του Σπύρου Σουρμελίδη
Η ανταρσία των βουλευτών των Σπαρτιατών, κατά του σημερινού αρχηγού (ο οποίος και είναι ο ιδρυτής του κόμματος και κάτοχος του τίτλου «Σπαρτιάτες») Βασίλη Στίγκα, σε κάθε περίπτωση αναδεικνύει και την ουσία. Οι “Σπαρτιάτες” είναι ένα ακροδεξιό κόμμα, ο διχασμός αφορά το αύριο. Με Κασιδιάρη αρχηγό ή μια διαφορετική «Χρυσή Αυγή»; Λόγω της φύσης του ακροδεξιού χώρου, δεν πρέπει να μην αναρωτηθούμε και για τις επιρροές της δεξιάς στους Σπαρτιάτες. Κάποιοι μάλλον θα προτιμούν σ αυτή τη φάση μόρφωμα με Κασιδιάρη και οχι ακροδεξιά με γραβάτα.
Του Σωτήρη Σιδέρη
Είναι λογικό να γίνονται πολλές αναφορές στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. Αν όμως ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δυσφορεί ή διαφωνεί με τον τρόπο που οι υποψήφιοι πρόεδροι αναφέρονται σε αυτόν, ειδική συζήτηση γίνεται για τον Κασσελάκη, οφείλει να το πει δημόσια. Έχουμε συνηθίσει και έχουμε νοιώσει αποστροφή από τις διαρροές πρώην πρωθυπουργών , περί ενόχλησης, διαφωνίας ή δυσφορίας για δηλώσεις ή ενέργειες των διαδόχων τους. Ας μην προστεθεί και ο Αλέξης Τσίπρας στον μακρύ κατάλογο των μονίμως ενοχλημένων μέσω διαρροών, αλλά ουδέποτε δημοσίως,.
Ο Αλέξης Τσίπρας άφησε πραγματικά ένα πολύ καλό αποτύπωμα πολιτικού ηγέτη, παρά τα λάθη του. Είχε και διατηρεί το ηθικό πλεονέκτημα έναντι, σχεδόν όλων των πρωθυπουργών, κυρίως έναντι του σημερινού. Ήταν σοβαρός, υπεύθυνος, έλυσε ένα μακροχρόνιο πρόβλημα στα βόρεια σύνορα της χώρας, το μακεδονικό , εκεί που όλοι οι άλλοι είχαν αποτύχει παταγωδώς, δεν έδωσε δικαιώματα , δεν λειτούργησε με πελατειακά κριτήρια, δεν χρεοκόπησε τη χώρα, δεν κατασπατάλησε πόρους και ήταν ο μόνος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που παρέδωσε γεμάτα τα δημόσια ταμεία.
Οι ομιλίες των 5 υποψηφίων για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, στο διαρκές συνέδριο του κόμματος, έδειξαν πράγματι πως ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Αυτός είναι ο πήχυς, παρα τις όποιες διαβαθμίσεις που παρουσίασαν οι διαφορετικοί υποψήφιοι. Ολοι μίλησαν για το τι και πως μπορεί να προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία. Παραμένουν όμως τα επιμαχα στοιχήματα να είναι δύο, στην τελική ευθεία προς τις εσωκομματικές κάλπες.
Το ευρος της συμμετοχής, το πόσες δεκάδες χιλιάδες θα προσέλθουν στις κάλπες για την εκλογή του ή της νέας αρχηγού.
Η ενότητα της παράταξης αμέσως μετά την εκλογή. Οι υποψήφιοι έδειξαν ότι θεωρούν το θέμα βασικό. Ο Ε. Τσακαλώτος μάλιστα δεσμευτηκε οτι θα μείνει και αν ακόμα δεν εκλεγεί, ενεργός στην κοινή προσπάθεια.
Του Στράτου Βαλτινού
Με την έξαψη ενός ανθρώπου που δεν νοιώθει την ανάγκη να κατανοήσει τους κανόνες που διέπουν την εξουσία του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά δήλωσή του ανακοίνωσε την “επιστροφή σε μία αγαπημένη μου συνήθεια”, του εβδομαδιαίου απολογισμού του για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Η πρώτη του επιστροφή μετά τις διακοπές όμως, συμπίπτει με την συνεχιζόμενη τραγωδία της πυρκαγιάς που κατέστρεψε , ίσως ανεπανόρθωτα το δάσος της Δαδιάς.
Απτόητος στα όρια της απρέπειας, ο πρωθυπουργός περιέγραψε τις πυρκαγιές ως ουδέτερος και όχι ως υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης. Η φράση του ότι “ σήμερα δυστυχώς, ξαναβρισκόμαστε στη σκιά της μεγάλης δοκιμασίας των πυρκαγιών” και η αναφορά του ότι “αν επέλεγα δυο λέξεις για να σηματοδοτήσω τη δεύτερη τετραετία μας είναι «μεταρρυθμιστική επιτάχυνση», δείχνουν την ιδεολογική του ακαμψία”. Ο Μητσοτάκης με πρωτοφανή αλαζονεία και υποκρισία μας λέει ότι έδωσε “μάχες με τις ουρές στο κτηματολόγιο και τη κατάληψη των αιγιαλών…” Ο μονόλογος ενός πολιτικού καιροσκόπου προκαλεί την κοινή λογική και δείχνει να απολαμβάνει το 41%, όπως ένας ιεροκήρυκας το κήρυγμά του....
Μέχρι την ημέρα των πρώτων εκλογών του Μαίου, τα κόμματα και η κοινή γνώμη προετοιμάζονταν λίγο πολύ για μια νέα νίκη, έστω και δύσκολη της ΝΔ. Κανείς δεν φαντάζονταν το 41%. Μέχρι τότε, η κυβέρνηση με διαρκείς δηλητηριώδεις επιθέσεις κατά πάντων, κυρίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ και της κοινής λογικής αρνούνταν να απολογηθεί για το παρακράτος των υποκλοπών με ευθύνη του Μητσοτάκη, για την τραγωδία των Τεμπών, για τις μπίζνες των βουλευτών του , για τα δις των απευθείας αναθέσεων, για την διάλυση του ΕΣΥ κλπ.
Ήρθε η δεύτερη τετραετία με το 41% και η αλαζονεία απογειώθηκε. Ένας Μητσοτάκης εκτός ορίων εμφανίστηκε στη βουλή , όχι μόνο αρνούμενος να αναλάβει τις ευθύνες του, αλλά χλευάζοντας κόμματα, πολίτες, περιφρονώντας την κοινή πολιτική λογική. Δεν έδειξε καν να νοιώθει το εύρος της περιβαλλοντικής τραγωδίας , ήταν όχι απλά κατώτερος των περιστάσεων, αλλά ένας χυδαίος υβριστής. Οι προειδοποιήσεις πολλών ότι η λευκή επιταγή που διεκδικούσε και τελικά πήρε ο Μητσοτάκης θα ήταν πρόκληση για τη δημοκρατία, επιβεβαιώθηκε. Η χώρα βρίσκεται σε νέα φάση, ένας κύκλος κοινωνικής έντασης φαίνεται στον ορίζοντα, καθώς η ακρίβεια, η ενέργεια, η λειτουργία του κράτους και των θεσμών θα δοκιμάσουν τις αντοχές όλων.
