει εμπλακεί σε σειρά σοβαρών υποθέσεων, ΟΠΕΚΕΠΕ, ναυάγιο Πύλου, σιδηρόδρομο κλπ, γεγονός που προσδίδει διεθνείς διαστάσεις στο πρόβλημα της διαφθοράς και την λειτουργία του κράτους δικαίου. Παρά το γεγονός αυτό, είναι πολλοί αυτοί που αμφιβάλλουν, αν θα καταφέρει και η Ευρωπαική Εισαγγελία να επιφέρει κάθαρση, καθώς πολλές προσπάθειες στο παρελθόν απέβησαν άκαρπες.
Έτσι και τώρα, υπάρχουν αμφιβολίες για κάθαρση, γιατί η κυβέρνηση παραμένει αφοσιωμένη σε ένα παρασιτικό, πελατειακό και αδιαφανές σύστημα που παράγει διαφθορά και η Δικαιοσύνη δεν εκπέμπει εμπιστοσύνη. Στο πολιτικό επίπεδο επίσης, επικρατεί έντονη αμηχανία, ουσιαστικά η πολιτική ζωή έχει παραλύσει, καθώς δεν υφίσταται ένα ισχυρό αντικυβερνητικό κίνημα ή μέτωπο που να δημιουργεί προσδοκίες ανατροπής. Έτσι, κυβέρνηση και κόμματα ακολουθούν την πεπατημένη: άμυνα η κυβέρνηση, καταγγελίες τα κόμματα, βουλή, προανακριτική, σύγχυση και οι αιτίες της κρίσης ανέγγιχτες… Υπάρχει άραγε σενάριο αλλαγής;
Ισχυρή ένδειξη ότι βρίσκεται υπό πίεση, αποτελεί η άτακτη , όσο και πρωτοφανής υποχώρηση της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού, καθώς μετά τις σφοδρές αντιδράσεις, αναγκάστηκε να αγνοήσει την απόφαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής και να τοποθετήσει νέο Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον Κωνσταντίνο Τζαβέλα , αντί του Βασίλη Φλωρίδη, αδελφό του υπουργού Δικαιοσύνης. Στην προεδρία του Αρείου Πάγου τοποθετείται η Αναστασία Παπαδοπούλου όπως αναμένονταν. Η ψηφοφορία έγινε δια περιφοράς . Τυπικά ήταν πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης, ουσιαστικά, ήταν απόφαση του Πρωθυπουργού. Φυσικά θα κριθούν από το έργο τους καθώς η ηγεσία των Ιωάννας Κλάπα και Γεωργίας Αδειλίνη, οδήγησε τον Άρειο Πάγο σε πρωτοφανή κρίση και κατάρρευση της εμπιστοσύνης προς το θεσμό τη Δικαιοσύνης.
Με μοναδικό στόχο το έλεγχο της Δικαιοσύνης η Διάσκεψη των Προέδρων της βουλής στην οποία κυριαρχεί η ΝΔ, ενέκρινε την τοποθέτηση του Βασίλη Φλωρίδη, αδελφού του υπουργού Δικαιοσύνης στη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η έκπληξη είναι αυτονόητη , γιατί ναι μεν τυπικά ο καθένας έχει δικαίωμα να είναι υποψήφιος, ωστόσο το γεγονός ότι ο ένας αδελφός θα είναι εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και ο άλλος αδελφός υπουργός Δικαιοσύνης , περίπτωση μοναδική στον δυτικό κόσμο, ίσως και παγκοσμίως, προκαλεί εύλογα ερωτηματικά.
Ευρισκόμενος σε κατάσταση πανικού ο πρωθυπουργός και έχοντας μπροστά του δίκες υπουργών του και ενώ “ψήνεται” και νέα Προανακριτική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήθελε να υπάρξει συνέχεια που να μοιάζει στη Γεωργία Αδειλίνη και τον Ισίδωρο Ντογιάκο, Τα ηθικά και πολιτικά ασυμβίβαστα είναι δεδομένα. Αλλά , είναι δυνατόν όμως να δέχεται ο ίδιος ο Βασίλης Φλωρίδης να αναλάβει αυτή την κρίσιμη θέση και να έχει τον αδελφό του υπουργό Δικαιοσύνης; Δεν καταλαβαίνουν ότι στο εξής η αντιπολίτευση και όχι μόνο θα τους αντιμετωπίζει ως “πακέτο;”
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να χάνει τον έλεγχο των εξελίξεων. Ο καταιγισμός σκανδάλων με τελευταίο αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ που συμπαρασύρει το μισό υπουργικό συμβούλιο και πλήθος μεσαίων και τοπικών κομματικών στελεχών, είναι πλέον κυρίαρχο πρόβλημα μέχρι το επόμενο σκάνδαλο. Η απουσία πολιτικής ηθικής αν και επαναλαμβανόμενη, τώρα γίνεται μείζον κριτήριο για την κυβέρνηση. Λογικά οι παραιτήσεις θα έπρεπε να είναι ήδη πολλές, ωστόσο η αγωνία για την διαχείριση των εξελίξεων, αποτρέπει την κατάρρευση της κυβέρνησης.
Ο πρωθυπουργός, θέλει πάση θυσία να κερδίσει χρόνο.
Η περίφημη φράση του “ ας είμαστε ειλικρινείς, αποτύχαμε”, προκαλεί είτε οργή, είτε ειρωνικά μειδιάματα. Αλλά δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης βρίσκεται σε αδιέξοδο. Τι κάνει όμως ένας πρωθυπουργός όταν βλέπει τη δυσωδία να απλώνεται στην κυβέρνηση , στο κόμμα , όταν εκμαυλίζονται συνειδήσεις για ψήφους; ή παραιτείται δίνοντας ουσιαστικό περιεχόμενο στη λέξη “ αποτύχαμε” ή πηγαίνει σε εκλογές για να “ξεπλύνει” τις ευθύνες ή ηγείται μιας καμπάνιας για κάθαρση. Αν εξαιρέσουμε τις εκλογές που είναι σχέδιο και συνδέεται με τον χρόνο, ούτε θα παραιτηθεί, ούτε θα ηγηθεί κάθαρσης, γιατί είναι ένοχος και η ασυλία του δίνει χρόνο να αποφασίσει. Η σύγχυση του πρωθυπουργού είναι πλέον ολοφάνερη.
