Στο παράλληλο σύμπαν του Κυριάκου Μητσοτάκη,  ο νόμος  έχει την ίδια αξία με  τον βούρκο στον οποίο έχει οδηγήσει την πολιτική και θεσμική ζωή της Ελλάδας. Υπό την πίεση της ΕΕ ψήφησε  το 2024 νόμο, σύμφωνα με τον οποίο διενεργείται μυστική ψηφοφορία στα Ανώτατα Δικαστήρια για τα πρόσωπα που θα αναλάβουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης. Η ψηφοφορία έγινε, τα πρόσωπα επελέγησαν, αλλά κακό του κεφαλιού τους. Ο νόμος είναι σεβαστός μόνο όταν βολεύει τον Μητσοτάκη και έτσι δεν διορίστηκε κανένας από τους  οκτώ  που ψηφίστηκαν. 

Σε μια εποχή που  ο Μητσοτάκης πολιορκείται από σκάνδαλα , ο νόμος παραβιάζεται με την ίδια ευκολία που ψηφίστηκε και ταυτόχρονα χλευάζει την κοινωνία και τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης.  Το θέμα είναι η ασυλία του παρακράτους και όχι το κράτος δικαίου. 
Είναι συγκλονιστικό , ο ίδιος ο πρωθυπουργός να λειτουργεί ως επίσημο παρακράτος. Και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων που τον καταγγέλλει γνωρίζει επί χρόνια τι συμβαίνει στη χώρα. Τώρα όμως ξέρουν όλοι. Ποια είναι όμως η αντίδραση; η ζωή τελειώνει με το σκύψιμο του κεφαλιού και με μια τυπική ανακοίνωση; πόση ατιμία μπορούν να ανεχθούν;

  Στην ανακοίνωσή της η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων είναι πραγματικός καταπέλτης.  Πέρα από το γεγονός ότι όλη η ανακοίνωση αποτελεί κόλαφο για τον ίδιο τον πρωθυπουργό επισημαίνεται ότι “ Οι όποιες ψευδαισθήσεις είχαν καλλιεργηθεί, κατέρρευσαν με πάταγο τέτοιο,  που δονεί την Ευελπίδων και την Λ. Αλεξάνδρας..” Ας ελπίσουμε οι δονήσεις να συνεχιστούν και να εξελιχθούν σε μεγάλο σεισμό, ώστε να γίνει αισθητός και στο Μέγαρο Μαξίμου. Η ωμότητα του σχεδίου συγκάλυψης ενόχων για το πλήθος σκανδάλων που δονούν τη χώρα , είναι τρομακτική. Είναι μια ανωμαλία για την ελληνική Δημοκρατία. Ας την υπερασπιστούν οι δικαστές και οι εισαγγελείς...

Η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων:

Το τέλος των ψευδαισθήσεων ή μαθήματα για το πως ακυρώνεται ένας νόμος στην πράξη 
Το χθεσινό ΦΕΚ 2693/22-7-2025 για τον ορισμό Αντιπροέδρων στον Άρειο Πάγο  επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο το λαϊκό ρητό πως στην Ελλάδα έχουμε νόμους αλλά δεν εφαρμόζονται. Κι εδώ το παράδειγμα για το πώς ακυρώνεται ένας νόμος στην πράξη το δίνει η ίδια η Κυβέρνηση που εισηγήθηκε και ψήφισε τον νόμο. 

Για να τα πάρουμε απ την αρχή: Πέρσι το καλοκαίρι το Υπουργείο Δικαιοσύνης φέρνει προς ψήφιση το ν. 5123/2024 ο οποίος εισάγει διαδικασία μυστικής ψηφοφορίας στα Ανώτατα Δικαστήρια για τα πρόσωπα που τελικά θα αναλάβουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης ως ένα προστάδιο που προηγείται της τελικής απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου. Φυσικά ο νόμος αυτός ψηφίστηκε μετά από παρότρυνση και προτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε η χώρα μας να μην αποτελεί εξαίρεση στην ευρωπαϊκή πρακτική να έχουν λόγο οι δικαστές για την επιλογή της ηγεσίας τους. 

Η Ένωσή μας αναγνώρισε τότε πως πρόκειται για ένα μικρό θετικό βήμα παρά τις πολλές ελλείψεις και τα κενά που υπήρχαν. Ο νόμος αυτός δοκιμάστηκε για πρώτη φορά αυτόν τον μήνα με τις επιλογές από την Κυβέρνηση των Αντιπροέδρων και αφού είχε προηγηθεί η μυστική ψηφοφορία στα Ανώτατα Δικαστήρια. Οι όποιες ψευδαισθήσεις είχαν καλλιεργηθεί, κατέρρευσαν με πάταγο τέτοιο που δονεί την Ευελπίδων και την Λ. Αλεξάνδρας. Αρεοπαγίτες εγνωσμένου κύρους και ήθους που χαίρουν εκτίμησης από όλον τον νομικό κόσμο, με άρτια νομική κατάρτιση, πρωτεύσαντες στην εκλογική διαδικασία μεταξύ των μελών του Δικαστηρίου, δεν κρίθηκαν ικανοί να καταλάβουν καμία από τις 8 θέσεις των Αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου που κενώθηκαν! 

Και αναρωτιέται ο πολίτης εύλογα: εάν η κυβέρνηση δεν ήθελε να απωλέσει το προνόμιό της να αποφασίζει ανεξέλεγκτα για την ηγεσία της Δικαιοσύνης για ποιόν λόγο προέβη στην πιο πάνω νομοθετική ρύθμιση, πέρα από τους δύο προφανείς: αφενός να κερδίσει επικοινωνιακά στο εσωτερικό δίνοντας την ψευδαίσθηση πως σέβεται την άποψη των αρμοδίων και αφετέρου να καθησυχάσει την Ευρώπη πως στην χώρα μας υπάρχει το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο που εγγυάται τη συμμετοχή στις κορυφαίες διαδικασίες. Εμείς απαντάμε: Δεν τον έχουμε ανάγκη αυτόν τον νόμο που αξιοποιείται a la cart μόνο εάν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας συμβαδίζει με τις κυβερνητικές επιλογές. Καταργήστε τον! Είναι πιο ειλικρινές! Είναι απαίτηση όχι μόνο του Δικαστικού Σώματος αλλά ώριμο κοινωνικό αίτημα ο αυτοπεριορισμός της εκτελεστικής εξουσίας ώστε να χειραφετηθεί ουσιαστικά η Δικαιοσύνη στον τόπο μας”.