Ο Αλέξης Τσίπρας  διακήρυξε την επιστροφή του στην ενεργό πολιτική, μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αμφιβολίας για το μέλλον της προοδευτικής παράταξης, αλλά και της χώρας. Με  την ομιλία του στην Διάσκεψη που οργάνωσε το Ινστιτούτο του με το Ινστιτούτο Ζάεφ, παρενέβη στις πολιτικές εξελίξεις , σε μια στιγμή που τα απογοητευτικά αποτελέσματα των ευρωεκλογών και για τον ΣΥΡΙΖΑ και για το ΠΑΣΟΚ, κλονίζουν τα δύο κόμματα , που είναι αμφίβολο αν θα εξέλθουν ενωμένα . Οπότε ο Τσίπρας είχε κίνητρο.Δεν ανακοίνωσε τις προθέσεις του, αλλά το πολιτικό πλαίσιο το έθεσε.

Το κλίμα είχε ήδη δημιουργηθεί με τις δημοσκοπήσεις που φέρουν τους πολίτες να θέλουν την ενότητα στην κεντροαριστερά. Εκ των πραγμάτων, ο  λόγος έπρεπε να είναι ενωτικός και ήταν. Έπρεπε επίσης να κάνει αυτό που δεν κάνει η αντιπολίτευση και το κόμμα του . Να συνδέσει τις διεθνείς εξελίξεις με την εσωτερική κρίση, τις διεργασίες στην Ευρώπη με τις ζυμώσεις στην Ελλάδα και να κάνει το αυτονόητο. Να πει ότι υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς και πόλεμος με την ακροδεξιά.  Το πρόβλημα είναι,  πως το κήρυγμα ενότητας και άμεσης δράσης, δεν συνδέθηκε με ένα σχέδιο. Ενότητα της κεντροαριστεράς ναι, αλλά πως;

Το πως είναι το κρίσιμο στοιχείο

Τα επόμενα βήματα όλων των πρωταγωνιστών θα είναι καθοριστικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά, επικρατεί αναβρασμός. Αν από τις επόμενες κινήσεις προκύψει ένα αναξιόπιστο σκηνικό ανθρωποφαγίας, εξουσιομανίας και αδυναμίας συνεννόησης σε στέρεη βάση, η οπισθοδρόμηση είναι δεδομένη και οι επιπτώσεις τεράστιες. Ο Στέφανος Κασσελάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί και δεν δείχνουν διατεθειμένοι να παραδώσουν τους θρόνους τους , χάριν οποιασδήποτε μορφής ενότητας, εκτός και αν ηγούνται οι ίδιοι. Αλλά και οι δύο δεν χωρούν, οπότε προκύπτει Τσίπρας με ερωτηματικά όμως.  Δεκάδες ή και εκατοντάδες στελέχη και των δύο κομμάτων θα αναζητήσουν τον δικό τους ρόλο , οπότε αυτό που φαίνεται ως μικρή εικόνα αυτή την στιγμή, είναι ότι ο κομματικός μικρόκοσμος υπερέχει , καθώς δεν προκύπτει κανένας σοβαρός προβληματισμός για το πως θα διαμορφωθεί μια πολιτική συμμαχία ή ένα μέτωπο κατά της ΝΔ. Η Νέα Αριστερά φαίνεται να είναι εκτός κάδρου για τον Αλέξη Τσίπρα και η πρόσκληση στην Αχτσιόγλου και τον Χαρίτση ναι μεν δημιούργησαν καλή εικόνα, αλλά μέχρις εκεί. Ειδικά με την Αχτσιόγλου έσπασε ο πάγος, αλλά δεν αρκεί ...

Το πως θα πορευθούν οι Ανδρουλάκης και Κασσελάκης είναι το ένα ζητούμενο. Είναι πιθανό σύντομα να υπάρξουν δημοσκοπήσεις που να καλούν τους πολίτες να απαντήσουν ποιόν θα ήθελαν για ηγέτη της Κεντροαριστεράς. Θα είναι μια κίνηση στο σκοτάδι και σίγουρα καθόλου παραγωγικό για την πολιτική να καλούνται πολίτες να επιλέξουν ηγέτη όταν δεν έχουν κόμμα , ούτε πρόγραμμα, ούτε καν μια δύο κοινές θέσεις.

Εκ των πραγμάτων αυτό που θεωρείται ότι είναι η πρώτη ανάγκη, είναι να ιεραρχηθεί και να συμφωνηθεί το πλαίσιο ενός διαλόγου. Ο Τσίπρας έθεσε ένα γενικό πλαίσιο. Ωστόσο το ζήτημα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να κάνουν σοβαρό διάλογο δύο κόμματα που δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα προβλήματά τους στο εσωτερικό τους. Κατά συνέπεια, είναι μάλλον αμφίβολο να υπάρξει θετικό πρόσημο πριν γίνει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ το Φθινόπωρο και δεν ολοκληρωθούν οι κομματικές διαδικασίες στο ΠΑΣΟΚ , πιθανόν με την εκλογή προέδρου. Προφανώς ρόλο θα διαδραματίσει και η θέληση των στελεχών και των μελών των δύο κομμάτων να συνεργαστούν, για να αποφευχθούν νέες διασπάσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει ότι τίποτα δεν είναι εύκολο. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ που άφησε πίσω του πριν έναν χρόνο. Ο Κασσελάκης έχει επικρατήσει μεν, αλλά αρκεί μια κρίση για να τον αποκαθηλώσει. Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι ο πρόεδρός τους δεν είναι ικανός να ηγηθεί μιας νικηφόρας πορείας, αλλά ταυτόχρονα δεν θα παραδώσουν το κόμμα του σε ένα νέο κομματικό νεφέλωμα, σε μια συνομοσπονδία όπου θα επικρατούν τα υπόγεια ρεύματα ανταγωνισμών, φιλοδοξιών και μηχανισμών.

Οπότε στο ερώτημα αν είναι εφικτή η ενότητα, η απάντηση είναι ναι , αλλά υπό αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις. Ενότητα για το θεαθήναι δεν έχει καμία τύχη, θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Συγκόλληση κομμάτων θα γίνει κομμάτια και θρύψαλα στην πρώτη κρίση. Ενότητα χωρίς συμφωνημένο σχέδιο μακράς πνοής και συγκεκριμένο πρόγραμμα, δεν θα έχει καμία τύχη.

Υπό αυτό το πρίσμα αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να κάνει και μια δεύτερη κίνηση θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Η αποδοχή του , γιατί εκεί οδηγεί όλη η συζήτηση, ακόμη και αν είναι ολική τη μια στιγμή, μπορεί να εξανεμιστεί σε λίγες ώρες. Η διαχείριση μιας συμμαχίας είναι πολύ πιο δύσκολη και από την δημιουργία της.

Άρα το πως θα πορευθεί από εδώ και στο εξής, έχει μεγαλύτερη σημασία, από το πότε, το ποιοι και γιατί...