Του Στράτου Βαλτινού

 Είναι πατριώτης ο Δρυμιώτης; αν απαντήσει ένας δωσίλογος είναι υπερπατριώτης. Γιατί μόνο ένα τέτοιο ακροατήριο θα ικανοποιούσε η φράση του «το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας». Ο Μητσοτάκης όμως, θέλει και λίγο εμφύλιο ακόμη έστω και στα λόγια; γιατί όχι , η οικογένεια Μητσοτάκη ιστορικά, έχει προσεγγίσει το παλάτι με την αποστασία,  τους φιλομοναρχικούς κατά την μεταπολίτευση , αλλά και τους χουντικούς στηρίζοντας το  αίτημα αποφυλάκισης των πρωταίτιων του πραξικοπήματος του 1967. Στον Δρυμιώτη θα ντραπεί;

Η εθνική ενότητα δεν είναι υπόθεση αερολόγων και τηλεοπτικών πάνελ , παρά το γεγονός ότι επαναλαμβανόμενα επεισόδια,  διαβρώνουν τη συνείδηση αρκετών πολιτών, αλλά και πάλι υπάρχουν μηχανισμοί και θεσμοί που έχουν ταχθεί να την προστατεύουν. Τι συμβαίνει όμως όταν οι μηχανισμοί, όπως τα κόμματα, παραλύουν,  πελαγώνουν  ή αδρανούν; τι συμβαίνει όταν οι θεσμοί είτε υπολειτουργούν , είτε είναι χειραγωγημένοι ή  αδυνατούν να αντιδράσουν; τότε έχουμε κρίση εθνικής ενότητας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ένας ιδεολογικός σκελετός των δωσίλογων  , ο Ανδρέας Δρυμιώτης στον οποίο διαθέτουν άφθονο τηλεοπτικό χρόνο, για να εκτοξεύει συχνά το εμφυλιοπολεμικό του δηλητήριο , αλλά όσοι τον ανέχονται ή τον  υποκινούν να το κάνει, δηλαδή συνειδητά . 

Λίγος εμφύλιος ακόμη βοηθάει την συσπείρωση;

Στο Omegapress.gr έχουμε πολλές φορές επισημάνει ότι η οικογένεια Μητσοτάκη ιστορικά επιδεικνύει μηδενική ευαισθησία σε θεσμούς και αξίες, όταν διακυβεύεται η εξουσία της. Είχαμε επισημάνει αμέσως μετά τη ΔΕΘ, ότι η αποτυχία του πρωθυπουργού να πείσει τους πολίτες να συσπειρωθούν γύρω από την κυβέρνηση με τις παροχές, θα τον οδηγούσε σε επικίνδυνους δρόμους, στην διολίσθηση με την επίκληση διχαστικών μηνυμάτων, προκειμένου να κερδίσει τουλάχιστον το ακροδεξιό ακροατήριο. Το έχει κάνει πολλές φορές στη βουλή, το επανέλαβε με την τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη, συνδέει πολλές φορές, καθόλου τυχαία την Αριστερά με τη βία και την τρομοκρατία και δεν κάνει ποτέ αυτοκριτική. 

Δεν είναι μόνο ο ανεκδιήγητος Δρυμιώτης που με ύφος ασφαλίτη της Μακρονήσου εμφανίζεται συχνά στον Σκάϊ και αρθρογραφεί συχνότατα στην “Καθημερινή” όπου με εμετικά άρθρα επιχειρεί να αφυπνίσει τα εμφυλιοπολεμικά στερεότυπα. Ποιός έχει συμφέρον να αφυπνιστεί το μίσος; στην πραγματικότητα κανείς. Αλλά η πολιτική συχνά αποσυνδέεται από την πραγματικότητα και το μίσος αφυπνίζεται εύκολα, είναι θέμα ακροατηρίου. Είναι πολύ επικίνδυνα πράγματα, αλλά η βενζίνη πέφτει και κυλάει προς κάθε κατεύθυνση και όπου μπορέσει θα μπει η φωτιά. 
Η ΝΔ επί Μητσοτάκη προσπαθεί συχνά και μάλιστα σχεδιασμένα , να προκαλέσει τέτοιου είδους συναισθήματα , με στόχο να επιβιώσει, καθώς βλέπει να βουλιάζει και πολιτικά και ηθικά. 
Η εικόνα όλης της Ευρώπης προκαλεί ανησυχία. Αλλά η ευρωπαική συντηρητική παράταξη δεν προσπαθεί να  επιβιώσει  με την επίκληση διχαστικών συνθημάτων, ενώ ο Τραμπ το κάνει απροκάλυπτα , γι αυτό και υπάρχει ανησυχία για αμερικανικό εμφύλιο. Στην Ευρώπη ακόμη, γίνεται σκληρή αντιπαράθεση με επίκεντρο τις ανισότητες, το σχήμα Δεξιά -Αριστερά, το μεταναστευτικό κλπ.

 
Η ΝΔ σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της μεταπολίτευσης προσπαθεί συχνά να ωθήσει την Αριστερά σε εμφυλιοπολεμικού τύπου αντιπαράθεση. Δεν είναι μόνο ο Δρυμιώτης. Είναι ο Πλεύρης, είναι ο Βορίδης , είναι ο Αδ. Γεωργιάδης και άλλοι που έχουν ακροδεξιά ρητορική και βεβαίως είναι έτοιμοι να επαναλάβουν όσα λέει ο Δρυμιώτης, απλά θα το κάνουν όταν κρίνουν ότι οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Ανένδοτος στο διχασμό

 Πιο απλά, ο Μητσοτάκης ανέσυρε από τα ντουλάπια του εμφυλίου, του παρακράτους  και  της χούντας μια ορολογία που έχει καταδικαστεί και από την συντηρητική παράταξη κατά την μεταπολίτευση. Δηλαδή τη νοοτροπία του φασισμού και της αντικομμουνιστικής υστερίας που είχε στον πυρήνα της το μισαλλόδοξο δόγμα ότι οι Αριστεροί δεν είναι πατριώτες, δεν είναι καν Έλληνες, γιατί έτσι αθωώνονταν οι δωσίλογοι και δικαιολογούνταν η βία της παράταξής τους. Το δόγμα αυτό μεσουράνησε όταν μετά τον εμφύλιο οι μισοί Έλληνες αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν, ήταν στις φυλακές και τις εξορίες, βασανίζονταν και ζούσαν σε κατάσταση πλήρους αποκλεισμού. Τα πάντα λειτουργούσαν με βάση τους φακέλους φρονημάτων. Δεν μπορούσαν να εργαστούν στις Ένοπλες Δυνάμεις, στην Αστυνομία, ούτε δίπλωμα αυτοκινήτου δεν μπορούσαν να βγάλουν. 

Αλλά ήρθε η μεταπολίτευση και έγινε μεγάλος αγώνας για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια και πάλι υπάρχει πρόβλημα. 
Η σιωπή του πρωθυπουργού λογικά τον ντροπιάζει. Αλλά είναι λάθος να τον κατατάξουμε στην λογική πλευρά της πολιτικής. Αυτά είναι για ευαίσθητους ανθρώπους και πολιτικούς που γνωρίζουν την αξία και το νόημα της εθνικής ενότητας. Που έχουν δηλαδή αίσθημα ευθύνης, που νοιάζονται για την κοινωνική συνοχή, για την πρόοδο της χώρας για τη Δημοκρατία. 
Κάποιοι εξαιρούνται. Ας μην τους επιτραπεί ούτε μια σταγόνα εμφυλίου. Και αυτό θα γίνει με ανένδοτο πολιτικό αγώνα. Ας αφυπνιστεί και η Αριστερά . Τα σύννεφα του φασισμού πλησιάζουν...