Του Σωτήρη Σιδέρη

Πριν λίγους μήνες υπήρχαν έντονοι προβληματισμοί για την πορεία της ακροδεξιάς,  τώρα επικρατεί έντονη ανησυχία. Όχι στο μεγάλο κεφάλαιο της Ευρώπης, αλλά στα δημοκρατικά κόμματα και στους πολίτες που εμφορούνται από δημοκρατικά ιδεώδη, που εκτιμούν ότι μια επικράτηση ή έστω ισχυρή αύξηση των ακροδεξιών δυνάμεων θα επιδράσει καταλυτικά και σε όλες τις πολιτικές της ΕΕ, πέρα από τον κλονισμό της δημοκρατίας στις χώρες της Ευρώπης. Η Αριστερά δεν είναι σε θέση να αναχαιτίσει την ακροδεξιά, η δεξιά δεν θέλει.

Αλλεπάλληλες κρίσεις από το 2008, χρεοκοπία, μεταναστευτικά κύματα , ακρίβεια και άγριες ανισότητες δεν στρέφουν τους λαούς προς την Αριστερά όπως συνέβαινε επί δεκαετίες, αλλά προς την ακροδεξιά. Χάθηκε η εμπιστοσύνη , κλονίστηκε η σχέση λαών – Αριστεράς γιατί οι προοδευτικές δυνάμεις ενσωματώθηκαν στην διαχειριστική λογική του νεοφιλελευθερισμού και δεν αποτελούν πλέον ελπίδα και αποκούμπι. Μοιραία έρχονται οι κρίσεις, οι διασπάσεις, η αναζήτηση μιας νέας ταυτότητα που θα επαναφέρει στην κοίτη της Αριστεράς εκατομμύρια ψηφοφόρων . Στην Ελλάδα είναι πλέον ολοφάνερο πως η ακροδεξιά , αν και εκείνη κατακερματισμένη , ενισχύεται. Η ΝΔ χάνει δυνάμεις και οι ευρωεκλογές ίσως αναδειχθούν κομβικές για τις πολιτικές εξελίξεις.

Στη Γαλλία ο Μακρόν πήρε ξεκάθαρα την ατζέντα της Λεπέν στο μεταναστευτικό και σίγουρα έπονται έπονται και άλλα θέματα. Στην Ιταλία η Μελόνι ενισχύεται και θα είναι σίγουρα η δύναμη που θα παρέμβει στις εξελίξεις στην ΕΕ. Στην Ολλανδία η ακροδεξιά είναι κυβέρνηση, στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, σαρώνουν οι ακροδεξιοί λαικιστές , ενώ στη Γερμανία το φιλοναζιστικό AfD φαίνεται να καλπάζει. Και όμως το διακύβευμα είναι σοβαρό σε αυτές τις ευρωεκλογές. Αν οι ακροδεξιές δυνάμεις συνασπιστούν μετά τις Ευρωεκλογές θα καταφέρουν να εκλέξουν και τη νέα ηγεσία της ΕΕ. Αυτό φυσικά θα επηρεάσει όλες τις πολιτικές των Βρυξελλών σε όλα τα πεδία, από την οικονομία και την κοινωνική πολιτική , μέχρι την εξωτερική πολιτική.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές ακροδεξιά ατζέντα από το 2018 και μετά. Αλλά και ως κυβέρνηση πολλές φορές έχει χαιδέψει τα αυτά της ακροδεξιάς , αλλά παρ΄όλα αυτά τα κόμματα που εκφράζουν τις ακροδεξιές θέσεις, η Νίκη, οι Σπαρτιάτες, η Ελληνική Λύση αύξησαν τις δυνάμεις τους και εκτιμάται ότι θα τις αυξήσουν ακόμη περισσότερο στις ευρωεκλογές. Αν λοιπόν υπάρξει σοβαρή μείωση των δυνάμεων της ΝΔ και ενισχυθεί η ακροδεξιά, είναι  βέβαιο ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα επηρεαστούν σοβαρά.
Υπό αυτή την οπτική ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά που εκφράζουν κατά κύριο λόγο τις προοδευτικές δυνάμεις, καθώς το ΚΚΕ έχει επιλέξει την αυτοαπομόνωση, θα αντιμετωπίσουν τεράστια πίεση. Ενώ  θα υπάρχει μια ακραία κυβέρνηση ανισοτήτων, ταυτόχρονα η ακροδεξιά θα ενισχύεται και η Αριστερά θα είναι στα όρια της επιβίωσης.
Σήμερα , ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ , ούτε περισσότερο η Νέα Αριστερά συνιστούν απειλκή, ούτε για τον Μητσοτάκη, ούτε για την ακροδεξιά. Είναι επομένως λογικό , ο χρόνος που απομένει μέχρι τις ευρωεκλογές , στις 9 Ιουνίου να αποτελέσει το εφαλτήριο μιας σύγχρονης, στοχευμένης και ιδιαίτερα απαιτητικής προεκλογικής εκστρατείας. Ένα διπλό μέτωπο και κατά της ΝΔ και κατά της ακροδεξιάς.
Αυτό σημαίνει συστράτευση όλων. Είναι ευκαιρία αυτό το σύνθημα να δοθεί στα συνέδρια που ετοιμάζουν το Φεβρουάριο. Αν όντως διακατέχονται από ανησυχία για το μέλλον της δημοκρατίας, τα δικαιώματα των πολιτών και την αντιμετώπιση των ανισοτήτων, ας πάρουν τις αποφάσεις τους.  Οι αντιθέσεις και οι αντιπαραθέσεις μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ -Νέας Αριστεράς θα οδηγήσουν σε πολιτική χρεοκοπία και τα δύο κόμματα. Δεν χρειάζεται να γίνουν φίλοι, ούτε να συνεργαστούν. Απλά να σκεφθούν τους αγώνες που πρέπει να δώσουν, να συγκροτήσουν κοινωνικά μέτωπα, να επιλέξουν ηγετικές ομάδες και να διακηρύξουν τον στόχο τους. Ούτε δεξιά, ούτε ακροδεξιά, αλλά κανείς δεν θα τους κάνει δώρο ψήφους. Ας επιλέξουν αντίπαλο.