Του Σωτήρη Σιδέρη 

  Ένα ακόμη διπλωματικό βατερλό, είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και την συνάντησή του με τον Ερντογάν. Τουλάχιστον ο Έλληνας πρωθυπουργός θα μπορούσε να κάνει αισθητή την παρουσία του, προτείνοντας  έστω και για τις εντυπώσεις στον Τούρκο πρόεδρο ,  να επισκεφθούν την έδρα του Διεθνούς Δικαστηρίου, υπονοώντας την ανάγκη προσφυγής για την επίλυση των διαφορών.  Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. 

Πρώτο: υποτιμά  τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού  ,  η δήλωση Μητσοτάκη ότι εδώ και μήνες  δεν βρίσκουν ημερομηνία για την διεξαγωγή του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, παρά το πλήθος επαφών μεταξύ  υπουργών , υφυπουργών και διπλωματών.  Ο πρωθυπουργός, συνεχίζει να λέει ψέματα με πρωτοφανή άνεση, όπως λέει στη βουλή, στις συνεντεύξεις του και σε δηλώσεις του.
Δεύτερο: την ώρα  που ο Μητσοτάκης συναντούσε τον Ερντογάν, γνώριζε ότι η κρατική Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου  της Λιβύης υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης  με την κρατική Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίου, για την πραγματοποίηση υπεράκτιων ερευνών,  σύμφωνα με τον ιστότοπο  Libya Observer. Μονομερής ενέργεια κατά παράβαση της Διακήρυξης των Αθηνών και όλων των δεσμεύσεων που κατά καιρούς αναλαμβάνουν οι δύο χώρες, αλλά η αδυναμία ουσιαστικής αντίδρασης είναι εκκωφαντική και δεν προκύπτει από πουθενά ότι το έθεσε στον Ερντογάν. 

Αυξάνονται τα αδιέξοδα - κρυφές εντάσεις 

Να θυμίσουμε ότι κάθε φορά που η Αθήνα αποπειράται να κινηθεί πέραν των χωρικών υδάτων, η Τουρκία σπεύδει με πολεμικά πλοία και ακυρώνει κάθε απόπειρα να κάνει έρευνες, ενώ σαφής ήταν και η απειλή για το θαλάσσιο πάρκο του Αιγαίου. Όσο η Αθήνα συνεχίζει να μην έχει σχέδιο ούτε έναντι της Τουρκίας, ούτε έναντι της Λιβύης, ούτε καν έναντι της Αλβανίας, με την οποία επίσης εκκρεμεί η υπόθεση της οριοθέτησης ΑΟΖ, όλοι οι άλλοι συνεχίζουν να εργάζονται , αδιαφορώντας για το τι λέει ο Έλληνας πρωθυπουργός. 

Τα περί παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου δεν είναι πολιτικό σχέδιο, αλλά θέση, την οποία απορρίπτουν όλοι οι άλλοι , οπότε χωρίς διεθνείς παρεμβάσεις και χωρίς εμπόδια ούτε καν από την ΕΕ, η Ελλάδα είναι απομονωμένη. 
Η δήλωση του πρωθυπουργού μετά την συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο ήταν μια σαφής απόπειρα να αποκρύψει παρά να αποσαφηνίσει γκρίζες διπλωματικές ζώνες. 
Για παράδειγμα ο πρωθυπουργός δεν έχει εξηγήσει ποτέ γιατί εγκατέλειψε τη θέση του για παραπομπή στη Χάγη, τι συζητείται μεταξύ του ιδίου και του Ερντογάν, μεταξύ του Γεραπετρίτη και του Φιντάν και μεταξύ των υφυπουργών Παπαδοπούλου και Μποζάϊ. Η μυστική διπλωματία ενίοτε χρησιμοποιείται όταν πράγματι υπάρχουν σοβαρές διαπραγματεύσεις σε εξέλιξη ή όταν η μια πλευρά βρίσκεται σε εμφανή αδυναμία και δεν θέλει να γίνουν γνωστές οι αδυναμίες της ή οι υποχωρήσεις της ή τα αδιέξοδα. Αλλά στην περίπτωση του Έλληνα πρωθυπουργού ισχύει ότι κάνει προσωπική εξωτερική πολιτική και εκ των πραγμάτων έχει και την απόλυτη ευθύνη. 

Η μη πραγματοποίηση του Ανωτάτου Συμβουλίου οφείλεται στις κρυφές εντάσεις που έχουν προκληθεί από ην στάση της Άγκυρας, είτε στην υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου, είτε στην υπόθεση του θαλάσσιου πάρκου, είτε και στην αντίδραση της Λιβύης τις τελευταίες ημέρες.  Πέραν αυτών , είναι εμφανές ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τις θέσεις της και δεν έχει σχέδιο αντίδρασης, σε αντίθεση με την Τουρκία που δεν μετακινείται ούτε χιλιοστό από την στρατηγική υπεράσπισης της Γαλάζιας Πατρίδας. 
Αν αθροιστούν όλα αυτά τα επιμέρους στοιχεία οδηγούμαστε στην εκτίμηση ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει στην επιφάνεια ένας νέος κύκλος έντασης. Είναι ερώτημα που σίγουρα απαιτεί απάντηση, πως θα αντιδράσει η Αθήνα στις τουρκολιβυκές έρευνες. 

Το τελευταίο στοιχείο που απομένει για να συμπληρωθεί το παζλ της υποβόσκουσας έντασης είναι η στάση του Τραμπ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Προφανώς ο Αμερικανός πρόεδρος δεν θέλει ένταση, αλλά και δεν έχει κάνει φανερές τις προθέσεις του. Η ένδειξη όμως είναι ανησυχητική. Ο Ερντογάν είναι προνομιούχος συνομιλητής του Τραμπ, υπάρχει και προσωπική συμπάθεια, αναγνωρίζει τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και ταυτόχρονα, αδιαφορεί πλήρως για την ελληνική εξωτερική πολιτική και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ούτε μια χειραψία , ούτε ένα τηλεφώνημα. Ελπίζουμε πως όταν γίνει το τηλεφώνημα, δεν θα είναι για κακό. Η αντίδραση Μητσοτάκη ότι δεν ετεροπροσδιορίζεται, αναφερόμενος στη συνάντηση Τραμπ -Ερντογάν , είναι ενδεικτική της απομόνωσής του…
Στη δήλωσή του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ο πρωθυπουργός είπε:
« Είχα την ευκαιρία να έχω μια σύντομη συνομιλία με τον πρόεδρο Ερντογάν, όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις συνόδους. Θέσαμε τα θέματα τα οποία έπρεπε να θέσουμε και είμαστε σε αναμονή εξεύρεσης μιας ημερομηνίας, η οποία θα βολεύει και τις δύο πλευρές για το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε και πολλά περισσότερα δημόσια.  
«Νομίζω ότι κάνουμε ένα λάθος σε αυτές τις πολύ σημαντικές συνόδους να ασχολούμαστε μόνο με ζητήματα τα οποία έχουν να κάνουν με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτή τη στιγμή η ευρύτερη περιοχή μας αντιμετωπίζει πολύ μεγάλες προκλήσεις. Εγώ είχα την ευκαιρία να τοποθετηθώ στα πλαίσια της παρέμβασής μου σε αυτά τα οποία συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής». Αναφέρθηκε στην εργαλειποίηση του μεταναστευτικού από την Λιβύη, όχι όμως για τις τελευταίες εξελίξεις...