Του Στράτου Βαλτινού
Ο φασίστας υπουργός Θάνος Πλεύρης έχει γίνει  δημόσιος  κήρυκας του μίσους. Με αυτό το μίσος μεγάλωσε, με αυτό θα πεθάνει. Στο τελευταίο του παραλήρημα είπε μεταξύ άλλων ότι “οι αγώνες της Αριστεράς ήταν πάντοτε αγώνες εις βάρος του έθνους…”, δηλαδή όπως λέει και ο Ανδρέας Δρυμιώτης , οι Αριστεροί δεν είναι Έλληνες…. Ο Μάκης Βορίδης είναι επίσης γνωστός για τους ίδιους λόγους. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεχειλίζει από μένος κατά της Αριστεράς γενικότερα και όχι μόνο κατά των κομμουνιστών.

Ο καθηγητής Στάθης Καλύβας, αυτός ο ανεκδιήγητος ακαδημαϊκός, αφού πρώτα έσπειρε τα συμπλέγματά του κάνοντας λόγο για “εργαλειοποίηση της συγκίνησης” σχετικά με τα ρίγη σεβασμού που κατέκλυσαν τον ελληνικό λαό οι 200 της Καισαριανής, επανήλθε. Ούτε λίγο , ούτε πολύ έχει συμπεράνει ότι η μη έγκαιρη εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη , “οφείλεται τόσο στη δυσλειτουργία του κρατικού μηχανισμού (απόρροια μακράς παθογένειας, αλλά και άμεση συνέπεια της επιβολής ενός στενά κομματικού μοντέλου δημόσιας διοίκησης μετά το 1981).

Η ιδεολογική τύφλωση τον εμποδίζει να πει την απλή ιστορική αλήθεια, ότι το ελληνικό κράτος, ήταν φέουδο της δεξιάς -ακροδεξιάς και του παρακράτους, ότι ακόμη μέχρι το 1981, κυριαρχούσαν οι φάκελοι φρονημάτων και όχι η δημοκρατία. Οι ρήτορες του μίσους απειλούν και πάλι…

Περί ελληνικού κράτους

Η ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ, Πλεύρης, Βορίδης, Γεωργιάδης, Κυρανάκης και άλλοι επιμένουν να χρησιμοποιούν ακραία ρητορική για να διχάσουν τον ελληνικό λαό, όχι μόνο για να αποκομίσουν οι ίδιοι προσωπικά και πολιτικά οφέλη, αλλά και για να επαναφέρουν στο προσκήνιο την σύμφυση  Δεξιάς -ακροδεξιάς. Όπως έχει συμβεί σήμερα, αλλά και όπως οικοδομήθηκε αυτό το ισχυρό μέτωπο μετά τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα.

Ο Στάθης Καλύβας είναι αυτός που θέλει να “ ξεπλύνει”, τις ιστορικές αλήθειες,  μέσα από ιδεολογικές ακροβασίες, διαστρέβλωση της ιστορίας, με περιφρονητικές λέξεις κατά της Αριστεράς και ανοησίες πεζοδρομιακού επιπέδου και όχι ακαδημαϊκού. Στο ίδιο άρθρο στην Καθημερινή ισχυρίζεται ότι  “η «πληθυντική» Αριστερά εξακολουθεί να υπαγορεύει στην ελληνική κοινωνία με αξιοσημείωτη επιτυχία τι είναι πολιτικώς ορθό και τι όχι, από τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου έως τις κινητοποιήσεις των Τεμπών και την ενορχηστρωμένη συγκίνηση για τους «200 της Καισαριανής».

“Ενοχηστρωμένη συγκίνηση;” πόσο ποιο γελοίος μπορεί να γίνει κάποιος; Ποια Αριστερά υπαγορεύει στον ελληνικό λαό να συγκινηθεί επειδή είδε ήρωες να πεθαίνουν για την πατρίδα κοιτάζοντας άφοβα και κατάματα τους εκτελεστές τους; ποια Αριστερά υπαγόρευσε την εξέγερση της νεολαίας με την δολοφονία του Γρηγορόπουλου; ποια δεξιά έχει αντίστοιχα παραδείγματα για να επικαλεστεί; και ποιος Αριστερός υπαγόρευσε στον ελληνικό λαό , όλο τον ελληνικό λαό, πλην Καλύβα να συγκινηθεί, να εξοργιστεί και να απαιτήσει δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών; Η Ελλάδα δεν ιδρύθηκε το 1981,ούτε το 2015.

Το ελληνικό κράτος, της δουλοπρέπειας, το ξενοκίνητο κράτος, το κράτος των φακέλων του κοινωνικού αποκλεισμού, των σκανδάλων , το κράτος του θρόνου, το κράτος λάφυρο, δεν είναι δημιούργημα της Αριστεράς. Της δεξιάς, της ακροδεξιάς και του παρακράτους είναι. Και αν μετά το 1981 άρχισε μια σοβαρή προσπάθεια εκδημοκρατισμού, και αυτή στιγματίστηκε υπονομεύθηκε, λοιδωρήθηκε και φθάσαμε αισίως στο κράτος -ΟΠΕΚΕΠΕ, στο κράτος -Predator, στο κράτος των απευθείας αναθέσεων και στο σκοτεινό Επιτελικό Κράτος του Μητσοτάκη...

Τι παρατηρούμε; μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια των ακροδεξιών, να κερδίζουν ζωτικό χώρο μέσα στη ΝΔ και να περπατήσουν στα διχαστικά βήματα του Τραμπ, μεταφέροντας στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ό,τι έχει απορρίψει τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά. Μια Αριστερά που βρίσκεται σε πορεία διάλυσης, εξακολουθεί να προκαλεί δέος, όχι με την εκλογική δύναμή της, αλλά με τις αξίες που εκπροσωπεί. Τη δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου, την στήριξη των αδύναμων, μια Αριστερά που παλεύει υπέρ της δημοκρατίας και κατά του παρακράτους , μια Αριστερά που και στην πτώση της τρομάζει τους κήρυκες του μίσους.

Η Αριστερά δεν πρόκειται να απολογηθεί στους κήρυκες του μίσους. Η ιστορία έχει καταγράψει τους αγώνες και τα λάθη της . Και σήμερα δεν είναι η Αριστερά που απειλεί τη δημοκρατία. Είναι η δεξιά του Μητσοτάκη και η ακροδεξιά των υστερικών υπουργών που κυριαρχεί μέσα στη ΝΔ .
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τολμά πια να αντιπαρατεθεί μαζί τους. Είναι σε θέση άμυνας και φοβάται και να τους αγγίξει. Φοβήθηκε τον Βορίδη, φοβάται τον Πλεύρη, φοβάται για την εξουσία του και όχι για τη δημοκρατία.
Η ευθύνη του είναι ιστορική και θα του καταλογιστεί.