Του Στράτου Βαλτινού

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ούτε ενωτικός ήταν ποτέ έναντι της Αριστεράς, ούτε συγκλίσεις επιδίωξε ποτέ. Με μια δήλωση -ύμνο στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, ο Στέφανος Κασσελάκης επιβεβαίωσε την σύγχυσή του, αλλά και τον ιδεολογικό του αναλφαβητισμό. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε πάντα ως μοναδικό του στόχο την  εκλογική λεηλασία της Αριστεράς, έκλεψε συνθήματά της, επικαλούνταν συνεχώς το ΕΑΜ για αυτόν ακριβώς τον λόγο και ενίοτε εκβίαζε την Αριστερά, όπως σε κάθε αυτοδιοικητικές εκλογές,  ώστε  στο δεύτερο γύρο να εκλέγονται οι εκλεκτοί του.

Ενίοτε ο λαικισμός του έφθανε στο ζενίθ. Προφανώς , κυρίως την πρώτη τριετία, 1981-1984 έκανε αλλαγές, ήταν δημοκρατικός, δικαίωσε αγώνες της Αριστεράς με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, αλλά κάθε άλλο παρά δικαίωσε το όραμα της Αλλαγής. Απόδειξη ήταν ότι άφησε την Ελλάδα στα χέρια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εν μέσω σκανδάλων και όταν επέστρεψε το 1993 εφάρμοσε σκληρό πρόγραμμα λιτότητας, ακυρώνοντας στην πορεία κατακτήσεις των πρώτων ετών.

Έχει δικαίωμα ένας Αριστερός ηγέτης να επικαλείται επιτεύγματα του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σε λογικά πλαίσια . Η αναζήτηση συνεργασιών για την συγκρότηση κεντροαριστερού μετώπου, βαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η επίκληση του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να καλύψουν τις κραυγαλέες αδυναμίες τους ο Κασσελάκης, ο Ανδρουλάκης, ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας. Αν αναζητούν ένα σημείο αναφοράς, ας ψάξουν στην δική τους ιστορία, της ΕΔΑ για παράδειγμα. Το κεντρικό σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου,«Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση” που επικαλείται ο Κασσελάκης, δεν δικαιώθηκε ποτέ. Οπότε η επίκλησή του είναι και λάθος και ανιστόρητη πράξη...


Ο Ανδρέας Παπανδρέου ανήκει στην ιστορία με τα θετικά και τα αρνητικά του. Αλλά η  σύμπηξη ενός πολιτικού μετώπου με στόχο μια νέα αλλαγή δεν θα επιτευχθεί με μνημόσυνα. Ούτε με ψευδαισθήσεις, ούτε με την πλαστογράφηση της πραγματικής ιστορίας , ούτε με παραπλανητικά συνθήματα. Είκοσι ημέρες μετά τις ευρωεκλογές και δεν έχει ακουστεί ούτε μία ιδέα, μια πρόταση, ένα σχέδιο για το τι και κυρίως το πως μπορεί να γίνει ένα μέτωπο. Η αδυναμία είναι πασιφανής. Και αρχίζει να  εξελίσσεται σε παρωδία. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι με συνεντεύξεις, αναρτήσεις και διαγκωνισμούς ηγετών και ηγετίσκων μπορεί να ανατραπεί ένα καθεστώς , είναι απλά, όχι μόνοι ανίκανοι, αλλά και επικίνδυνοι….
      

Η δήλωση Κασσελάκη

«Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση.
Συμπληρώνονται σήμερα 28 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Του πολιτικού οραματιστή της μεγάλης προοδευτικής “Αλλαγής”.
Πιο επίκαιρος παρά ποτέ μάς δίδαξε πώς επιτυγχάνονται οι συγκλίσεις, χωρίς συμβιβασμούς και παζάρια, αλλά με ενότητα. Πώς τελικά ο λαός είναι εκείνος που οδηγεί στις συγκλίσεις και όχι τα κλειστά γραφεία. Ένωσε το βενιζελογενές κέντρο, την εαμική αριστερή παράδοση, τη γενιά του 114, το ΠΑΚ, γεννώντας το κίνημα εκείνο που τότε εξέφραζε τη λαϊκή πλειοψηφία, τους αποκλεισμένους, τους μη προνομιούχους, τους διωκόμενους από το κράτος της Δεξιάς.
Στην άσκηση της πραγματικής πολιτικής έδειξε ότι μπορείς να λειτουργείς αδέσμευτα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και το δίκιο των λαών όντας μέλος στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ο Γιάσερ Αραφάτ ήταν ο πρώτος ηγέτης που επισκέφθηκε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην Αθήνα. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης που οικοδόμησε σχέσεις φιλίας με τον αραβικό κόσμο.
Έργα του η εθνική συμφιλίωση, η συνεχής θεσμική και κοινωνική προσπάθεια για ισότητα των δύο φύλων, η στήριξη των μη προνομιούχων, το ΕΣΥ. Η απελευθέρωση κοινωνικών ομάδων που η συντήρηση του κράτους της Δεξιάς κρατούσε δέσμιες.
Η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου απέδειξε ότι, όταν η σκέψη είναι βαθιά και η βούληση ισχυρή, το να απευθύνεσαι στους πολίτες με απλά και κατανοητά λόγια, κάθε άλλο παρά συνθηματολογία ή λαϊκισμός είναι.
Τόσο το τρίπτυχο της “Εθνικής Ανεξαρτησίας - Λαϊκής Κυριαρχίας - Κοινωνικής Απελευθέρωσης”, όσο και η προοδευτική “Αλλαγή”, δεν ήταν συνθήματα κενά περιεχομένου. Εξέφραζαν μια λαϊκή, εθνική ανάγκη που παραμένει και σήμερα όσο ποτέ επίκαιρη. Και σήμερα συμπυκνώνονται στην “πατριωτική Αριστερά”. Ο δρόμος που άνοιξε ο Ανδρέας παραμένει επίκαιρος και αναγκαίος, αν και πολλοί από τους επιγόνους του τον ξέχασαν.
Η Αλλαγή, η εθνική συμφιλίωση, ο προοδευτικός κόσμος στην εξουσία.
Η παρακαταθήκη του Ανδρέα είναι εδώ, χρέος των προοδευτικών δυνάμεων να την ακολουθήσουμε».