Του Στράτου Βαλτινού

Θύμα των επιλογών του έπεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η εμμονή του να συζητά και να διαπραγματεύεται  μυστικά μείζονα θέματα για τη χώρα τον οδήγησαν σε ένα διπλωματικό βατερλό. Ο Σούνακ επίσης  υπέστη  βατερλό, πρώτον στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Λονδίνου, αλλά διεθνές,  καθώς επανέφερε στην διεθνή ατζέντα το θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ωστόσο,  κάθε πλευρά αναλύει το δικό της πρόβλημα. Και το πρόβλημα του Έλληνα πρωθυπουργού , καλύτερα οι εμμονές του, είναι ότι το θέμα αυτό απαιτεί την συμμετοχή πολλών παραγόντων, θεσμών και ειδικών, πέρα από τους πολιτικούς χειρισμούς, καθώς δεν είναι ιδιωτικό ζήτημα, αλλά  εθνικό.

Αν και υπάρχει πλήθος σημαντικών παραμέτρων που δεν γνωρίζουμε, είναι αντιληπτό πλέον, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης συζητά και διαπραγματεύεται τον δανεισμό των Γλυπτών ερήμην όλων. Ωστόσο, δεν τολμά να  το δηλώσει δημόσια ,  ήθελε απλά να τον επιβάλλει , ως τετελεσμένο γεγονός όπως συνηθίζει. Φαίνεται όμως ότι πολλά πήγαν στραβά  και πυροδοτήθηκε η έκρηξη. Το άλλο επίσης σοβαρό και ανομολόγητο από την πλευρά Μητσοτάκη είναι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός έγινε το πολιτικό πειραματόζωο στην αντιπαράθεση Εργατικών – Συντηρητικών όπως με σαφήνεια καταγράφηκε στο βρεταννικό κοινοβούλιο. Επαναθέτουμε το βασικό ερώτημα:
θα τολμούσε ο Σούνακ να φερθεί με τον ίδιο τρόπο σε πρωθυπουργό σοβαρής και ισχυρής χώρας για οποιοδήποτε πρόβλημα; η απάντηση είναι απολύτως αρνητική. Από αυτό αρχίζει η συζήτηση.

Η σιωπή των πνευματικών ανθρώπων

Έτσι όπως έχει εξελιχθεί με την πάροδο των χρόνων το ζήτημα των Μαρμάρων, θα έπρεπε να απασχολήσει κόμματα και πνευματικό κόσμο σε δημόσια συζήτηση. Είναι απαράδεκτο, άνθρωποι με άποψη , ειδικές γνώσεις και όλος ο μηχανισμός της ελληνικής δημοκρατίας να βρίσκονται στο απόλυτο σκοτάδι, επειδή έτσι θέλει ο πρωθυπουργός.
Είναι επίσης απαράδεκτο ότι τα πολιτικά κόμματα , εξάντλησαν τις αντιδράσεις τους σε τυπικές ανακοινώσεις, ενώ όφειλαν να κινητοποιήσουν ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, αλλά και τον πνευματικό κόσμο της χώρας, ώστε να αναγκαστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ενημερώσει τα κόμματα και τη βουλή, τι ακριβώς συζητά και τι διαπραγματεύεται. Το μόνο που γνωρίζουμε και αυτό όχι έγκυρα, είναι ότι το Βρεταννικό Μουσείο θα ήταν θετικό στον δανεισμό των Γλυπτών για κάποια χρόνια, με αντάλλαγμα άλλα αριστουργήματα του ελληνικού πολιτισμού. Οι όροι επομένως μιας συμφωνίας είναι εντελώς άγνωστοι , οπότε η καχυποψία περισσεύει και δικαίως.
Ατομική ευθύνη Μητσοτάκη

Στο πολιτικό επίπεδο, το σχόλιο των κυβερνητικών κύκλων που μέσα από την ασφαλή ανωνυμία τους θέλησαν να διορθώσουν και να διασώσουν το προφίλ του πρωθυπουργού, ήταν ότι η Αθήνα δεν θέλει να εμπλακεί στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση της Αγγλίας.
Σοβαρά τώρα; ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έγινε πολιτικό πειραματόζωο αυτής της αντιπαράθεσης και οι συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν κατάλαβαν τίποτα; αδύνατον και να το σκεφθούμε. Απλά έγινε κατανοητό, ότι η ταπείνωση του πρωθυπουργού διεθνούς εμβέλειας και προφανώς ήθελαν και θέλουν να κλείσουν όπως όπως το όλο ζήτημα και να μην πάρει διαστάσεις.
Αυτό που δεν θέλει να συζητήσει η κυβέρνηση είναι να υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης του Κυριάκου Μητσοτάκη με άλλον ξένο ηγέτη.

Με απλά λόγια, ο Σούνακ δεν θα τολμούσε να διαταράξει τις σχέσεις με πρωθυπουργό που θα είχε ειδικό βάρος και κύρος στην διεθνή σκηνή, ανεξάρτητα αν ήταν μικρή ή μεγάλη χώρα. Η κρίση της αγγλικής οικονομίας, ο κοινωνικός της αντίκτυπος και οι πολιτικές αρρυθμίες που κρατάνε χρόνια δεν επιτρέπουν τέτοια παιχνίδια. Με εξαίρεση τον Κυριάκο Μητσοτάκη.  Ο οποίος
 υπέστη μια προσωπική προσβολή για ασήμαντη αφορμή.
Ατομική ευθύνη, ατομική προσβολή για την ακρίβεια. Ως προς το αίτημα για την επιστροφή των Γλυπτών, αυτό δεν θα υποβαθμιστεί ποτέ.  Υπερβαίνει και τον Μητσοτάκη και την δήθεν διαπραγμάτευσή του...