Του Στράτου Βαλτινού

Ιστορικά , η Αριστερά ναι μεν υπερασπίζονταν την ανάγκη αμυντικής θωράκισης της χώρας, αλλά ταυτόχρονα ήταν κάθετα αρνητική σε κάθε εμπλοκή της χώρας σε πολέμους και κρίσεις και στην φρενίτιδα των εξοπλισμών.  Αυτή η θέση αν και θεωρητικά παραμένει ισχυρή, ουσιαστικά έχει υπονομευθεί από την υποχώρηση των πολιτικών επεξεργασιών,  την μελέτη των γεωπολιτικών εξελίξεων, ενώ στερείται τεχνοκρατικής προσέγγισης, απολύτως αναγκαία. Σήμερα η Αριστερά, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, λιγότερο το ΠΑΣΟΚ που βαρύνεται και με σκάνδαλα, αλλά και το ΚΚΕ, έχουν μια ρηχή προσέγγιση των κρίσεων,  παρά βασίζεται σε μελέτη των οικονομικών δεδομένων και των πραγματικών αναγκών. 

Η ΝΔ δεν είχε ποτέ, ούτε θα αποκτήσει ευαισθησίες , γιατί εξαρτημένη καθώς είναι από τις μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες, είναι υπάκουη και δεδομένη με συνέπεια να δαπανώνται δις ευρώ για εξοπλισμούς, χωρίς μάλιστα να διαπραγματεύεται, ούτε ανταλλάγματα για την ανάπτυξη της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, ούτε πολιτικά ανταλλάγματα. Η αντιμετώπιση της Τουρκίας απαιτεί ένα συνολικό σχέδιο που δεν υπάρχει ούτε στα χαρτιά. Και η Αριστερά, φοβούμενη ότι θα αμφισβητηθεί ο πατριωτισμός της, έστω και με διαφωνίες σύρεται πολλές φορές πίσω από την κυβέρνηση.

Οι διαφωνίες και το κενό πολιτικής

Η υπόθεση της προμήθειας της τέταρτης Belhara, έφερε και πάλι στο προσκήνιο τις διαφωνίες μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς, με τη δεύτερη να αρνείται ότι υφίσταται εθνική ανάγκη για μια ακόμη φρεγάτα, ενώ ο Σωκράτης Φάμελλος την δικαιολόγησε.  Ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει υπέρ των εξοπλισμών για να μην κατηγορηθεί ως “εθνική εξαίρεση”
Τα δύο κόμματα βρίσκονται σε συνεχή επαφή με στόχο την κοινή κάθοδό τους στις εκλογές και την προετοιμασία τους ενόψει της επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα. Επειδή όμως μείζονα ζητήματα άμυνας, ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής βρίσκονται σε εξέλιξη και η ΕΕ σέρνει τον εξοπλιστικό χορό, το θέμα των αμυντικών αναγκών της Ελλάδας έχει σπουδαία σημασία, πέραν των άλλων και για οικονομικούς λόγους. 

Πρέπει να σημειωθεί ότι σε ,μια εποχή που επιχειρείται η στροφή στην πολεμική οικονομία και επικρατεί υστερία στην ΕΕ έναντι της Ρωσίας, η Αριστερά στο σύνολό της απέχει πολύ από το να διαμορφώσει το νέο της δόγμα, είτε για την εξωτερική πολιτική, είτε για την άμυνα και την ασφάλεια και αρκείται στην κριτική των αποφάσεων που λαμβάνει η ΝΔ , κυρίως με προσωπικές αποφάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο οποίος δεν έχει ανάγκη ούτε από μελέτες, ούτε από δόγμα, γιατί έτσι κι αλλιώς ούτε στην  κουλτούρα του είναι η συζήτηση και η λογοδοσία, ούτε η αξιοποίηση της συγκυρίας για ενίσχυση των συμμαχιών της Ελλάδας. 

Η τοποθέτηση του Σωκράτη Φάμελλου στη  Βουλή για την αγορά της τέταρτης φρεγάτας, θα μπορούσε να ήταν μια επανάληψη ομιλιών του παρελθόντος. Ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει κυβερνήσει τη χώρα και βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης την περίοδιο 2012-2015 και μετά το 2019, δεν οργάνωσε ποτέ ένα επιτελείο στελεχών, τεχνικών στρατιωτικών και εμπειρογνωμόνων που θα μελετούν και θα κάνουν εισηγήσεις για το μείζον ζήτημα των εξοπλισμών, με βάση τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και όχι με βάση τις απαιτήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Ούτε είναι στην υπηρεσία των βαλτικών και των σκανδιναβικών χωρών που σέρνουν το χορό και απαιτούν από όλες τις άλλες χώρες της ΕΕ να πλήρώσουν για την δική τους άμυνα έναντι της Ρωσίας, αλλά αρνούται επί δεκαετίες να κάνουν το ίδιο για την Ελλάδα που απειλείται από την Τουρκία. 

Να σπάσουν τα ταμπού

Η σωστή μελέτη των διεθνών εξελίξεων, η διπλωματική προσέγγιση και οι δυνατότητες της οικονομίας, αποτελούν στοιχεία μια αμυντικής και εξοπλιστικής πολιτικής. Άμυνα δεν είναι μόνο οι εξοπλισμοί, είναι και οι συμμαχίες, είναι η σωστή ανάλυση , είναι η εγχώρια βιομηχανία, είναι η έρευνα, είναι η συναίνεση πάνω σε ένα εθνικό σχέδιο που δεν υπάρχει, καθώς η ελληνική δεξιά δεν την ήθελε ποτέ γιατί ήθελε να είναι ασύδοτη. 
Υπό αυτή την οπτική, οι διαφωνίες στο εσωτερικό των κομμάτων της Αριστεράς θα ήταν ωφέλιμες αν βασίζονταν σε ένα σχέδιο και μια ουσιαστική προσέγγιση των αναγκών της χώρας σε εξοπλισμούς και να μην ετεροκαθορίζεται από τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Γιατί στην πραγματικότητα τα κόμματα της Αριστεράς καλούνται συχνά να αποφασίσουν υπό πίεση και υπό το φόβο, πως αν διαφωνήσουν θα κατηγορηθούν ως εθνομηδενιστές και άλλες αθλιότητες που έχει έτοιμες για κάθε χρήση η δεξιά. 

Αν όμως οι αποφάσεις της Αριστεράς καθορίζονταν με βάση την επιστημονική και την πολιτική προσέγγιση των αναγκών, σε συνάρτηση με τις εξελίξεις και την διεθνή κατάσταση τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Και θα προκαλούσαν σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση, γιατί ο Μητσοτάκης θα καλούνταν να απαντήσει θέλοντας και μη, ενώ τώρα επιβάλλει τις αποφάσεις του. 
Οπότε δεν είναι ανάγκη η Αριστερά να φθάνει στο σημείο μηδέν για να αποφασίζει για τόσο σημαντικά θέματα. Η προετοιμασία θα έπρεπε να είναι διαρκής, να έχει τις δικές της προτάσεις για τις ανάγκες της χώρας, να τις αναλύει σε σχέση με τις εξελίξεις και να τοποθετείται επί των πραγματικών αναγκών και όχι να αναγκάζεται να σχολιάζει θετικά ή αρνητικά τον Μητσοτάκη. 
Όσο η Αριστερά υποβαθμίζει τα θέματα αυτά και όσο δεν σπάει τα ταμπού, τόσο περισσότερο θα βρίσκεται υπό  πίεση της ΝΔ που δεν αποφασίζει πάντα με εθνικά κριτήρια, αλλά και με πολιτικά και με αδιαφάνεια και εις βάρος των κοινωνικών αναγκών, όπως έχει καταδειχθεί με πλήθος σκανδάλων.