Γαλλία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία , Ισραήλ και άλλες χώρες είναι αντιμέτωπες με οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση. Χώρες διαφορετικές, με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης και δυνατοτήτων, αλλά με έναν κοινό παρανομαστή. Οι ανισότητες, οι υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις που εξυπηρετούν ιδιωτικά συμφέροντα,  το κράτος δικαίου, η καταστολή, η αναλγησία της εξουσίας και σκάνδαλα, κλονίζουν τις κυβερνήσεις.  Οι μισθοί δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν πλέον βασικές ανάγκες και αντί να επενδυθούν χρήματα σε νέα αναπτυξιακά σχέδια, ξοδεύονται μυθικά ποσά σε άχρηστους εξοπλισμούς για να προλάβουν υποτίθεται κρίσεις ασφάλειας, ενώ στην πραγματικότητα είναι η ίδια η Ευρώπη που εμπλέκεται σε επιθετικές ενέργειες σε διάφορα σημεία του κόσμου. Δημόσιοι πόροι και αγαθά λεηλατούνται, ενώ οι λίγοι, κατέχουν  απίστευτο πλούτο.Μια  Γαλλία που φλέγεται, τα ανησυχητικά ευρήματα έρευνας ότι 3 στους 4 Πορτογάλους δυσκολεύονται να ικανοποιήσουν βασικές ανάγκες, όπως και στην Ελλάδα,   άλλες χώρες που βρίσκονται στα όρια της κοινωνικής ειρήνης είναι καμπανάκια κινδύνου ή ελπίδας αν το εξετάσουμε από την λαική πλευρά . Ταυτόχρονα η ΕΕ δείχνει να είναι σε άλλον κόσμο, ταξικό, παρακμιακό και χωρίς καμία πολιτική λάμψη .

Τα πραγματικά  αίτια

Οι εικόνες από διάφορες πόλεις της Γαλλίας μεταδίδουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή,  ένα μεγάλο μέρος του λαού της Γαλλίας βρίσκεται πλέον καθημερινά στους δρόμους και απαιτεί ανατροπές. Η αλλαγή στο συνταξιοδοτικό σύστημα με την αύξηση των ορίων ηλικίας είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ακριβώς όπως τα Τέμπη στην Ελλάδα. Στην Πορτογαλία η κυβέρνηση του σοσιαλδημοκράτη  Κόστα κέρδισε δεύτερη τετραετία, ακριβώς  επειδή στην πρώτη τετραετία προσέγγισε την κοινωνία, πήρε μέτρα ανακούφισης και έφερε ισορροπία. Η δεύτερη τετραετία όμως εξελίσσεται σε κρίση πολιτική και κοινωνική καθώς η στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό φέρνει και εκεί εντάσεις. Στην Αγγλία, η κρίση δεν οφείλεται τόσο στην έξοδο από την ΕΕ, όσο στην κατάρρευση του ΕΣΥ, την ανεργία, τους χαμηλούς μισθούς, την απουσία κοινωνικού κράτους που λεηλατήθηκε από τους ιδιώτες.

Σημειώνεται ότι στη Γαλλία είχε προηγηθεί το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, αλλά τώρα συνεχίζεται και έχει πιο πολιτικό χαρακτήρα, στρέφεται δηλαδή ευθέως κατά του Μακρόν και των πολιτικών που έχουν οδηγήσει τη χώρα σε κρίση. Και όμως κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει ούτε για κατευθυνόμενες διαδηλώσεις ότι για λαικισμό. Αν γίνονταν σήμερα εκλογές στη Γαλλία, ο Μακρόν θα ήταν παρελθόν. Το αν θα εκλέγονταν η Λεπέν ή κάποιος Αριστερός δεν μπορεί να εκτιμηθεί τώρα. Το σίγουρο είναι ότι η κρίση έχει πολιτικά χαρακτηριστικά. Ένα ολόκληρο σύστημα που αποχαλινώθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, φαίνεται ότι κάνει τον κύκλο του με πλήρη αποτυχία, καταρρέει εν μέσω κοινωνικών εντάσεων και συνεχών αλλαγών κυβερνήσεων, οι τραπεζικές κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι οικονομίες καζίνο βουλιάζουν αφήνοντας όμως πίσω τους ερείπια.

Στην Ελλάδα αυτή η κρίση είναι ακόμη πιο εμφανής γιατί στη Γαλλία οι θεσμοί εξακολουθούν να λειτουργούν , ενώ στη χώρα μας έχουν υπονομευθεί από μια κυβέρνηση με σαφή αντικοινωνικά χαρακτηριστικά. Εδώ δεν μιλάμε απλά για πολιτική κρίση, ούτε καν για συστημική, που ισχύουν και τα δύο, εδώ μιλάμε για κυριαρχία του παρασιτισμού, των οικονομικών μαφιών, των απίστευτων σκανδάλων , της ηθικής κρίσης στην Δικαιοσύνη . Οι κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος και στην Ελλάδα , δείχνουν ότι υπάρχει γενικευμένη οργή. Το πως θα εξελιχθεί αυτή η κατάσταση, δηλαδή αν θα εξελιχθεί ομαλά πολιτικά ή αν θα έχουμε πιο μεγάλες εντάσεις, θα φανεί σύντομα.
Προς το παρόν, παρατηρούμε μια κρίση που περνά μπροστά από τα μάτια μας, με τους πρωταγωνιστές, δηλαδή αυτούς που τις προκαλούν να σφυρίζουν αδιάφορα. Τράπεζες, πολυεθνικές, λόμπι , μια  αδύναμη και διστακτική  Αριστερά και θεσμοί που νοιώθουν αδύναμοι να αντιπαρατεθούν με την κυριαρχία του τοξικού κεφαλαίου, γίνονται όλο και πιο απειλητικοί για την κοινωνική ειρήνη.
Κατά συνέπεια βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο ως προς το πως θα συνεχίσουμε την πορεία μας και ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα….