του Σπύρου Σουρμελίδη

Μεγάλη συζήτηση έχει ανάψει για τον λαϊκισμό, για τις υποσχέσεις (ψέματα)  που δίνονται από τους πολιτικούς και δεν εκπληρώνονται. Η επικοινωνιακή ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ περνά ώρες δύσκολες, ειδικά μετά την …αυτοκριτική Σγουρίδη, στην οποία ενέπλεξε και τον πρωθυπουργό. Όλοι όμως κάτι ξεχνούν: Η Ελλάδα δεν χρεοκόπησε από υπερβολικές υποσχέσεις. Η  ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ ΑΠΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟ ΤΡΟΠΟ!
Και ακόμα πιο απλά, οι κυβερνήσεις μοίραζαν πραγματικά λεφτά, αφού τα περισσότερα πήγαιναν στις τσέπες των κάθε είδους κρατικοδίαιτων ή έγιναν  πολιτικό χρήμα. Μόνο που ήταν τα δικά μας λεφτά και μετά το 2010 ήρθε το τσεκ που γράφει 320 δις ευρώ.

Το να μπερδεύουμε το ρουσφέτι με το αίτημα, είναι η αγαπημένη μέθοδος του ΠΑΣΟΚ (την οποία υιοθετούν και οι λεγόμενοι μεταρρυθμιστές της ΝΔ). Είναι άλλωστε αυτό που έκαναν οι Κουτσόγιωργας- Γιαννόπουλος από την αρχή. Η ικανοποίηση των αιτημάτων, έγινε αντικείμενο συνδιαλλαγής. Αντί της θεσμικής επίλυσης προβλημάτων , με τρόπο ώστε να αναπτύσσεται η οικονομία και η κοινωνία, οι πρωτοΠΑΣΟΚοι, εφάρμοσαν την μέθοδο «περάστε από το γραφείο και θα τα βρούμε». Διαφορετικές ομάδες, κέρδισαν διαφορετικά προνόμια.  Η κοινωνία πολυδιασπάστηκε. Χιλιάδες σωματεία, χιλιάδες μικρά συμφέροντα, εκατοντάδες ασφαλιστικά Ταμεία, εκατοντάδες κατηγορίες ενσήμων, χιλιάδες εγκύκλιοι για χιλιάδες πράγματα που μπορούσες και δεν μπορούσε να κάνεις. Αναλόγως με το τι…έδινες. Το σύνθημα ήταν «αφήστε χιλιάδες αιτήματα να ανθίσουν, έχουμε χιλιάδες τρόπους να τα λύσουμε»! Και μπορεί π.χ.  τα νοσοκομεία να είχαν ράντσα, αλλά πάντα υπήρχε κάποιος να βολέψει τον άνθρωπο σου σε κανονικό κρεβάτι.  Μπορεί εργοστάσια να έκλειναν , αλλά διορισμοί γινότανε.
Ολ αυτά έγιναν με λεφτά που δεν υπήρχαν, δηλαδή με δανεικά. Και όσο τα προνόμια δινότανε με ρουσφέτια, τόσο οι κρατικοδίαιτοι πολλαπλασιάζονταν. Έτσι έγινε ασύμφορο να είσαι επιχειρηματίας, ήταν απολύτως αποδοτικό να κερδίζεις «διεκδικώντας» προνόμια που απλόχερα μοίραζε η εξουσία.

Ας μιλήσουμε για αιτήματα, ας ξεχάσουμε τα ρουσφέτια

Τώρα (2010) που ήρθε η ώρα της πληρωμής, αυτοί που μοίραζαν λεφτά, δηλαδή εκσυγχρονιστές και μεταρρυθμιστές, μας είπαν: «Αγαπητοί πολίτες πρέπει να πληρώσετε γιατί όλοι μαζί τα φάγαμε».
Και όταν έχασαν την διακυβέρνηση (2015) άρχισαν να λένε: Ο ΣΥΡΙΖΑ (όσοι διεκδικούν) σας λέει ψέματα,  έδωσε υποσχέσεις για να πάρει την ψήφο σας,  αλλά δεν γίνονται αυτά που σας  υποσχέθηκε.
Είναι ωραίο το κόλπο των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, οι οποίοι έκαναν "επι 2" τα πάντα, μοιράζοντας 10πλάσιο χρήμα απο τους πρωτοΠΑΣΟΚους, να θολώνουν τα νερά. Για μεγάλο μέρος της κοινωνίας παραμένει δυσδιάκριτο το «αίτημα»  από το «ρουσφέτι», το «διεκδικώ»  από το «αυτό θέλω γιατί έτσι έχω μάθει».
Πράγματι η Αριστερά διεκδικούσε για τους  πολίτες με υψηλή ρητορική και πολλές φορές και πράγματα που δεν γίνονται την ώρα που θέλουμε. Πράγματι βουλευτές και στελέχη της, θεωρούν ότι όλα μπορούν να γίνουν επειδή «είσαι Αριστερός»,  επειδή έχεις δίκαιο ή επειδή ή άλλοι έχουν άδικο.
Όμως αυτό που ζήτησε –υποσχέθηκε,  ήταν κάτι μαζικό και καθολικό. Απαίτησε και απαιτεί αλλαγή οικονομικής πολιτικής από τους δανειστές. Και για τα επιμέρους π.χ. αγρότες, ζήτησε αυτό που αφορά τους αγρότες –παραγωγούς,. Δεν υποσχέθηκε να δηλώνει ψεύτικα στρέμματα η να συνεχίζουν να κλέβουν οι συνεταιρισμοί. Ζήτησε-υποσχέθηκε,  προσπάθεια για να γίνουν αυτά που ευνοούν την παραγωγή,  όχι την εξυπηρέτηση αγροτών κατά κατηγορία,  κατά βαλάντιο ή ανάλογα με το πολιτικό φέουδο της κάθε περιοχής.
Είναι λοιπόν κατανοητή και αποδεκτή η αυτοκριτική των παλαιών πολιτικών όπως ο Π. Σγουρίδης ή ο Γ. Μιχελογιαννάκης, αλλά πρέπει η κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει την θέση της και γι αυτά που έλεγε πριν και γι αυτά που λέει τώρα.
Μπορεί! Αρκεί και οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ να ξεκολλήσουν από τα φαντάσματα του παρελθόντος για να μπορέσουν να  αλλάξουν τα πράγματα. Αλλιώς θα μείνουμε στα ίδια.