Μόνο ως δημοσιογραφία της αθλιότητας και της ξεφτίλας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο τρόπος παρουσίασης του δεξιού τύπου της υπόθεση Μαυρίκη που φέρεται να αποπειράθηκε να δωροδοκήσει εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο Μαυρίκης, γνωστός από τις υποκλοπές των τηλεφωνικών επικοινωνιών του Ανδρέα Παπανδρέου με εντολή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, παρουσιάζεται περίπου ως εξωγήϊνος. Η παραταξιακή λογική και η υπεράσπιση κάθε ανομήματος και μιας καθεστωτικής νοοτροπίας είναι μια από τις αιτίες που διαβρώνουν συστηματικά την ελληνική δημοκρατία. 

Διαβάζουμε στην “Καθημερινή”: “υπενθυμίζεται πως ο επιχειρηματίας(σσ  δηλ. Ο Μαυρίκης) είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για υπόθεση υποκλοπών που είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη το 1993”. Ντρέπεται η εφημερίδα να πει για την ουσία της υπόθεσης; ή  ντρέπεται για τους πρωθυπουργούς Κωνσταντίνο και Κυριάκο Μητσοτάκη και νομίζει πως αν  αποκρύψει την αλήθεια θα  τους ξεχάσει η ιστορία;

Προφανώς ο συσχετισμός του πατέρα Μητσοτάκη με τον σημερινό πρωθυπουργό είναι αναπόφευκτος. Ό,τι έκανε ο πατέρας Μητσοτάκης , έκανε και ο γιος. Και όλο το σύστημα τους προστάτευσε.
Δεν έχει νόημα να λέει η ίδια εφημερίδα ότι “Ο Χ. Μαυρίκης είχε ακόμη κριθεί ένοχος από το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας για απόπειρα εκβίασης σε βαθμό κακουργήματος για υπόθεση παρακολουθήσεων των τηλεφώνων του Ανδρέα Παπανδρέου και για απειλή με όπλο υπαλλήλου του ΟΤΕ”.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε δώσει εντολή για την παρακολούθηση του Ανδρέα Παπανδρέου, το ξέρει όλη η Ελλάδα , τουλάχιστον ηλικίας άνω των 30 ετών. Όπως επίσης γνωρίζει το πανελλήνιο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε υπό την  προσωπική του ευθύνη την λειτουργία της ΕΥΠ με νόμο μάλιστα. Τα υπόλοιπα για τις παρακολουθήσεις είναι γνωστά.  Η πολιτική ρυπαρότητα σε εναρμόνιση με τη δημοσιογραφική. Και ο κατήφορος συνεχίζεται με τους ενόχους και τους συνενόχους στο ίδιο κάδρο ουσιαστικά...
Πόση ξεφτίλα και πόση ρυπαρότητα αντέχει ακόμη η ελληνική δημοσιογραφία; και πόση ανοχή αξίζει ακόμη η οικογένεια Μητσοτάκη;