Του Σωτήρη Σιδέρη 

 Ποια δεξιά θέλει ο Αντώνης Σαμαράς; κατηγορεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι δεν είναι δεξιός, ότι είναι αλαζόνας και έχει δημιουργήσει ένα κλειστό σύστημα εξουσίας. Επίσης τον κατηγορεί  ότι έχει μετατρέψει το κόμμα “ σε ένα υβρίδιο του σημερινού ΠΑΣΟΚ με μπλε χρώμα”.  Στην συνέντευξή του στον Αντένα, εξαπέλυσε συνολική  επίθεση στον πρωθυπουργό χωρίς όμως να προσδιορίζει στο ελάχιστο την ιδεολογική ταυτότητα της δεξιάς που θέλει ο ίδιος, αλλά η ρητορική του δεν απέχει καθόλου από αυτή της ακροδεξιάς και της μισαλλοδοξίας και σε αυτή προσαρμόζεται και ο Μητσοτάκης.  Η κρίση ταυτότητας της ελληνικής δεξιάς είναι ο μεγάλος γρίφος των πολιτικών εξελίξεων.

 Ο πρώην πρωθυπουργός κρύβει τις ακροδεξιές πεποιθήσεις του , δεν κρύβει όμως καθόλου την συμπάθειά του για την τυραννία Τραμπ, ούτε το μίσος του για τον Αλέξη Τσίπρα. Το να εκστομίζει τη φράση “σήμερα μας μιλάει για νέο πατριωτισμό. Ποιος; Ο κ. Τσίπρας”, δείχνει έναν συμπλεγματικό πρώην που μισεί αντί να κρίνει. Από που προκύπτει ο πατριωτισμός του Σαμαρά; από τις συνεντεύξεις του ή από την αόρατη για την εξωτερική πολιτική πρωθυπουργία του; Και όσον αφορά το κόμμα που υποτίθεται θέλει να ιδρύσει,  δεν έδωσε σαφή απάντηση, αλλά όπως φάνηκε, τίποτα στο μυαλό του δεν είναι σαφές….. 

 Αν και το μεγάλο θέμα που προκύπτει , δεν είναι τόσο τα όσα είπε ο Σαμαράς, αλλά το γεγονός ότι η “συνέντευξη” έγινε δέκα ημέρες νωρίτερα και ο Αντένα “την εξασφάλισε”. Δηλαδή την πήρε έτοιμη. Αυτό είναι ένα θέμα που αφορά τις σχέσεις του πρωθυπουργού με τον Αντένα, κατά συνέπεια υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα, κατά πόσον τα ΜΜΕ, είναι ακόμη, με όρους βέβαια, στο πλευρό του Μητσοτάκη ή δρομολογούν τις πιέσεις του για την επόμενη ημέρα. Σύντομα θα ξέρουμε. 

Ως προς τις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού, αυτό που προκύπτει είναι ότι έχει μεγάλη επιθυμία να συμβάλλει στην απομάκρυνση του Μητσοτάκη από το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά δεν είναι καθόλου σαφής, αν έχει κάποιο σχέδιο στο μυαλό του. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος, ο πρώην πρωθυπουργός απάντησε:
      “Θα σταθμίσω, θα κρίνω με ψυχραιμία και όταν λάβω τις αποφάσεις μου θα τις εξηγήσω καθαρά και ξάστερα στον μόνο σταθερό πυρήνα της πορείας μου, στον ελληνικό λαό που το οφείλω. Αλλά μην περιμένετε σήμερα να σας πω ένα ναι ή ένα όχι” 

       

Η κρίση της  ΝΔ

Όπως προκύπτει από την ανάλυση των τοποθετήσεων τόσο του πρωθυπουργού, όσο και του Σαμαρά, το επίδικο είναι η ταυτότητα της ΝΔ, που αποτελεί και το τυπικό επιχείρημα του πρώην πρωθυπουργού για την αποστροφή που δηλώνει ότι νοιώθει για τον Μητσοτάκη. Με τα δικά του λόγια, ο Σαμαράς είπε μεταξύ άλλων:
“Το πρόβλημα λοιπόν, μην κάνετε λάθος, δεν είναι ότι ο Σαμαράς δεν χωνεύει τον έναν ή τον άλλον ή τον Μητσοτάκη. Το πρόβλημα είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν χωνεύει τη δεξιά, την κεντροδεξιά, ούτε και την ιστορία ούτε και τη βάση της Νέας Δημοκρατίας. Γι’ αυτό και την έχει μετατρέψει σε ένα υβρίδιο σημιτικού ΠΑΣΟΚ με μπλε χρώμα".

Η διαφορά επομένως του Σαμαρά με τον Μητσοτάκη δεν είναι προσωπική. Είναι πολιτική και αξιακή. Ο Σαμαράς, με δύο κουβέντες, δεν έχει κανένα γινάτι. Άλλοι φαίνεται ότι πάσχουν από εφιάλτες”.  Είναι προφανές ότι η ταυτότητα της δεξιάς είναι η μεγάλη διαφορά για τον πρώην πρωθυπουργό, γιατί όπως είπε “η διαφορά επομένως του Σαμαρά με τον Μητσοτάκη δεν είναι προσωπική. Είναι πολιτική και αξιακή”. Με την αξιακή διαφορά ας μην καταπιαστούμε γιατί είναι κοινή πεποίθηση όλων των Ελλήνων ότι κανείς από τους δύο δεν πρόταξε ποτέ αξίες , πολιτισμό, ηθική , θεσμούς και δημοκρατία. 

Ο τηλεοπτικός πατριωτισμός και ο Τσίπρας

Εκεί όπως που ο Σαμαράς δείχνει τον βαθύ λαικίστικο χαρακτήρα του είναι οι διαρκείς αναφορές περί πατριωτισμού. Μονίμως συστήνεται  ως  γνήσιος εκφραστής των πατριωτικών αισθημάτων του ελληνικού λαού, αλλά στις τηλεοράσεις και τις ημερίδες. Γιατί κατά την πρωθυπουργία του  η Ελλάδα ήταν ακίνητη, δεν έκανε το παραμικρό για να λύσει το Μακεδονικό, για να ενισχύσει την εθνική ανεξαρτησία, για να αντιμετωπίσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό, για να ενισχύσει την ελληνική διπλωματία στα βαλκάνια, στο Κυπριακό παντού. Και όχι μόνο αυτό. 

Το να κατηγορεί όμως τον Τσίπρα ξεπερνά και τον φθηνό λαικισμό του. Γιατί επί Τσίπρα λύθηκε το Μακεδονικό, υπήρχαν το τραπέζι της ΕΕ κυρώσεις κατά της Τουρκίας, καταδιώχθηκε το Μπαρμπαρός δεκάδες μίλια από το Καστελλόριζο, όταν το Ουρούτς Ρέις στην συνέχεια ήταν ορατό από το λιμάνι. 
Στην προσπάθειά του να τονώσει το δικό του προφίλ, το εθνοπατριωτικό, λέει ψέματα , παραπλανά και εύκολα κατηγορεί όλους τους άλλους για να δικαιολογήσει τον σημερινό του ρόλο. Του υποψήφιου ιδρυτή νέου κόμματος. Η επιθετικότητα κατά του Μητσοτάκη δεν έχει σχέση με το αίτημα για περισσότερη δημοκρατία, για διαφάνεια, για κράτος δικαίου και ενίσχυση των θεσμών, αλλά περισσότερο προσεγγίζει ένα καθεστώς τύπου Όρμπαν και Τραμπ. Αυτό χρειάζεται η Ελλάδα; Σαμαρά χρειάζεται;

Το πότε θα πάρει τις αποφάσεις του ο Σαμαράς αφορά τη ΝΔ, όχι την Αριστερά. Είναι ένας επικίνδυνος ακροδεξιός λαικιστής, που όπως και η ΝΔ, σιώπησαν στις αθλιότητες του Δρυμιώτη και άλλων ότι οι Αριστεροί δεν είναι Έλληνες. Η αλήθεια είναι πως οι Αριστεροί δεν είναι Έλληνες σαν την ηγεσία της προδικτατορικής δεξιάς που συγκυβέρνησε με δωσίλογους και παρακράτος και μεταδικτατορικά με χουντικούς και σήμερα επί Τραμπ αναζητά την νέα της ταυτότητα. θα την βρει στο πρόσωπο του Δρυμιώτη, της Λατινοπούλου και της Νίκης;  Ο Σαμαράς είναι προφανές ότι θέλει να μοιάσει στον Τραμπ, αλλά ξέρει ότι δεν είναι ικανός να προσελκύσει την κοινωνία. Σίγουρα ο Δρυμιώτης θα είναι παρών, αλλά η ελληνική κοινωνία όχι. Γι αυτό και παριστάνει ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη. 
Έχει ενδιαφέρον αυτή η διαμάχη, αν και πολύ ανησυχητική για την πορεία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.