του Σωτήρη Σιδέρη

Πρωτοφανή κίνηση, προσβλητική για την  εθνική αξιοπρέπεια  κάνει ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς ο οποίος , όπως πληροφορηθήκαμε από  την Βιέννη και όχι από την Αθήνα  , θα επισκεφθεί στις 11 Μαΐου την αυστριακή πρωτεύουσα με στόχο την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων που οξύνθηκαν εξαιτίας αλλοπρόσαλλων χειρισμών του Έλληνα υπουργού. Είχε προηγηθεί φυσικά η σκληρή ακροδεξιά πολιτική της Αυστρίας που σε συνεργασία με τις χώρες των δυτικών βαλκανίων και την ομάδα Βίζεγκραντ είχαν πρωτοστατήσει στο κλείσιμο των συνόρων. 

Ο Κοτζιάς, ειδικότερα,  ανακάλεσε εδώ και μήνες την πρέσβη της Ελλάδας στη Βιέννη Χρυσούλα Αλιφέρη σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ενέργεια της Αυστρίας να συγκαλέσει διάσκεψη με τις χώρες των δυτικών βαλκανίων , στην οποία δεν είχε κληθεί η Ελλάδα και ουσιαστικά να επιβάλλει το κλείσιμο των συνόρων στον βαλκανικό διάδρομο. Οι λόγοι όμως ανάκλησης της πρέσβειρας δεν εξέλειπαν αλλά θα επιστρέψει στη Βιέννη συνοδεύοντας τον υπουργό της!!! 

Μια χώρα χωρίς αυτοσεβασμό , δεν εμπνέει σεβασμό ούτε στους άλλους και μοιραία μετατρέπεται σε προτεκτοράτο, που η Ελλάδα ήδη ήταν, αλλά δεν φαντάζονταν κανείς ότι αυτό θα επιβεβαιώνονταν από υπουργό του Αλέξη Τσίπρα. 

Η ελληνική κυβέρνηση με προτροπή του Κοτζιά είχε χαρακτηρίσει ανεπιθύμητο πρόσωπο την υπουργό Εσωτερικών Γιοχάνα Μικλ Λάιτνερ, η οποία και δεν έγινε δεκτή στην Αθήνα όταν η Βιέννη προσπάθησε να εκτονωθεί η ένταση. Μετά και αυτό το αψυχολόγητο  λάθος, ο Κοτζιάς μεταβαίνει στην Αυστρία . Οι διαρκείς μεταπτώσεις  πολιτικής συμπεριφοράς δεν συνιστούν εξωτερική πολιτική , αλλά παρωδία πολιτικής…..

Αντί όμως να υπάρξει μια δημόσια ήπια έστω διόρθωση της πολιτικής Αυστρίας , ώστε  να επανέλθει η επικεφαλής της διπλωματικής μας αποστολής στη Βιέννη και να ομαλοποιηθούν οι διμερείς σχέσεις με φυσιολογικό τρόπο, ο Κοτζιάς μεταβαίνει στη Βιέννη μη έχοντας συναίσθηση της ταπεινωτικής  για τη χώρα  συμπεριφοράς του.  

Η Αυστρία φυσικά  δεν πρόκειται να αλλάξει την πολιτική της, αντίθετα , έχοντας την στήριξη της Γερμανίας, της Γαλλίας , των σκανδιναβικών χωρών και την Ομάδα Βίζεγκραντ, δηλαδή τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, αντιμετωπίζει την ελληνική διπλωματία από θέση ισχύος και σχεδόν περιφρονητικά.  Έχει χειραγωγήσει τις χώρες των δυτικών βαλκανίων και έχει επιβάλλει πλήρως την πολιτική της απομονώνοντας την Ελλάδα. 

Οι σπασμωδικές και με μεγάλη καθυστέρηση κινήσεις του υπουργού Εξωτερικών ενισχύουν την εικόνα μιας πολιτικής κρίσης με τις γειτονικές χώρες στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας. Αίσθηση , σε κάθε περίπτωση προκαλεί η απουσία του πρωθυπουργού από την περιοχή . Ο Αλέξης Τσίπρας ιδιαίτερα συμπαθής στους βαλκανικούς λαούς θα μπορούσε να διαδραματίσει ιδιαίτερα θετικό ρόλο στην αλλαγή της κατάστασης. Έπρεπε με προσωπικές του παρεμβάσεις να συνομιλήσει με τους ομολόγους του των χωρών της περιοχής, να προσπαθήσει να επαναφέρει την Διαβαλκανική Διάσκεψη και να δημιουργηθεί ένα ισχυρό φόρουμ διαλόγου που σίγουρα θα συνέβαλλε στην διατήρηση ανοιχτών διαύλων  και κυρίως θα ενίσχυε την συνεργασία και την αλληλοκατανόηση. Οι κινήσεις αυτές δεν έγιναν, τουλάχιστον σε σωστό χρόνο, ο Νίκος Κοτζιάς αποδείχθηκε ανεπαρκής να σχεδιάσει ένα μίνιμουμ σχέδιο και επί μήνες αναλώθηκε σε μικροκινήσεις που προκάλεσαν ένταση παρά έλυσαν προβλήματα και τώρα είναι όλα μπροστά μας και οξυμένα.