Σπύρος Σουρμελίδης 

Η αρχική εντύπωση ότι ο μανιακός Νετανιάχου σέρνει Αμερικανούς και Ευρωπαίους σε συγκρούσεις, είναι η μισή αλήθεια. Η αλλη μισή είναι ότι η Δύση, φλερτάρει με μια γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή. Και αν ο ρωσο -ουκρανικός πόλεμος δεν οδήγησε απολύτως, σε μια νέα Παγκόσμια Σύρραξη, η Μέση Ανατολή διαθέτει όλα τα στοιχεία για να πάμε σε μια παγκόσμια ρήξη. Διότι πίσω απο το χτύπημα στο  Ιράν, οι δυτικοί βλέπουν χτύπημα στην ισχύ και την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας.  Η Δύση χρειάζεται ενα πόλεμο, έχει ανάγκη μια γενικευμένη σύρραξη, επιδιώκοντας  ν αλλάξει τον ρού της ιστορίας. Αν δεν τον ήθελαν θα λαμβαναν δυναμικά μέτρα.  Η παγκοσμιοποίηση δεν βολεύει τους δυτικούς. Και παρά  τη μερική στροφή του Τραμπ, η ελπίδα τους είναι πάντα η ΓΕΝΙΚΗ  ΡΗΞΗ. 

Ο πόλεμος που έχει ανάγκη η Δύση 

Δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου που χρειάζεται για τη δική του επιβίωση την συνέχιση των κρίσεων. Σέρνοντας και τον Τραμπ σε αντιπαράθεση με το Ιράν.  Είναι η Ευρώπη που έχει ανάγκη  τον πόλεμο, έως ότου βρεθεί μια νέα ισορροπία, η οποία θα της επιτρέψει να κάτσει στο μεγάλο τραπέζι ως μεγάλος παίκτης. Ρυθμιστής και αυτή (η  Ευρώπη) της νέας κατάστασης.

Ο Νετανιάχου έχει στόχο ζωής την καταστροφή του Ιράν,  δηλώνει δημοσίως ότι θέλει να ανατρέψει το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Πρακτικά (τεχνικά, στρατιωτικά) δεν μπορεί να το κάνει χωρίς τα μέσα και την τεχνολογία που του παρέχουν οι αμερικανοί.  Οι ευρωπαίοι είναι διπλα υποκριτές. Στηρίζουν το Ισραήλ απέναντι στην επιθετικότητα του Ιράν, την ώρα που σιωπούν μπροστά στην γενοκτονία των Παλαιστινίων απο το κράτος του Ισραήλ. 

Παριστάνουν εδω και καιρό οτι είναι αδύναμοι, ή διστακτικοί, μπροστά στα όσα συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή.  Αποκαλύπτεται όμως πλέον, οτι βολεύονται απο τις εξελίξεις. Βολεύονται απο το δείχνουν όλοι τον μανιασμένο Νετανιάχου. Μόνο που δεν θέλουν να τον σταματήσουν. Η Ευρώπη θέλει γενικευμένη σύρραξη οπως και ο Νετανιάχου. Οι ευρωπαίοι θέλουν να σταματήσουν  την επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας στο Ιράν και μέσω του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή. 

Δεύτερες σκέψεις για Μόσχα και Πεκίνο 

Η Μόσχα δεν ήταν ποτέ ενθουσιώδης φίλος της Τεχεράνης. Αυτό που οι δυτικές κοινωνίες δεν ξέρουν είναι πως η Ρωσία (ειτε ως τσαρική, είτε ως κομμουνιστική, είτε ως Πουτινική) δεν ήταν ποτέ φίλη με το ριζοσπαστικό ισλάμ, δεν ήταν ποτέ ενθουσιασμένη με τον Χομεινί. Για λόγους επιρροής, θρησκευτικούς και γενικά ιστορικούς. Ομως στήριξε και στηρίζει το Ιράν τόσο-όσο, ώστε να μην καταρρεύσει, κυρίως να μην δοθεί γεωπολιτικός χώρος στις δυτικές μεγάλες δυνάμεις. 

Η επιρροή της Κίνας, είχε φανεί τα 2 τελευταία χρόνια στην περιοχή όχι μόνο στο Ιράν αλλά ακόμα και στις αραβικές χώρες (Σαουδική Αραβία, Εμιράτα κα). Η κρίση στη Γάζα πυροδότησε  εξελίξεις στη Συρία, στον Λίβανο, στην Υεμένη, για να φτάσουμε σε ενα απευθείας  πόλεμο Ισραήλ-Ιράν.

Η Κίνα και η Ρωσία βλέπουν σήμερα  ένα σύμμαχο να καταρρέει. Η Μόσχα δεν έχει καταφέρει να αλλάξει τον χαρακτήρα τους καθεστώτος στο Ιράν, γνωρίζει τις εσωτερικές αδυναμίες και τις αντιθέσεις λόγω της καταπίεσης του πληθυσμού. Δεν στήριξε ποτέ το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ομως  ηταν σε μια στενή επαφή, οπως και η Κίνα με την Τεχεράνη.

Το χτύπημα λοιπόν του Ισραήλ, απειλεί ενα σύμμαχο της Ρωσίας και της Κίνας, με κίνδυνο να καταστραφεί, να κλονιστεί το καθεστώς, πρωτίστως η οικονομία της χώρας.  Το ενδεχόμενο της εμπλοκής της Βόρειας Κορέας στην αντιπαράθεση στο πλευρό της Τεχεράνης, δείχνει ότι τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα κάνουν δεύτερες σκέψεις. Και είναι αυτό που μπορεί να περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Ο  Τραμπ σκοντάφτει και σέρνεται απο τις εξελίξεις

Ο Τράμπ φαίνεται να πιστεύει στην δύναμη των συμφερόντων, αρα στην δύναμη των διαπραγματεύσεων (παζάρι). Θεωρεί ότι είναι ο ισχυρός, αρα έχει το πάνω χέρι σε όλες τις διαπραγματεύσεις. Και όλος ο κόσμος θα τρέξει να του φυλάει τον κ..λο, όπως λέει στα αμερικάνικα.

Εμφανίζεται οπαδός της ειρήνης και οχι των συρράξεων, διαφοροποιούμενος απο τους δημοκρατικούς και τις κεντρικές φιλελεύθερες δυνάμεις της Δύσης. Γιατί πολύ απλά δεν είναι φιλελεύθερος, είναι νεοφιλελεύθερος. και μάλιστα αυταρχικός.  
Η ορμή με την οποία ξεκίνησε έχει ήδη δεχτεί πλήγματα. Φαίνεται  στο εσωτερικό (βλέπε Μάσκ), στις σχέσεις του με τον  υπερπλούτο της νέας τεχνολογίας. Για να στρέψει την προσοχή αλλού, προκάλεσε εσωτερική αντιπαράθεση με πρόσχημα τις απελάσεις μεταναστών στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο Τραμπ, κάνει χατήρια στο εβραικό λομπι στην Αμερική,  πολεμώντας ακόμα και το Χάρβαρντ.

Στο παγκόσμιο παζάρι, ο Τραμπ δέχεται επίσης πλήγματα και πάει μπρος-πίσω.  Φαίνεται στην Ουκρανία και τώρα στη Μέση Ανατολή. Φαίνεται και στους δασμούς και με την Ευρώπη και με την Κίνα.  Ενω και οι ευρωπαιοι δεν τον υπακούουν σε ότι αφορά την Ουκρανία.  

Ο Τραμπ θέλει να επαναδιαπραγματευθεί την παγκόσμια τάξη με τον Πούτιν και τον Σι. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να γίνει αποκλειστικά με όρους Αμερικής και όρους Τραμπ. Μόσχα και Πεκίνο  σκληραίνουν την στάση τους, έχοντας αναλύσει τι ακριβώς επιδιώκουν συνολικά οι δυτικοί, αλλά και τις παγκόσμιες ισορροπίες που πλέον δεν ευνοούν μόνο τη Δύση. 

Ειναι αληθεια οτι και στο επιμέρους θέμα, αυτό του   Ιράν, ο Τραμπ θα ήθελε να προχωρήσει σε μία συμφωνία με την Τεχεράνη για τον περιορισμό του πυρηνικού της προγράμματος.  Το συμφώνησε με τον Πούτιν, ο οποίος επίσης θέλει  τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. 
Ομως ο Νετανιάχου σέρνει  τις εξελίξεις στον δικό του χορό.

Τα σχέδια για το χάος

Ο Νετανιάχου δεν κρύβει ότι ονειρεύεται ενα νέο χάρτη στη Εγγύς και Μέση Ανατολή. Με κράτη διαλυμένα, με την δημιουργία ενός χαοτικού περιβάλλοντος απο το οποίο δεν θα απειλείται το Ισραήλ. Τον χάρτη αυτόν αρχισαν να τον καλοβλέπουν και οι ευρωπαιοι, οπως και οι αμερικανοί.  Ολοι λογαριάζουν χωρίς τα κράτη που θέλουν να διαλύσουν. Και μπορεί η περιοχή να μην είναι καθόλου σταθερή, αλλά τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ διαφορετικά. Γιατί υπάρχουν η Ρωσία, η Κίνα, η Βόρεια Κορέα…ο αλλος κόσμος πέρα απο τη Δύση, που δεν έχει κανένα λόγο να υποταχθεί και πάλι στα σχέδια των δυτικών.  Τα  όνειρα του (επίσης)  θεοκράτη Μπεντζαμιν Νετανιάχου, είναι εξίσου επικίνδυνα, με τα όνειρα του Ανώτατου Θρησκευτικού Ηγέτη του Ιράν.