Όλα δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον δεν αντεχει να καλύπτει την μανία του Νετανιάχου και της κυβέρνησης του, βλέποντας συγχρόνως τις συνέπειες της συνεχιζόμενης σφαγής των παλαιστινίων και τα αδιέξοδα. Το σχέδιο 21 σημείων του Λευκού Οίκου, παρουσιάστηκε λίγα 24ωρα πριν συναντηθεί στην Ουάσιγκτον ο Νετανιάχου με τον Τραμπ. Το σχέδιο των αμερικανών προβλέπει την σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών απο την Γάζα, η οποία θα παραμείνει χώρα Παλαιστινίων, αλλά υπό διεθνή διοίκηση και επιτήρηση (αμερικανοί, αραβες, ευρωπαίοι) και με την συμβολή του ΟΗΕ. Ταυτόχρονα θα υπάρξουν δράσεις με στόχο την διαμόρφωση “Παλαιστινιακής κρατικής υπόστασης” (Δυτική Όχθη και Γάζα) Δεν γίνεται αναφορά στο παλαιστινιακό κράτος με την ελπίδα να μην αντιδράσει σ αυτή τη φάση ο Νετανιάχου που δηλώνει ότι δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος. Η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους απο τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη (όχι όμως απο την Ελλάδα), ενισχύει την προσπάθεια να σταματήσει το μακελειό και η εθνοκάθαρση.
Σε κάθε σκάνδαλο που τον ακουμπά, σε κάθε κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ κυβέρνησης -κοινωνίας, σε κάθε συνέργεια κράτους -παρακράτους-πελατειακού συστήματος , ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρεται στις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους. Το παραμύθι πούλησε μια , πούλησε δυο, αλλά ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται λέει ο λαός.
Έτσι μάθαμε επίσημα, όχι ότι δεν το ξέραμε, ότι στελέχη του ΟΣΕ που είναι κατηγορούμενα για το σκάνδαλο της σύμβασης 717 , που αν είχε εφαρμοστεί δεν θα υπήρχε η τραγωδία των Τεμπών, διορίστηκαν σε θέσεις ευθύνης στον νέο Οργανισμό. Ποιός τους διόρισε; φυσικά το "βαθύ κράτος" αυτό που “φροντίζει” τη δεξιά στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες και η δεξιά φροντίζει γι αυτό πάντα. Βαθύ κράτος στις υποκλοπές, βαθύ κράτος στις συμβάσεις, βαθύ κράτος στον ΟΣΕ, βαθύ κράτος είναι τελικά η ίδια η ΝΔ. Μαζί με την “βαθιά δικαιοσύνη” θα σημειώναμε.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Αξιοθρήνητη ήταν η εικόνα και οι επιδόσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της συμμετοχής του στις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν μετέφερε στις αποσκευές του την παραμικρή ιδέα, πρόταση ή πρωτοβουλία στον ΟΗΕ ή σε ξένους ηγέτες, που θα μπορούσε να προσελκύσει το διεθνές ενδιαφέρον και να αναδείξει τον ρόλο και τις δυνατότητες της χώρας στην περιοχή μας. Η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στις εξαρτήσεις της και στην πολιτική αδυναμία του Μητσοτάκη που αρκείται στα αυτονόητα για επικοινωνιακή κατανάλωση στο εσωτερικό της χώρας και μόνο.
Ο Τραμπ τον αγνόησε, ο Ερντογάν τον υποτίμησε, καμία μεγάλη χώρα δεν ενδιαφέρθηκε για οτιδήποτε σχετικό με την Ελλάδα και τον γεωπολιτικό της ρόλο. Τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι τώρα για την συνάντηση Τραμπ -Ερντογάν δείχνουν μια μεγάλης έκτασης συζήτηση και συμφωνία με πολλούς αστερίσκους όμως, αλλά δεν έχουμε ακούσει τίποτα για το πολιτικό πλαίσιο της συζήτησης. Αν υπήρξε συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, υπάρχει ανησυχία για το περιεχόμενο. Αν δεν έγινε, σημαίνει ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν θέλησε να εμπλακεί αφήνοντάς το πεδίο ελεύθερο στον Ερντογάν. Σε κάθε περίπτωση, η ανασφάλεια και αβεβαιότητα ενισχύονται και η ατμόσφαιρα βαραίνει.
Σπύρος Σουρμελίδης
Η συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν και επι της ουσίας και σε οτι αφορά τα μεγαλεία στο φαίνεσθαι, διδάσκει και πάλι οτι η Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη τείνει να γίνει παρακολούθημα στη νέα ισορροπία που χτίζεται στην ευρύτερη περιοχή.
Τα μεγαλεία που έζησε ο Ερντογάν δεν έχουν μόνο δώρα απο τον Τραμπ, κρύβουν παγίδες για την Τουρκία. Την οποία οι ΗΠΑ (το ΝΑΤο και η ΕΕ) θέλουν διακαώς να είναι δυναμη στο δικό τους αρμα, στα δικά τους σχέδια. Η Ελλάδα όπως έχει διαμορφώσει την κατάσταση ο κ. Μητσοτάκης, τείνει να έχει ρόλο συμπληρωματικό οχι μόνο για το Ισραήλ αλλά ακόμα κα για την Τουρκία αν αυτή συναινέσει βεβαίως σε όλα όσα ζητάει ο Τραμπ. Αν η Αθήνα δεν αλλάξει τακτική και στόχους κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί. Ούτε ο Νετανιάχου ούτε η Chevron δεν θα στηρίξουν τη χώρα μας.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Ιδιαίτερα βολικό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι το ναυάγιο που καταγράφηκε στη Νέα Υόρκη με την ματαίωση της συνάντησής του με τον Ερντογάν. Η εκμετάλλευση του γεγονότος από το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού, που διοχέτευσε τον ισχυρισμό ότι η ματαίωση οφείλεται στην δυσφορία της Άγκυρας για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό ή επειδή ο Μητσοτάκης θα έθετε το ζήτημα της άρσης του casus belli, αστεία επιχειρήματα δηλαδή, είναι ενδεικτική του τεχνητού κλίματος που θέλει να δημιουργήσει η Αθήνα.
Από την άλλη πλευρά, φιλικά προς τον Ερντογάν τουρκικά ΜΜΕ αποδίδουν τη ματαίωση στην πρόωρη ανακοίνωση της συνάντησης από την Αθήνα, παιδαριώδης δικαιολογία, για λόγους που δεν είναι σαφείς, αλλά ο καθένας μπορεί να το εκλάβει όπως νομίζει και να το εκμεταλλευθεί όπως τον βολεύει . Όπως και έγινε. Στην πραγματικότητα όμως ο μεν Μητσοτάκης επιχειρεί να βελτιώσει το προφίλ του, ο δε Ερντογάν να μείνει πιστός στην συνολική γραμμή που εφάρμοσε στη Νέα Υόρκη να είναι δηλαδή σκληρός και απαιτητικός. Όλα αυτά όμως οδηγούν σε νέο κύκλο έντασης ή υπάρχει ακόμη περιθώριο διαλόγου;
