Του Σωτήρη Σιδέρη

Είναι σχεδόν αγωνιώδεις οι εκκλήσεις του Αλέξη Τσίπρα για την ενότητα της Κεντροαριστεράς. Είναι επίσης αγωνιώδεις και προδίδουν ανησυχία οι επισημάνσεις του ότι “βρισκόμαστε  στο κατώφλι μιας πολύ σκοτεινής εποχής” στις διεθνείς σχέσεις. Ταυτόχρονα αποδέχεται ότι “η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν εμπιστεύεται τους βασικούς θεσμούς της δημοκρατίας” και ιδιαίτερα ότι  “η ελληνική δικαιοσύνη είναι πολιτικά και οικονομικά ελεγχόμενη”. Η νέα εμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού στο πλαίσιο της εκδήλωσης που οργάνωσε το Ινστιτούτο του, είναι ένα βήμα μπροστά σε σχέση με τις αφ υψηλού τοποθετήσεις του μέχρι τώρα. Αλλά και πάλι υστερεί σε ουσία. 

Αν ο Αλέξης Τσίπρας αγωνιά για το μέλλον της χώρας και είναι σίγουρος ότι η λύση βρίσκεται στην ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς, γιατί δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη πρωτοβουλία διαλόγου; δεν αρκεί δηλαδή ο ίδιος να κάνει επισημάνσεις και να ζητά ενότητα και δράση από τους άλλους.  Η πλειονότητα των Ελλήνων ξεχειλίζει από οργή, αλλά ακόμη και δεν βρίσκει διέξοδο. Οπότε,  ο Τσίπρας οφείλει να αποσαφηνίσει τον ρόλο του: ή θα γίνει παράγοντας ενότητας με  πρωταγωνιστικό ρόλο, αν αυτό θέλει ή ας σταματήσει τις νουθεσίες για το τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι…

Το κλίμα σε ΣΥΡΙΖΑ- Νέα Αριστερά

Στον ΣΥΡΙΖΑ ενοχλήθηκαν αρκετοί γιατί στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Τσίπρα για το κράτος δικαίου είχαν προσκληθεί αρκετά στελέχη της Νέας Αριστεράς,  με πρώτο τον επικεφαλής της  Αλέξη  Χαρίτση, αλλά και τον Χρήστο Ράμμο που είχε προταθεί από τη Νέα Αριστερά για την προεδρία της Δημοκρατίας.  Αλλά και στη Νέα Αριστερά, όταν ακούνε για διάλογο και ενότητα, πολλοί αναρωτιούνται αν αυτό είναι εφικτό με τους Νίκο Παππά, Παύλο Πολάκη και άλλους που δεν εννοούν την ενότητα ως προέκταση των μηχανισμών τους, ενώ τους προβληματίζει τι θέλει να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας.
Ωστόσο, παρ όλα αυτά, το κλίμα στις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ -Νέας Αριστεράς έχει ανατραπεί προς θετική κατεύθυνση μετά τον εξοβελισμό του Κασσελάκη και είναι θέμα χρόνου η έναρξη διαλόγου. Θα υπάρξουν κανόνες, όροι και προυποθέσεις για την κοινή κάθοδό τους στις εκλογές, αλλά ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς.  Κατά συνέπεια, ο προσωπικός ρόλος του Τσίπρα έχει πολιτικό νόημα . Αν π.χ. στην πορεία οι ίδιοι οι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς και πρώτοι οι Φάμελος και Χαρίτσης,  αποφασίσουν να  προτείνουν τον Τσίπρα ως κοινό ηγέτη, ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει πρώτα να πείσει ότι έχει διδαχθεί από τα λάθη του και τους διαχωρισμούς του παρελθόντος και θα εργαστεί για την ανοικοδόμηση μιας ισχυρής Αριστεράς με κυβερνητικές φιλοδοξίες.
Προς το παρόν είμαστε στα σπάργανα και τίποτα δεν προδικάζει επιτυχή κατάληξη, αν επικρατήσουν η ιδιοτέλεια και ο μικροκομματισμός. 

Από την άλλη επικρατεί  ένταση στις σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ, καθώς τόσο ο Ανδρουλάκης, όσο και αρκετά στελέχη με πρώτη την Άννα Διαμαντοπούλου νοιώθουν αποστροφή στο ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προτιμούν τη δεξιά στροφή. Υπάρχει και η τάση Γερουλάνου προς κοιτάζει προς τα Αριστερά. Το ΠΑΣΟΚ ελάχιστα απέχει από μια κρίση πολιτικού προσανατολισμού.  Οι διενέξεις θα συνεχιστούν, αλλά όσο το πολιτικό σκηνικό επηρεάζεται από τα σκάνδαλα, η πίεση και προς τα Αριστερά θα αυξάνεται. Και μάλλον ο επικείμενος κυβερνητικός ανασχηματισμός θα επιταχύνει τις εξελίξεις. Το φλερτ του Μητσοτάκη προς την ακροδεξιά, μπορεί να εξελιχθεί και σε σύμφωνο συμβίωσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κάνει τα πάντα για την εξουσία του...


Η βασική εντύπωση από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι σταδιακά εντάσσεται στην πολιτική αντιπαράθεση στοχοποιώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έκανε σωστές επισημάνσεις , όπως ότι  οι ευθύνες για τα τρία μεγάλα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τα Τέμπη και τη Πύλο, πρωταγωνιστής της συγκάλυψης είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός.  Ωστόσο και ο Αλέξης Τσίπρας απέχει πολύ από το να παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο κατά της κυβέρνησης, όπως και ένα σχέδιο για μια πολιτική συμμαχία που θα αντιπαρατεθεί με τη ΝΔ. Προφανώς βρίσκεται εν αναμονή.

Προκαλεί ο Άρειος Πάγος...

Ιδιαίτερης πολιτικής βαρύτητας ήταν οι αναφορές του Τσίπρα για την Δικαιοσύνη. Είπε συγκεκριμένα ότι «Δεν είναι κάτι σύνηθες, ούτε και ανεκτό για μια φιλελεύθερή ευρωπαϊκή δημοκρατία” ότι “η χώρα μας καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για παραβιάσεις στο Κράτος Δικαίου. Το χειρότερο όμως είναι ότι στην Ελλάδα «δεν άνοιξε μύτη». Όλα συνεχίζονται κανονικά. Και δυόμισι χρόνια μετά, όχι μόνο δεν ασκήθηκε καμία ποινική δίωξη σε κυβερνητικά στελέχη, αλλά η ηγεσία του Αρείου Πάγου επιμένει να προκαλεί την κοινή λογική» .
Είναι προφανές ότι τα μέτωπα πάνω στα οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια πολιτική συμμαχία υπάρχουν και έχουν ισχυρό κοινωνικό έρεισμα. Η Δικαιοσύνη, οι ανισότητες, το εκρηκτικό πρόβλημα στέγης, οι μισθοί, το κοινωνικό κράτος. Αυτά όμως απαιτούν ουσιαστικό διάλογο, κλίμα αλληλοσεβασμού, επεξεργασία θέσεων για το κοινωνικό κράτος, αλλά πλέον με επείγοντα χαρακτήρα, η επεξεργασία θέσεων για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, καθώς το δυστοπικό διεθνές περιβάλλον, δείχνει τα δόντια του πολύ απειλητικά.