Του Σωτήρη Σιδέρη

Μετά από σχεδόν μια δεκαετία ιδιαίτερα παραγωγικής θητείας στον ΣΥΡΙΖΑ , ο διπλωμάτης Βαγγέλης Καλπαδάκης αποχωρεί, κάτι που αναμένονταν,  καθώς μετά την εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη συμφώνησε να μείνει για μια μεταβατική περίοδο που έληξε. Αφήνει πίσω του μια πολυσχιδή δράση που επηρέασε την διαμόρφωση των θέσεων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην εξωτερική πολιτική. Ο Βαγγέλης Καλπαδάκης ανέλαβε  καθήκοντα συμβούλου  του Αλέξη Τσίπρα πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός. Στην συνέχεια τέθηκε επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου στο Μέγαρο Μαξίμου και συνέχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του μέχρι την παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Με την ανάδειξη του Κασσελάκη στην προεδρία , ο  Καλπαδάκης ζήτησε να αποχωρήσει, κάτι που συμβαίνει τώρα. Ταυτόχρονα όμως παρατηρείται η εμφάνιση νέων ιδεολογημάτων στον ΣΥΡΙΖΑ που προκαλούν εύλογες ενστάσεις, όπως ότι εκφράζει την “πατριωτική Αριστερά”, άκρως αμφιλεγόμενο δόγμα που προκαλεί ένταση.  Πάντως ο Καλπαδάκης θα συνεχίσει τη συνεργασία του με τον Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο συνδέεται με προσωπική φιλία από νεαρή ηλικία, στο Ινστιτούτο  που ετοιμάζει ο πρώην πρωθυπουργός, τουλάχιστον για κάποιους μήνες, έως αυτό εδραιώσει την λειτουργία του.

Ο Βαγγέλης Καλπαδάκης ήταν και παραμένει ένας αξιοσέβαστος και αγαπητός άνθρωπος και ικανότατος  διπλωμάτης . Σε αυτό συμφωνούν όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ , ανεξάρτητα από ιδεολογική τάση. Ως σύμβουλος, ο Καλπαδάκης, αντιμετώπισε συχνά οριακές καταστάσεις. Συνέθετε θέσεις, ηρεμούσε εντάσεις, έδινε διεξόδους , είχε και έχει ως απαράβατο κανόνα και “εικόνισμα”, ότι βρίσκονταν εκεί για να υπηρετήσει τη χώρα. Υπηρεσιακός με την υπηρεσία του, πολιτικός με την πολιτική, ιδεολόγος της σύνθεσης , διαλεκτικός και προσιτός σε όλους, αφήνει πίσω του μια ισχυρή παρακαταθήκη.  Γιατί είναι και γραφειοκράτης που αποδίδει, πιστός στο καθήκον του και διαθέτει σκέψη με πολιτικό βάθος που λύνει πολιτικά σταυρόλεξα σε ένα κόμμα  όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι πολιτικός μινώταυρος  τάσεων και συνιστωσών.  Έτσι συνδυάζοντας τα στοιχεία αυτά, κατάφερε να ανταποκριθεί στα δύσκολα καθήκοντά του με μεγάλη επιτυχία.

Δεν είναι γνωστό  ακόμη ποιος θα τον διαδεχθεί. Είναι όμως σαφές ότι το τελευταίο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει γκριζάρει την δεκαετή εξωτερική πολιτική που διαμόρφωσαν Τσίπρας -Καλπαδάκης. Η γκρίζα εικόνα που διαμορφώνεται με το ιδεολόγημα της “πατριωτικής αριστεράς” και οι νεφελώδεις σποραδικές απόψεις για διάφορα θέματα απειλούν το οικοδόμημα της εξωτερικής πολιτικής. Να σημειωθεί πως η Τομεάρχης Ρένα Δούρου είναι  παροπλισμένη, θολοί και ιδιοτελείς υποτιθέμενοι σύμβουλοι του παρασκηνίου επηρεάζουν τον Κασσελάκη και γενικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να παραπαίει, χωρίς διακριτή εξωτερική πολιτική.
Αν η αποχώρηση του Βαγγέλη Καλπαδάκη είναι μια ευκαιρία για ορισμένους να “αλωνίσουν” και να επιβάλλουν τον “καιροσκοπικό πατριωτισμό” στην εξωτερική πολιτική, τότε και ο ελληνικός λαός θα χάσει μια φωνή λογικής και ήρεμης ισχύος και ο ΣΥΡΙΖΑ θα διολισθήσει σε μεγαλύτερη κρίση.
Καθόλου τυχαίο πως στην πορεία προς το συνέδριο και τις ευρωεκλογές, τα ευρωπαικά και διπλωματικά ζητήματα, αυτά δηλαδή που συνθέτουν την εικόνα των διεθνών σχέσεων της χώρας, είναι απόλυτα υποβαθμισμένα.

Πάντα ο Αλέξης Τσίπρας , είτε στη βουλή, είτε στις συνεντεύξεις του, είτε στα κομματικά όργανα, έβρισκε τρόπο και έκανε μικρές ή εκτενείς αναφορές, αλλά πάντα ουσιαστικές,  στα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας και στην διεθνή κατάσταση.  Και σε αυτό συνέβαλλε και ο Βαγγέλης Καλπαδάκης.
Ο Καλπαδάκης δεν θα αλλάξει με την αποχώρησή του . Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάξει , όπως όλα δείχνουν και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, τότε το κόμμα αυτό θα αντιμετωπίσει τεράστια  διλήμματα επιλογών. Θα εξελιχθεί επί Κασσελάκη σε μια μάζα ετερόκλητων στελεχών, επίσημων και αφανών που θα μεταμορφώσουν ένα αριστερό κόμμα σε χώρο συνάθροισης λαϊκιστών ή θα κυριαρχήσει η αίσθηση ιστορικού καθήκοντος;
Οι απαντήσεις προσεχώς….