Του Σωτήρη Σιδέρη

Αν η ΝΔ ήταν η κυρίαρχη δύναμη και οι δημοσκοπήσεις της έδιναν καθαρό προβάδισμα αυτοδυναμίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν ήσυχος. Να όμως που ξαφνικά, ο Κώστας Τασούλας διοχετεύει μέσω διαρροών στο “Βήμα της Κυριακής”, την ανησυχία του για το ενδεχόμενο να μείνει η χώρα χωρίς κυβέρνηση.. Τέτοιο ενδεχόμενο φυσικά δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως και είναι ισχυρό το ενδεχόμενο,  να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τον Μητσοτάκη ή αν υπάρξει τελικά ένα ισχυρό κόμμα Τσίπρα , με συνεργασίες να φύγει από την εξουσία η ΝΔ. Αυτό φυσικά δεν το χωρά ο νους του  δεξιού Προέδρου. 

Ο Κώστας Τασούλας επιλέχθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη , παρά τις σφοδρές αντιδράσεις, ακριβώς γι αυτόν τον ρόλο. Του Προέδρου που υπηρετεί τον πρωθυπουργού και  ανησυχεί αν η ΝΔ δεν πάει καλά ή αν υπάρχει το ενδεχόμενο να αναδειχθεί μια άλλη κυβέρνηση. Επιβεβαιώνονται  όσοι εξέφραζαν έντονες διαφωνίες με την επιλογή του Μητσοτάκη, ότι δηλαδή δεν είναι σωστό να προτείνει για Πρόεδρο έναν σκληρό κομματικό. Αλλά το γεγονός ότι ο Τασούλας ανησυχεί είναι ίσως το καλύτερο νέο για την προοδευτική αντιπολίτευση. Το πολιτικό σκηνικό βράζει και η ΝΔ επιστρατεύει όποιον μπορεί για να προκαλέσει φόβο και ανησυχίες στην κοινωνία. 

Υπηρετώντας το δόγμα Μητσοτάκη

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αντέδρασαν για την κίνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας να εκφράσει τις υποτιθέμενες ανησυχίες του μέσω της εφημερίδας. Είναι παλιά τακτική, δεν είναι κάτι καινούργιο στην πολιτική. Με μια διαφορά. Παλαιότερα, όλοι σχεδόν οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας, είτε σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, είτε από δική τους επιλογή, εξέφραζαν ανησυχίες  μέσω διαρροών για διάφορα ζητήματα , κυρίως για την επιθετικότητα της Τουρκίας , για την οικονομία ή για διάφορα κοινωνικά ζητήματα μέσα από γενικότητες, ώστε να μην παραβιάσει τον θεσμικό του ρόλο. Συχνά άφηναν υπονοούμενα και στις δημόσιες δηλώσεις τους. 

Αυτή τη φορά ο Κώστας Τασούλας επέλεξε να εκφράσει τις ανησυχίες του για το ενδεχόμενο να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, υπηρετώντας προφανώς την επικοινωνιακή τακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη περί σταθερότητας ή το “Μητσοτάκης ή χάος”. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι ακυβερνησία δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει, οπότε η παρέμβασή του έχει καθαρά κομματικό περιεχόμενο. 
     
Καλό θα ήταν όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να μην επιχειρεί να συμβάλλει και αυτός στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τα φλέγοντα προβλήματά της , όπως είναι η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η διαφθορά , τα σκάνδαλα της κυβέρνησης που την έχουν οδηγήσει σε κρίση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Γιατί η κυβέρνηση είναι αυτή που οδηγεί τη χώρα σε συνεχείς κρίσεις και καλό θα ήταν , αν ενδιαφέρεται, να μιλήσει και μάλιστα δημόσια για την κατάρρευση του ΕΣΥ, το χάος στην παιδεία , τους χαμηλούς μισθούς, τις ανισότητες και το κράτος δικαίου. 

Υπό αυτή την οπτική, κακώς ξεσηκώθηκε η αντιπολίτευση. Γιατί γνωρίζουν όλα τα κόμματα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε πρόεδρο τον Κώστα Τασούλα, ακριβώς για τους λόγους που και η ίδια είχε επικαλεστεί όταν αρνήθηκε να τον ψηφίσει . Ότι θα υπηρετούσε το πρωθυπουργικό αφήγημα, όποιο και αν ήταν , όποιο και αν είναι στο εξής. Ο Κώστας Τασούλας ανήκει στους οπαδούς του Ευάγγελου Αβέρωφ, αν υποθέσουμε ότι ο Αβέρωφ είχε οπαδούς, απλά επειδή τον ανέδειξε στην πολιτική κυρίως , επειδή τους ενώνει η Ήπειρος. Ο Τασούλας δεν διακρίθηκε ποτέ και για τίποτα στον έως τώρα πολιτικό του βίο. Ήταν και είναι σχεδόν άφαντος , χωρίς επαρκή και ιδεολογική συγκρότηση, χωρίς κάποια διακριτή πολιτική κουλτούρα. Ένας συνηθισμένος δεξιός με ακροδεξιές ανησυχίες που της κρύβει λόγω του θεσμικού ρόλου, αλλά αν το ζητήσει ο Μητσοτάκης, θα τις εκφράσει και αυτές. 

Είναι επομένως καλά τα νέα για την αντιπολίτευση. Ο Μητσοτάκης ανησυχεί, ο Τασούλας ανησυχεί, αλλά ανησυχεί και ο ελληνικός λαός για όλους αυτούς που τον οδηγούν μέρα με την ημέρα όλο και πιο βαθιά σε κρίσεις. Για όλους αυτούς που αποδυναμώνουν τους θεσμούς για να κυριαρχούν. Για όλους αυτούς που βάζουν την εξουσία τους πάνω από τη χώρα. Είναι επομένως ευθύνη της προοδευτικής αντιπολίτευσης να αφυπνιστεί και να εργαστεί πάνω σε ένα σχέδιο που στόχο θα έχει όχι απλά την διακυβέρνηση της χώρας, αλλά την αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης.