Του Στράτου Βαλτινού

 Πέτυχε διάνα ο Γιώργος Νταλάρας. Με μια του αντίδραση κατάφερε να δώσει το στίγμα μιας αντίδρασης για την πολιτισμική κρίση που βασανίζει όλους μας. Το παρακμιακό τραγούδι που βαφτίζεται ύμνος και οι τραγουδιστές που δεν αφήνουν πίσω τους ούτε ίχνος κουλτούρας. Και  δίπλα σε αυτό το δίδυμο , τραγούδι -τραγουδιστής, η δημοσιογραφία της παρακμής, αυτή που θεωρεί την τέχνη, τους καλλιτέχνες, τους συγγραφείς , κάθε πνευματική  δράση μηδενικές αξίες, ακριβώς γιατί θεωρεί αξία το φθηνό κουτσομπολιό και την χυδαιότητα.

Η τηλεοπτική βοθροενημέρωση, το διαρκές ξεκατίνιασμα εν είδει ρεπορτάζ, η μικρότητα και η κουλτούρα της κλειδαρότρυπας σε πρώτο πλάνο χρόνια τώρα. Η τηλεόραση είναι η δύναμη που εδώ και σχεδόν 30 χρόνια επιδεινώνει το κλίμα παρακμής  και  εξευτελισμού, όχι μόνο της λειτουργίας , αλλά και της λέξης “δημοσιογραφία”, γιατί στη θέση της κυριαρχούν η χυδαιότητα, η ρηχότητα, τα συμφέροντα των μεγάλων διαφημιστών, η απόκρυψη γεγονότων και η ανάδειξη του τίποτα σε εθνική αξία και τα σαχλοτράγουδα σε εθνικούς ύμνους.  Ο Γιώργος Νταλάρας είναι ένας συνεπής, σπουδαίος καλλιτέχνης και όχι απλά ένας τραγουδιστής. Υπερασπίζεται σχεδόν 60 χρόνια αυτή την καλλιτεχνική ποιότητα, αλλά και το ήθος του βαδίζει παράλληλα με αυτή την ποιότητα. Ήταν και είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που έκανε κριτική στην εικόνα που παρατηρούμε όλοι σήμερα. Προφανώς καλές φωνές , καλοί τραγουδιστές υπάρχουν. Η μουσική τους παιδεία κρίνεται όμως, όπως και το έργο τους, πόσο ποιοτικό είναι.  Τι είπε ο Νταλάρας;

Σύγκρινε τον Αντώνη Ρέμο με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και  αναφερόμενος στον τραγουδιστή Αργυρό  να κάνει  διαφήμιση αλυσίδας γρήγορου φαγητού τόνισε: «Η καλή φωνή είναι πάντα καλή φωνή. Για σκέψου ότι το παιδί βγαίνει στη δουλειά σήμερα και λέει "θέλω να γίνω σαν τον Ρέμο, σαν τον Αργυρό". Δεν έχει το ίδιο στίγμα ο Καζαντζίδης και ο Μπιθικώτσης, με το στίγμα που ενδεχομένως θα αφήσει ο Ρέμος. Άλλος τραγουδιστής ο Ρέμος, άλλος ο Μπιθικώτσης. Έχουμε ανθρώπους στον χώρο της μουσικής που εκμεταλλεύονται την σχέση τους με το τραγούδι και κάνουν διαφημίσεις με μπιφτέκια και λουκάνικα. Δεν είναι καλό αυτό, είναι ντροπή σου αδερφέ, κάνε κάτι άλλο. Είναι στα όρια του "καραγκοζιλικίου"».

Στην συνέχεια οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ νομίζοντας ότι βρήκαν θέμα για το επόμενο 15νθήμερο κυνηγούσαν τον Νταλάρα και να ξαναπεί τα ίδια, να δώσει τροφή στις υποτιθέμενες δημοσιογραφικές εκπομπές τους. Ο Νταλάρας τους αποπήρε ίσως με κάποια ένταση, αλλά με σωστή βάση, λέγοντας ουσιαστικά ότι αυτή δεν είναι δημοσιογραφία. Και δεν είναι
Όπως δεν είναι τραγούδια πολλά από τα παράσιτα που ακούμε. Με στίχο να τον πάρει το ποτάμι , με σύνθεση του κακού καιρού. Τελειώνει το τραγούδι, έφυγε χάθηκε. Δεν μένει λέξη.

Η Ελλάδα ευτύχησε να έχει τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Μικρούτσικο, τον Ξαρχάκο, τον Μαρκόπουλο, τον Σαββόπουλο και τραγουδιστές που άφησαν εποχή. Τον Μητροπάνο, τον Καζαντζίδη, τον Νταλάρα, την Αλεξίου, την Αρβανιτάκη και πλήθος άλλων. Τραγουδάμε ακόμη με τη φωνή μας τα τραγούδια τους  τους στίχους των ποιητών τους και μέσα από αυτό το μουσικό μεγαλείο που δημιούργησαν επηρέασαν την κοινωνία μας επί δεκαετίες. Ποιος διαδηλωτής, ποιος συγγραφέας , ποιος εργάτης , φοιτητής , επιστήμονας, ξέρει έστω και έναν στίχο των νέων τραγουδιών;
Η παρέμβαση του Γιώργου Νταλάρα είναι μια ευκαιρία για να συζητήσουμε . Όχι για να δείξουμε την κακία μας ή τα συμπλέγματά μας. Ας το κάνουμε και ας πάρουν θέση με νηφαλιότητα οι άνθρωποι του πολιτισμού. Κερδισμένη θα είναι όλη η κοινωνία.