Του Σωτήρη Σιδέρη
 
Ο Σαμαράς κατηγορείται χρόνια τώρα, ότι είναι καιροσκόπος και πατριδοκάπηλος.  Όπως και ο Μητσοτάκης άλλωστε. . Αλλά πάει πολύ να επικαλείται ο Σαμαράς, την παραίτηση του πρέσβη Κούνδουρου από το ΥΠΕΞ, ως απόδειξη πατριωτικής στάσης,  λόγω διαφωνιών στην ακολουθούμενη πολιτική έναντι της Τουρκίας ή επειδή δεν μετείχε στην συζήτηση των δύο αντιπροσωπειών. Ο πρώτος διδάξας είναι ο ίδιος ο Σαμαράς, όταν το καθόλου μακρινό 2014, κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο,  άφησε εκτός συνομιλιών τον πρέσβη της Ελλάδας  Παναγιώτη Ζωγράφο, ο οποίος και παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. 

Εννοείται ότι υπάρχουν έντονοι προβληματισμοί για τους χειρισμούς του πρωθυπουργού και του ΥΠΕΞ , αλλά και ο Σαμαράς,  δεν έχει πείσει κανέναν  για τις θέσεις, τις ιδέες και τις προτάσεις του στην εξωτερική πολιτική . Ταυτόχρονα , η κρίση εμπιστοσύνης στο υπουργείο Εξωτερικών, που έχει διορισμένη πολιτική ηγεσία, καθώς ούτε ο Γεραπετρίτης, ούτε η υφυπουργός Παπαδοπούλου είναι εκλεγμένοι , με ή χωρίς την παραίτηση Κούνδουρου προβληματίζει πλήθος διπλωματών και διπλωματικών αναλυτών, που εκτιμούν ότι το πρόβλημα είναι πιο σοβαρό απ ότι φαίνεται.

Το ΥΠΕΞ ακροβατεί

 
 Το πρώτο ατόπημα του Γεραπετρίτη ήταν ότι συνομίλησε τετ -α -τετ περίπου για δύο ώρες με τον Τούρκο ομόλογό του , πράγμα αδιανόητο και πρωτοφανές, ενώ η συνάντηση των αντιπροσωπειών διήρκεσε λίγα λεπτά. Μυστική διπλωματία στο απόγειό της, αλλά δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Ο Γεραπετρίτης ή ο Φιντάν μπορούν να επικαλεστούν τις συναντήσεις τους και να δηλώσουν ότι υπήρξε συμφωνία σε κάποια θέματα ή διαφωνία σε άλλα, πράγμα που ίσως να μην ισχύει, καθώς δεν τηρήθηκαν πρακτικά και να προκληθούν σοβαρά προβλήματα συνεννόησης. Πέραν αυτού, το τι ακριβώς μετέφερε ο Έλληνας ΥΠΕΞ στον πρωθυπουργό  , την υφυπουργό Παπαδοπούλου και την γραφειοκρατία του υπουργείου  για τις συγκλίσεις και αποκλίσεις  και αν το μετέφερε σωστά,  είναι μείζον ζήτημα και είναι κάτι που ίσως βρούμε μπροστά μας. Αυτό είναι δεδομένο, γιατί τόσο η υπόθεση Σαμαρά, όσο και οι παρεμβάσεις του Καραμανλή και τα ίδια τα γεγονότα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις καθιστούν την εξωτερική πολιτική, κορυφαίο πολιτικό ζήτημα πλέον...

Το  διπλωματικό προσωπικό του υπουργείου Εξωτερικών είναι πλήρως υποβαθμισμένο. Τόσο ο Γεραπετρίτης, όσο και η Παπαδοούλου συνεργάζονται με έναν πολύ μικρό αριθμό διπλωματών. Ιδιαίτερα η Παπαδοπούλου, της οποίας επιλογή ήταν ο Ρούσος Κούνδουρος,  έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις , τόσο με την συμπεριφορά της, όσο και με την ικανότητά της να διευθύνει ως πολιτική προιστάμενος ένα πολιτικό σχέδιο που να υπηρετηθεί από την κυβέρνηση, τόσο στις εληνοτουρκικές συνομιλίες, όσο και γενικότερα στην εξωτερική πολιτική. Οι πρέσβεις της χώρας στο εξωτερικό δεν παίρνουν οδηγίες, υπάρχει δυστοκία στην κατανόηση των εξελίξεων και τον ρόλο της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα, ενώ ιδιαίτερα δύσκολη είναι η ζωή των Ελλήνων διπλωματών στις χώρες των βαλκανίων,.Η ίδια , εντός του υπουργείου εμφανίζεται επιφυλακτική για την πορεία των ελληνοτουρκικών συνομιλιών. Είναι το άλλοθι που ετοιμάζει για τον εαυτό της..

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης , έχει στο ΥΠΕΞ τη μισή του καρδιά, γιατί η άλλη μισή είναι στο Μέγαρο Μαξίμου , καθώς , όπως λένε κυβερνητικοί παράγοντες καλείται συχνά να βοηθήσει τον πρωθυπουργό. Η αρνητική εικόνα συμπληρώνεται από το γεγονός ότι σχεδόν το 100% της ευθύνης για την εξωτερική πολιτική και ιδιαίτερα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Υπό αυτό πρίσμα είναι προφανές ότι συνολικά η κυβέρνηση δυσλειτουργεί στην εξωτερική πολιτική. Είναι άλλο πράγμα η μυστικοπάθεια των υπηρεσιακών παραγόντων και άλλο πράγμα η μυστική διπλωματία που είναι πολιτική απόφαση και πρόβλημα τελικά. Γιατί ουσιαστικά ο πρωθυπουργός στην διένεξή του με τον Σαμαρά, πληρώνει κατά κάποιο τρόπο το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς συζητά και οι δημόσιες , συχνά ομιχλώδεις δηλώσεις ότι στο τραπέζι είναι μόνο η οριοθέτηση της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, δεν είναι πειστικές.

Το τι θα συμβεί στο πολιτικό πεδίο μεταξύ Σαμαρά -Μητσοτάκη και πως θα τοποθετηθεί ο Κώστας Καραμανλής είναι πολιτικό ζήτημα. Το δεύτερο πρόβλημα και αυτό είναι εθνικό, είναι η υποβάθμιση του υπουργείου Εξωτερικών σε τυπική δημόσια υπηρεσία, με ομαδοποιήσεις, μυστική ατζέντα και προκλητική διοίκηση. Το ΥΠΕΞ υποφέρει από το δραστικά μειωμένο προσωπικό και αδυνατεί να ανταποκριθεί στην τεράστια ατζέντα που έχουν πλέον διεθνώς τα υπουργεία Εξωτερικών. Φυσικά στο Μέγαρο Μαξίμου  επικρατεί το αδιαχώρητο , για να μην μιλήσουμε για τις στρατιές συμβούλων των υπουργών.
Σύντομα όμως, πολλά θα γίνουν γνωστά. Δηλαδή , η συνέχεια επί της οθόνης….