Του Στράτου Βαλτινού

Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Η τελευταία γραμμή άμυνας της κυβέρνησης, δηλαδή η επίθεση κατά της Κοβέσι,  ανατέθηκε στον “αρχιστράτηγο” του καθεστώτος Άδωνι Γεωργιάδη. Είναι η εμπροσθοφυλακή της θεωρητικοποίησης των σκανδάλων, την  ηθική  και πολιτική υποβάθμισή τους, θεωρώντας λίγο πολύ ότι είναι μια κανονικότητα.  
Αφού όλα είναι εις βάρος της σε πολιτικό και νομικό επίπεδο, η ΝΔ  εξαπέλυσε επίθεση κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως και  ο υπουργός Υγείας είναι αυτός που σε τελική ανάλυση  θα αποφασίσει τι είναι κράτος δικαίου και τι όχι.

Όπως είναι γνωστό, ο Γεωργιάδης επιβεβαίωσε τον φασιστικό τρόπο σκέψης και πολιτικής δράσης λέγοντας: «Δεν έχει δικαίωμα η Ευρωπαία Εισαγγελέας να μας πει αν θεωρεί ένοχο τον Βορίδη ή τον Αυγενάκη. Ξέρετε τι δικαίωμα έχει μόνο; Λέει δείτε αν θέλετε να το ελέγξετε. Ποιος έχει στο Σύνταγμα την αρμοδιότητα να δει αν πρέπει να ελεγχθούν; Η Βουλή. Τι λέει η Βουλή, δηλαδή η πλειοψηφία της; Ποιος είναι η πλειοψηφία της; Η ΝΔ. Τι αποφάσισε η Νέα Δημοκρατία; Ότι δεν θέλει να ελεγχθούν. Τέλος».  Άρα, τι χρειάζεται το κράτος δικαίου και  οι θεσμοί;. Η εκτροπή είναι εμφανής και η επίθεση στην Ευρωπαία Εισαγγελέα είναι η τελευταία πράξη πανικού, ενός πολιτικού, που ρυπαίνει τον δημόσιο βίο της χώρας. 

Μια μηχανή παραγωγής σκανδάλων

Παλαιότερα ο Γεωργιάδης είχε επιτεθεί στη δικαιοσύνη  και στο πρόσωπο της εισαγγελέως Τουλουπάκη που είχε το φάκελο της Νοβάρτις.  Τώρα, έχει βάλει στο στόχαστρο την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι. Η χαμένη τιμή της Νέας Δημοκρατίας δεν θα ανακτηθεί με προσβλητικές αναφορές, με ψεύδη και απειλές.

Ο κύκλος κλείνει με πάταγο . Είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός και κάποιοι παράγοντες, μεταξύ των οποίων ο Γεωργιάδης που δεν έχουν κανενός είδους ευαισθησία ή σεβασμό προς τους θεσμούς,  όταν υπάρχει υποψία δίωξης . Οι κυβερνήσεις του Μητσοτάκη από το 2019 μέχρι σήμερα είναι μια μηχανή παραγωγής σκανδάλων, υπονόμευσης του κράτους δικαίου, απαξίωσης των θεσμών και ήθελαν και θέλουν μια δικαιοσύνη στην υπηρεσία του κόμματος και των μηχανισμών του καθεστώτος. Ενίοτε όμως τα πράγματα ξεφεύγουν, όπως τώρα και το τίμημα , κυρίως το πολιτικό, θα είναι πολύ σκληρό.

Ούτε ο  διεθνής διασυρμός της Ελλάδας τους συγκινεί. Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν θα επιβίωνε μια κυβέρνηση με τόσα σκάνδαλα που στο σύνολό τους είναι απόρροια μιας κεντρικής πολιτικής επιλογής. Η μετεμφυλιακή κουλτούρα των ιδιοκτητών του κράτους παραμένει αμετάβλητη και από τη θέση αυτή, εκπορεύονται οι χυδαιότητες του Γεωργιάδη και άλλων. 

Ποια λογική έχει η δήλωση του υπουργού Υγείας ότι «εγώ προσωπικά έχω μεγάλο συνειδησιακό πρόβλημα να ψηφίσω αυτές τις άρσεις ασυλίας. Εφόσον το ζητούν οι συνάδελφοί μου, θα αναγκαστώ να το κάνω.” ή ότι “οι φάκελοι που έχουν έρθει στη Βουλή και για τους οποίους σήμερα γίνεται συζήτηση περί δεοντολογίας, είναι ανοησίες. Είναι ντροπή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που τις έστειλε. Όποιος δικηγόρος έχει δει αυτό τον φάκελο, κλαίει από τα γέλια». Κατάπτυστες δηλώσεις , ωστόσο ο Γεωργιάδης ως γνωστό  απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού; φυσικά , κοινή είναι η μοίρα τους...

Σε άλλη δήλωσή του τόνισε ότι «δεν χρωστάμε σεβασμό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία..”. Ποιός; ο Γεωργιάδης. Ο πολιτικός που είχε αδιευκρίνιστους λογαριασμούς, δηλαδή μαύρο χρήμα και ο φάκελός του μπήκε στο αρχείο. Μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Αυτή τη δικαιοσύνη  θέλει.
Σε κάθε περίπτωση τόσο ο Γεωργιάδης, όσο και πολλοί άλλοι στην κυβέρνηση και τη ΝΔ βλέπουν στο βάθος του τούνελ ένα αμυδρό φως. Μόνο που δεν είναι η έξοδος . Είναι το τρένο που έρχεται κατά πάνω τους….