Του Σωτήρη Σιδέρη

 Είναι ο Τσίπρας ενωτικός ή διχαστικός; έχει σχέδιο ή απλά  περιμένει μια επιμελώς οργανωμένη κίνηση στελεχών και πολιτών της Αριστεράς ώστε “από κάτω” να τον καλέσουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής;  Η απάντηση σε φοιτητή της Σορβόννης σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης κόμματος,  εξέπληξε όσους γνωρίζουν την αλήθεια και περιμένουν ένα καθαρό μήνυμα από τον πρώην πρωθυπουργό. Ο Τσίπρας απάντησε ότι: “όλη αυτή η συζήτηση για ένα νέο κόμμα, διεξάγεται έντονα είναι η αλήθεια στα ΜΜΕ της χώρας, αλλά ερήμην μου. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται από τα πάνω, αλλά από τα κάτω. Αν καλύπτουν ανάγκες της κοινωνίας δημιουργούνται. Σε αυτή τη φάση εγώ επιθυμώ να συνομιλήσω και να αφουγκραστώ τις ανάγκες της κοινωνίας…”

Αν ήταν ερήμην του και ήταν αρνητικός θα απαιτούσε να διακοπεί η σχετική συζήτηση, που δεν είναι σημερινή και γίνεται και στο κόμμα του και στα ΜΜΕ με τις ευλογίες του, από τις αρχές του χρόνου και εντείνεται. O Tσίπρας για πολλούς Έλληνες, είναι το πρόσωπο που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη και είναι η ελπίδα των προοδευτικών πολιτών. Αλλά όσο  στέλνει ομιχλώδη μηνύματα,  τους αποσταθεροποιεί και προκαλεί αχρείαστη  ένταση και σύγχυση.  

Οι εγωϊστές και τα μηνύματα

Στην διευκρινιστική ερώτηση του φοιτητή, “και πως θα επέλθει πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα;”, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε:
“Μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Είτε με τη συνειδητοποίηση των ηγεσιών των σημερινών κομμάτων της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς ότι οφείλουν να παραμερίσουν τους εγωισμούς τους και να άρουν τον σημερινό κατακερματισμό, ειδάλλως με μια συνολική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού που θα τους ξεπεράσει”. 
Φυσικά  ο σημερινός κατακερματισμός δεν προήλθε από τον εγωϊσμό των ηγετών, αλλά από συνεχείς εκλογικές ήττες, διασπάσεις και κρίση ταυτότητας της Αριστεράς, για την οποία φέρει και ο ίδιος ευθύνες. 

Είναι μια  άκρως αμφιλεγόμενη  απάντηση που όμως τον αφορά πρωτίστως και σίγουρα είναι προκλητική για τον  Φάμελλο, τον Χαρίτση, πιθανόν να αφορά και τους Ανδρουλάκη, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου , τον Κασσελάκη(;)  τον Κουτσούμπα… Δεδομένου ότι με εξαίρεση τους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, όλοι οι άλλοι έχουν απορρίψει κάθε συνεργασία μαζί του, το ερώτημα είναι τι ακριβώς έχει κατά νου ο Τσίπρας και πως θα το διακηρύξει. Σε αυτή τη φάση, όπως είπε, αφουγκράζεται τις ανάγκες των πολιτών. Πότε τελειώνει αυτή η φάση και πότε αρχίζει η επόμενη. Γιατί αφού διαβάζει δημοσκοπήσεις, αφού βλέπει τα αδιέξοδα, αφού παρατηρεί την κρίση εμπιστοσύνης κυβέρνησης -πολιτών, πόσο κρατά αυτή η φάση;

Αλλά αν πάρουμε λέξη προς λέξη τη δήλωσή του , πράγματι είναι ένα ισχυρό μήνυμα και προσωπικό προς τους ηγέτες αυτούς, αλλά και προς τους ψηφοφόρους τους.  Ο Τσίπρας δεν θέλει τους ίδιους στα πόδια του,  αλλά σίγουρα θέλει τους ψηφοφόρους τους. Αλλά άναψε φωτιές που δεν ξέρουμε αν μπορεί να τις σβήσει εύκολα. Ό,τι και να γίνει, είτε υπάρξει κίνηση από “τα κάτω”, είτε οτιδήποτε άλλο, ο Τσίπρας, θέλοντας και μη θα απευθυνθεί και στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΕ.ΑΡ και παντού. Καλό θα είναι να μην κλείνει πόρτες, αλλά να ανοίγει…. Γιατί ακόμη και αν κάνει κόμμα ή άλλο σχήμα -ομπρέλα- θα χρειαστεί χιλιάδες στελέχη για να τον στηρίξουν. Και τα στελέχη δεν τα βρίσκει κανείς στα επικοινωνιακά τρικ…

Τι σημαίνει ανασύνθεση;

Λέει δηλαδή ο Τσίπρας ότι,  η πολιτική αλλαγή μπορεί να γίνει αν οι ηγεσίες παραμερίσουν τους εγωισμούς και άρουν τον κατακερματισμό. Δηλαδή θεωρεί ότι ο σημερινός κατακερματισμός δεν οφείλεται σε πολιτικά προβλήματα που η Αριστερά δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει μετά το 2019 τουλάχιστον, αλλά σε προσωπικές στάσεις και συμπεριφορές, πράγμα που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Αρχικά να σημειωθεί ότι η εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 συντελέστηκε επί προεδρίας του… 
Γιατί η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να στηρίξει τον Κασσελάκη δεν προκάλεσε εγωιστικές αντιδράσεις που έφεραν την  διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ισχυρές πολιτικές δονήσεις ιδεολογικού και προγραμματικού χαρακτήρα και δικαιώθηκαν όσοι αποχώρησαν και ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά και τώρα εργάζονται, παρά τα εμπόδια, για την μεταξύ τους συνεργασία. Αν όμως ο ίδιος θεωρεί ότι όλες αυτές οι δυνάμεις και οι ηγέτες τους,  θα ξεπεραστούν από από μια συνολική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, μάλλον προδιαγράφει την αποτυχία του να την κάνει ο ίδιος αυτή την ανασύνθεση. 
      
Πρώτον γιατί ο κατακερματισμός για να ξεπεραστεί,  απαιτεί σύνθεση, διάλογο και κυρίως πρωτοβουλίες ενωτικού χαρακτήρα που θα υπερβούν την σημερινή εικόνα για να προετοιμάσουν μετά το έδαφος για ανασύνθεση. Έμμεσες επιθέσεις εναντίον όλων ότι  ευθύνονται για τον κατακερματισμό θα προσκρούσουν σε ένα τείχος αντιδράσεων που θα επιδεινώσει το κλίμα αντί να το ανασυνθέσει.  
Δεύτερον. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, αφού έχει κάνει την διάγνωση για τα αίτια του κατακερματισμού και την διαλυτική εικόνα της Κεντροαριστεράς, θα μπορούσε να αναλάβει μια πρωτοβουλία και με το κύρος του ως πρώην ηγέτης και πρωθυπουργός να κινητοποιήσει δυνάμεις εντός και εκτός των σημερινών κομμάτων,. Στόχος ,  να εργαστούν όλοι μαζί σε ένα έκτακτο  συνέδριο επανίδρυσης , να συμφωνήσουν σε ένα πλαίσιο κοινής δράσης, να συντάξουν ένα νέο καταστατικό και να διαμορφώσουν την νέα ιδεολογική ταυτότητα, γιατί αυτό σημαίνει ανασύνθεση και όχι παρατηρήσεις αφ υψηλού. Αυτή είναι ανασύνθεση..
Τρίτον. Το δίλημμα που θέτει προς τις ηγεσίες των κομμάτων είναι σχεδόν  εκβιαστικό. Ή παραμερίζετε τους εγωισμούς σας, δηλαδή τα προσωπικά σας ή θα ξεπεραστείτε, δηλαδή θα οδηγηθείτε στην αφάνεια, μάλλον είναι συγκρουσιακό, παρά ενωτικό. Και βγάζει την ουρά του απέξω , σαν να μην είναι μέρος αυτής της κρίσης.  Η ενότητα απαιτεί σοβαρό έργο και όχι μπηχτές..
Τέταρτον. Κάθε κίνηση στην πολιτική, κάθε ιδέα ή πρόταση οφείλει να υπηρετεί με σαφήνεια έναν ή περισσότερους στόχους. Σε πολιτικό, ιδεολογικό ή προγραμματικό επίπεδο, η απάντησή του στον φοιτητή, δεν υπηρετεί τίποτα το ιδιαίτερο, αντίθετα προκαλεί περιπλοκές, ακόμη και αν η πρόθεσή του ήταν καλή. Γιατί πρέπει να αναλύσει ένα προς ένα τα προβληματικά σημεία της σημερινής πολιτικής κρίσης, τα αίτια που την προκάλεσαν, να δείξει δρόμους υπέρβασης με συγκεκριμένα βήματα και αποφάσεις, να εισηγηθεί ένα πλαίσιο δράσης και κυρίως πως εννοεί την ανασύνθεση. Για παράδειγμα, αν ενωθούν αύριο το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και άλλες δυνάμεις  θα έχουμε ενότητα αποδεκτή από την κοινωνία ή όχι ; . Για πολλούς οι ιδέες κινούν την ιστορία και χωρίς νέες ιδέες, τίποτα δεν μπορεί να ξεπεραστεί και κανείς δεν θα κάνει ανασύνθεση. 

Αν αφουγκράζεται την κοινωνία.

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σε μια θέση που πολλοί πολιτικοί στην Ευρώπη θα την ζήλευαν . Ήταν   πρωταγωνιστής της πολιτικής ζωής της χώρας από το 2012 και 13 χρόνια μετά, παρά τις ήττες και τα πολλά λάθη του, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τον περιμένει  να επιστρέψει και να διεκδικήσει και πάλι την πρωθυπουργία. Αν αφουγκράζεται την κοινωνία όπως λέει, τότε σίγουρα θα έχει αντιληφθεί ότι επικρατεί πολύ οργή, ότι το αίτημα για πολιτική αλλαγή είναι πανίσχυρο, ότι οι πολίτες ελπίζουν στον ίδιο να γίνει ο φορέας αυτής της αλλαγής, ότι εφόσον πράγματι πιστεύει ότι το έλλειμμα ηγεσίας πληγώνει και την Ελλάδα, τότε ας αναλάβει δράση.  Ο διαρκής σχολιασμός της κρίσης ηγεσίας και της κρίσης ηγεσίας δεν έχει νόημα, παρά μόνο αν αν ο ίδιος ο Τσίπρας εργαστεί για την υπέρβαση. 

Αν θέλει πράγματι να δώσει ελπίδα στη νέα γενιά , στους εργαζόμενους, στους συνταξιούχους, στους επιστήμονες, συνολικά στον ελληνικό λαό, πρέπει να εγκαταλείψει τα νέφη και να λάμψει με καθαρά μηνύματα, με αποφασιστικότητα, με διάθεση για δράση, με πολιτικό αγώνα αναλαμβάνοντας μια ξάστερη πρωτοβουλία  και ηγούμενος μιας συμμαχίας την οποία οφείλει να προσδιορίσει. Αν διαθέτει πυξίδα, ας την ενεργοποιήσει.  

Και αν στην πορεία διαπιστώσει ότι οι εγωϊσμοί αποτελούν εμπόδιο να τους καταγγείλει στον ελληνικό λαό και εκείνος ξέρει τι να κάνει.  Αλλά να μην συγχέουμε τους εγωισμούς με την πολιτική διαφωνία και την διαφορετική πρόταση. Και φυσικά η πολιτική αλλαγή δεν θα φύγει με την ανασύνθεση του σκηνικού.  Η λέξη ανασύνθεση δεν λέει τίποτα αν δεν συνοδεύεται από μια νέα ηγεσία , ενωμένη και αποφασισμένη,  αν υπάρχει  πρόγραμμα και σχέδιο δράσης και κυρίως όταν πειστεί ο ελληνικός λαός , ότι πράγματι μπορεί να αλλάξει σελίδα. Γιατί την Ελλάδα  σήμερα, την κυβερνά ένα ιδιότυπο καθεστώς διαφθοράς, παρακράτους και διαχρονικών αρμών της εξουσίας που λειτουργούν ως  καθεστώς . Άρα δεν θα έχει να κάνει  με Προσκόπους...
Εν κατακλείδι, κάθε απόπειρα να διασκεδαστεί η κρίση με παρέες, ψιθύρους, αναβλητικότητα και συγκεχυμένα μηνύματα , θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση και αναστάτωση και η επόμενη ήττα θα τους οδηγήσει στο περιθώριο της ιστορίας. Όλους. 

Αντίθετα, αν υπάρχει ένα νέο όραμα που θα κινητοποιήσει  την κοινωνία, κυρίως τη νέα γενιά και θα το διακηρύξει μια νέα ηγεσία με τον Αλέξη Τσίπρα πραγματικά ενωτικό και δημοκρατικό και είναι η κινητήριος δύναμη της πολιτικής αλλαγής, τότε θα δικαιωθεί.  Η ώρα Τσίπρα, δεν θα διαρκέσει αιώνες...