Βρέχουμε ήδη τα πόδια μας στα «αχαρτογράφητα νερά» του Μάριο Ντράγκι (δηλαδή δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί αν δεν υπάρξει συμφωνία) και οι πιθανότητες να υπογραφεί μια συμφωνία με τους εταίρους-δανειστές λιγοστεύουν.  Είναι πλέον εμφανής η πρόθεση (αν όχι απόφαση) μιας ομάδας της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ της ευρωζώνης σε Γερμανία-Ολλανδία κλπ, να μην υπάρξει καμία συμφωνία με την Ελλάδα ή αν υπάρξει να είναι απολύτως ταπεινωτική. Δυο πράγματα θα συμβούν σε κάθε περίπτωση: 1.Με η χωρίς συμφωνία η ελληνική οικονομία δεν είναι βιώσιμη και δεν μπορεί υπό αυτές τις προϋποθέσεις να προχωρήσει για να βγει από την κρίση. Μια συμφωνία του χαρακτήρα που θέλουν οι Θεσμοί πολύ απλά δεν θα εφαρμοστεί και θα οδηγεί καθημερινά σε νέα ύφεση. 2. Με η χωρίς συμφωνία αναβιώνει μέσα στη χώρα εμφύλιο μίσος. Οι πρώην ετοιμάζουν ήδη «κρεμάλες» και δεν το κρύβουν ώστε να ξεπλυθούν όλα τα εγκλήματα που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία και στην ταπείνωση. Και οι νυν περιμένουν ακόμα μια κάποια συμφωνία, καταριούνται τους κακούς ξένους και «απειλούν» με εκλογές αντί να ετοιμάζονται πως θα αναλάβουν τις ευθύνες τους για την διοίκηση και την οργάνωση της χώρας, ειδικά αν δεν υπάρξει συμφωνία. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να σταματήσουν να μιλάνε, καλούνται να εργάζονται για όλα τα ενδεχόμενα που είναι το εξής ΕΝΑ: Να σώσουμε τον εαυτό μας εμείς μόνοι μας, επιτέλους να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Εκτός από τις σκοπιμότητες των διαφόρων ελίτ, έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη ένα κλίμα "μίσους" κατά της Ελλάδας , στις περισσότερες χώρες, ιδίως στις ανατολικές. ΟΙ δε δυτικές κοινωνίες είναι προβληματισμένες και διχασμένες, φοβούμενες και αυτές για το μέλλον τους. Το μένουμε Ευρώπη, έχει γίνει πλέον μια απλή φράση που δυστυχώς αδειάζει το περιεχόμενο της. Και αν μείνουμε στην Ευρώπη υπο καθεστώς ταπείνωσης για μία ακόμα φορά η μισή τουλάχιστον Ελλάδα θα είναι εκτός Ευρώπης και εκτός πορείας. Και αυτό θα φέρει νέα δεινά. Με η χωρίς συμφωνία για να μείνουμε Ευρώπη πρέπει να πιάσουμε το νήμα απο την αρχή.  Επιτέλους πρέπει να γίνουν αποδεκτά αυτά που δεν θέλει κανείς να τα αποδεχθεί.

Το έγκλημα έχει ελληνική υπογραφή και γι αυτό υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες μιας μεγάλης πολιτικής κάστας που τώρα θέλει να πάρει και την ρεβάνς.

Η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία είναι αξίες πολύ ακριβές ακριβότερες από την υποτέλεια.

Τα χρέη με κάποιο τρόπο αποπληρώνονται αφού δυστυχώς υπάρχει υπογραφή κάτω απ αυτά. Ναι, με αναδιάρθρωση με περιορισμό στα πανωτόκια και στις τοκογλυφίες, αλλά πληρώνονται.

Η σωτηρία δεν θα έρθει από την «ελεημοσύνη» που βαπτίστηκε «αλληλεγγύη», αλλά από τη δική μας απόφαση να φτιάξουμε τη χώρα μας. Κι αυτό θέλει θυσίες και σκληρές αποφάσεις. 

Ούτε θα έρθει με ιδεοληψίες για επαναστάσεις κατά του πλούτου, γιατί τα λεφτά δεν είναι σε μια σπηλιά που αν μπούμε μέσα θα τα πάρουμε. 

Απαιτείται αναδιοργάνωση τους κράτους, ωσάν να είναι μετά από πόλεμο. Να ξεχάσουμε τις ευκολίες, τις δικαιολογίες και τους πελατειασμούς. 

Να φτιάξουμε ξανά, την συνείδηση του ανθρώπου της θυσίας και της εργασίας.  Κι αυτό γίνεται με πράξεις και αποφάσεις όχι με κηρύγματα και  αμπελοφιλοσοφίες.

Τέρμα στις εύκολες λύσεις, στο άπλωμα του χεριού σε δανειστές και άλλους φιλανθρώπους, τέρμα και στην συγχώρεση σε κηφήνες κάθε είδους.

Υπάρχουν δυνάμεις να τα υποστηρίξουν; Από μας εξαρτάται.

Μπορεί η  έλευση του ΣΥΡΙΖΑ να δημιούργησε αυτή την ώρα αναταραχή, μπορεί και να μην πετύχει. Σίγουρα όμως δημιουργήθηκε μια νέα  κινητικότητα στην κοινωνία. Και αυτή πρέπει αν συνεχιστεί προς την δημιουργία και όχι προς τις εμφυλιακές συρράξεις.

Αν μπορούμε να διδαχθούμε από την Ιστορία μας…