Αποκαλυπτική ανάλυση του Politico αναφέρεται σε γεγονότα που καταγράφουν υπεροχή δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων στην ΕΕ που της αλλάζουν κατεύθυνση και διαβρώνουν τις ιδρυτικές της διακηρύξεις, προκαλώντας έντονη ανησυχία στα προοδευτικά κόμματα και πολίτες. Ειδικότερα:

“Γερμανία και Ιταλία μάχονταν για το πώς θα αναδιαμορφωθεί μετά από χρόνια η συμφωνία για την υποδοχή και τη μετεγκατάσταση των μεταναστών. Οι συνομιλίες ήταν στα πρόθυρα της αποτυχίας, όπως ακριβώς για χρόνια. Η Ιταλία ήθελε περισσότερες εξουσίες για την απομάκρυνση των απορριφθέντων αιτούντων άσυλο. Η Γερμανία ανησυχούσε ότι θα προκαλούσε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά αυτή τη φορά, όταν η Ιταλία και οι συντηρητικοί δεν υποχώρησαν, η Γερμανία και η αριστερά έκλεισαν τα μάτια.

Επισημαίνεται ότι αυτό είναι κάτι αξιοσημείωτο καθώς η Γερμανία, η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα της ΕΕ και η μεγαλύτερη οικονομία της, παίρνει συχνά αυτό που θέλει όταν διαπραγματεύεται στις Βρυξέλλες, ενώ αυτό δε συμβαίνει για την Ιταλία, με τις διαρκώς μεταβαλλόμενες κυβερνήσεις της. Αυτή τη φορά, όμως, το έδαφος είχε μετατοπιστεί. Οι παραδοσιακοί κεντροδεξιοί συντηρητικοί της Ευρώπης ήταν τώρα πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε κοινοβουλευτική ομάδα με την Meloni, που ηγείται ενός μεταφασιστικού κόμματος στην Ιταλία, εξαλείφοντας τις αμφιβολίες που κρατούσαν την ακροδεξιά απομονωμένη εδώ και καιρό. Εν τω μεταξύ, κεντρώες και προς τα αριστερά χώρες όπως η Ολλανδία και η Δανία είχαν πλησιάσει στις απόψεις της Ιταλίας - και η Γερμανία ήταν πολύ διασπαρμένη εσωτερικά για να κάνει οτιδήποτε γι' αυτό.

Η αλλαγή δεν περιορίζεται στη μετανάστευση. Παίζεται σε μια σειρά ζητημάτων, κυρίως συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων της ΕΕ για το κλίμα. Και μπορεί να προαναγγέλλει μια νέα εποχή στην Ευρώπη. Σε όλη την ήπειρο, ένας αυξανόμενος αριθμός κεντρώων και κεντροδεξιών κομμάτων δείχνουν προθυμία να συνεργαστούν - και ακόμη και να σχηματίσουν κυβερνήσεις με - ακροδεξιά κόμματα. Και τους επόμενους μήνες, η ακροδεξιά είναι έτοιμη να σημειώσει κέρδη σε μέρη όπως η Ισπανία.
Η τάση θα έχει αναπόφευκτα συνέπειες για την ΕΕ, το νέο ΕΚ το 2024 και την Επιτροπή στις Βρυξέλλες. Ήδη, οι προοδευτικοί εκφράζουν ανησυχία για την ανασχηματισμένη δεξιά, ενώ το πανίσχυρο κεντροδεξιό ΕΛΚ εξετάζει πιθανότητες συνεργασίας με την ακροδεξιά για να προωθήσει την ατζέντα του.

«Η Ιταλία δείχνει ότι θέλει να είναι μέρος εκείνων που θέλουν να βρουν ευρωπαϊκές λύσεις και για τη μετανάστευση, και αυτό διευκολύνει επίσης το ΕΛΚ να έχει μια συνεργασία με την κυβέρνηση Meloni», δήλωσε ο Tomas Tobé, Σουηδός ευρωβουλευτής (ΕΛΚ) που ηγείται στο πακέτο μετανάστευσης. Σημειώνεται ότι η Ιταλία νίκησε αν και δεν πήρε όλα όσα ήθελε, συμπεριλαμβανομένου του κανόνα που απαιτεί από τους ανθρώπους να ζητούν άσυλο όπου φτάνουν στην Ευρώπη.

Αλλά πήρε πολλά και ήξερε ότι είχε μόχλευση. Οι διπλωμάτες συμφώνησαν ότι η πολυπόθητη συμφωνία ήταν αδύνατη χωρίς την υποστήριξη της Ιταλίας, δεδομένης της θέσης της στη Μεσόγειο και της υποδοχής πολλών αιτούντων άσυλο. Η Meloni είχε πολιτική υποστήριξη, καθώς οι ακροδεξιοί εταίροι της ομάδας της των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών κέρδιζαν δύναμη και η Ευρώπη γέρνει ευρύτερα δεξιά. Καταγράφονται πολιτικές αλλαγές στο εσωτερικό κ-μ, όπως στη Φινλανδία, τη Δανία, τη Σουηδία, την Ισπανία, την Πολωνία. Σημειώνεται ότι η Meloni φαίνεται να έχει συμμάχους στις προσπάθειές της για τη μετανάστευση, όπως αποδείχθηκε στην πρόσφατη επίσκεψη στην Τυνησία με την Ursula von der Leyen και τον ολλανδό Mark Rutte του Renew Europe.

Η συμμαχία που επικράτησε για τη μετανάστευση δεν είναι ένα μοναδικό φαινόμενο. Μια παρόμοια ομάδα έχει επηρεάζει το έργο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την κλιματική πολιτική. Για χρόνια, το θέμα καθοδηγούσε ένας συνασπισμός του mainstream-συντηρητικού ΕΛΚ, που συνεργαζόταν με τους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες και το κεντρώο Renew Europe – ουσιαστικά μια κεντροδεξιά προς κεντροαριστερά πλειοψηφία. Αλλά τις τελευταίες εβδομάδες, αυτός ο πλειοψηφικός συνασπισμός έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά, εγκαταλείποντας τους σοσιαλιστές υπέρ της ακροδεξιάς ομάδας ECR της Meloni — και ακόμη και περιστασιακά του ID, την ομάδα που συνδέεται με τη Le Pen και περιλαμβάνει επίσης το Εναλλακτική για τη Γερμανία, σκληρό δεξιό κόμμα που στο παρελθόν κατηγορείται για δεσμούς νεοναζί και ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις.