Του Σωτήρη Σιδέρη

Η Ελλάδα έχει παραλύσει, γιατί η κυβέρνηση έχει επικεντρωθεί σε δύο ζητήματα. Πρώτο, το πως θα επινοήσει μεθόδους για να παραμείνει σε τροχιά εξουσίας, καθοδηγούμενη από την καθεστωτική της νοοτροπία.  Ένας καταιγισμός δημοσκοπήσεων που δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα για την ελληνική κοινωνία, την οποία απλώς χειραγωγούν. Το νόημα δεν είναι να ερευνηθούν οι τάσεις της κοινής γνώμης, αλλά να  αποπροσανατολιστεί ο λαός, από τα σοβαρά προβλήματά του. Δεύτερο, κάθε εβδομάδα έρχεται στο προσκήνιο και ένα νέο σκάνδαλο. Δεν πρόκειται όμως για ατομικές υποθέσεις διαφθοράς, αλλά για ένα ολόκληρο σύστημα που έχει εδραιωθεί σε υπουργεία, οργανισμούς, φορείς και σε κάθε οικονομική δραστηριότητα. Παντού όμως εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα κυβερνητικά στελέχη ή στελέχη της ΝΔ.

Η Ελλάδα δεν έχει οδικό χάρτη, την στιγμή που όλες οι ευρωπαικές χώρες συνασπίζονται γύρω από σχέδια που να υπηρετούν τα εθνικά τους συμφέροντα. Αντίθετα, όλα περιστρέφονται γύρω από  καθοδηγούμενα σενάρια των συστημικών ΜΜΕ, για κυβερνήσεις συνεργασίας, κάτι που προς το παρόν αφήνει αδιάφορη την κοινωνία. Η Ελλάδα παραπαίει οικονομικά, μόνο στην νοσηρή προπαγάνδα της κυβέρνησης ευημερεί, ενώ όλο και καθυστερεί η αποσαφήνιση της εικόνας της αντιπολίτευσης.

Η εικόνα σήψης βυθίζει την κυβέρνηση όλο και βαθιά σε έναν ηθικό βούρκο, από τον οποίο δεν θα ξεφύγει ποτέ. Η επταετής διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει συνδυαστεί με σωρεία σκανδάλων και λυσσαλέο αγώνα συγκάλυψης. Αποσιωπάται το γεγονός ότι τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης που ήταν μια χρυσή ευκαιρία για πραγματική ανάπτυξη προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας, χαρίστηκαν σε ελάχιστους επιχειρηματίες και ομίλους, κάτι που επίσημα παραδέχεται και η ΕΕ. Τα δύο τελευταία γεγονότα αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση συζεί με τα σκάνδαλα . Τα παράγει η ίδια η νοοτροπία της. Είναι γέννημα -θρέμμα της καθεστωτικής νοοτροπίας της.

Πάντα το ίδιο τελετουργικό

Η παραίτηση του γενικού γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος, Ευθύμιου Μπακογιάννη, για “προσωπικούς λόγους”, δεν διαφέρει σε τίποτα από παραιτήσεις άλλων στελεχών. Ακολουθείται πάντα το ίδιο τελετουργικό, για την προστασία των στελεχών και την συγκάλυψη των σκανδάλων. Η ίδια συνταγή ακολουθήθηκε στις περιπτώσεις του Γρηγόρη Δημητριάδη και του διοικητή της ΕΥΠ Κοντολέοντα για τις υποκλοπές. Του Σμυρλή από το ΥΠΕΞ όταν μαθεύτηκε ότι υπέγραψε την εξαγωγή του Predator και πήρε θέση στο κόμμα. Του Τριαντόπουλου , του Καραμανλή και άλλων για το έγκλημα των Τεμπών. Το ίδιο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Όλοι προστατεύονται. Και σαν μην συμβαίνει τίποτα ο Ευθύμιος Μπακογιάννης δήλωσε ότι επιστρέφει στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα. Όλη του η οικογένεια είναι μπλεγμένη στο σκάνδαλο με μίζες εκατομμυρίων, αλλά ο ίδιος ως γενικός γραμματέας δεν ήξερε τίποτα. Και φυσικά η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου δεν άκουσε τίποτα .
Καθεστωτική μπόχα αναδύεται και στον σκανδαλώδη διπλασιασμό του μισθού των ιεραρχών της Εκκλησίας (αρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, βοηθοί επίσκοποι κ.λπ.)». Δεν πρόκειται απλά για εκμαυλισμό όπως υποστήριξαν ορισμένοι, γιατί οι ιεράρχες μια χαρά εκμαυλισμένοι είναι από μόνοι τους. Από την υπόθεση αυτή αναδύεται η καθεστωτική νοοτροπία, που θέλει κράτος -εκκλησία -δεξιά και ακροδεξιά να υπηρετούν την ίδια ιδεολογία και να αλληλοστηρίζονται. Ας μην δέχονταν τις αυξήσεις αν τις θεωρούσαν εκμαυλισμό. Αλλά η εκκλησία πολλά αρνείται,  αλλά για το χρήμα όμως και μοιρασιά της εξουσίας έχει λατρεία. …

Η λαική εντολή των εκλογών του 2023 έχει διαβρωθεί. Οι ανεξάρτητοι βουλευτές είναι δεύτερη δύναμη στη βουλή, ένδειξη του κοινοβουλευτικού χάους. Τα κόμματα με τα οποία εξελέγησαν διέρχονται κρίση, αλλά η κατάσταση θα ήταν κωμική , αν δεν επρόκειτο για ζήτημα δημοκρατίας. Υπάρχει ολοφάνερη δυσαρμονία μεταξύ βουλής -κοινωνίας και η διέξοδος είναι οι εκλογές.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθεί ένα ημερήσιο πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις εκλογικές του ανάγκες. Επισκέψεις , παροχές, συνθηματολογία, αερολογίες περί σταθερότητας και άλλα γραφικά που απλά εκφωνούνται χωρίς να έχουν κανένα πολιτικό βάθος.

Οι δημοσκοπήσεις προκαλούν εντυπώσεις δεν παράγουν πολιτική. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα πολιτικό σχέδιο για το μέλλον. Και αυτό πρέπει να το κάνει η αντιπολίτευση.  Το σχέδιο αυτό πρέπει να οδηγεί σε ρήξη με τη διαφθορά, την διαπλοκή, την καθεστωτική εκκλησία, την ακροδεξιά. Ένα σχέδιο που θα αναστηλώσει το κοινωνικό κράτος και τους δημοκρατικούς θεσμούς. Που θα στείλει στη φυλακή όσους παραβίασαν τους όρκους τους και λεηλάτησαν τα ταμεία της χώρας, στραγγαλίζοντας ακόμη και τις υγιείς οικονομικές και επιχειρηματικές δυνάμεις της χώρας.
Το αίτημα για πολιτική αλλαγή το στηρίζει η κοινωνία, αλλά η αντιπολίτευση δυσκολεύεται να το αφομοιώσει...