Του Σωτήρη Σιδέρη

Πληθαίνουν οι κυβερνητικές διαρροές ότι επίκειται συμφωνία Ελλάδας -Τουρκίας στο μεταναστευτικό, ένα πρόβλημα που θεριεύει πάλι και  δοκιμάζει διεθνείς σχέσεις, πολιτικά και οικονομικά συστήματα παντού στον κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Ωστόσο,  από τις έως τώρα πληροφορίες  φαίνεται  ότι η κυβέρνηση ετοιμάζεται να πλασάρει στην κοινή γνώμη αποφάσεις και συμφωνίες του παρελθόντος που άλλοτε εφαρμόστηκαν , άλλοτε όχι , αλλά τελικά δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα. 

Είναι μια κίνηση τακτικής της Άγκυρας  προς την ΕΕ προκειμένου και την περιπόθητη γι αυτήν τελωνειακή ένωση και κάτι παραπάνω να πάρει και να εμποδίσει την Ελλάδα να ζητήσει ανταλλάγματα , για να μην χαλάσει το κλίμα των συνομιλιών.  Δεν είναι αρνητικό, κάθε άλλο να υπάρξει μια νέα συμφωνία με την Τουρκία.  Αλλά ουσιαστική συμφωνία. Το να προβάλλεται ως επίτευγμα η κόκκινη γραμμή μεταξύ των αρχηγών του λιμενικού  που λειτουργούσε  χρόνια επί ΣΥΡΙΖΑ, ή οι επιστροφές που είχαν συμφωνηθεί  πριν 20 και πλέον χρόνια  επί ΥΠΕΞ Γιώργου Παπανδρέου όπως και οι βίζες στα νησιά, είναι  κινήσεις εντυπώσεων. Γιατί ακόμη και αν συμφωνηθούν θα έχουν πρόσκαιρο χαρακτήρα ,  για τις εντυπώσεις και μόνο, γι αυτό απαιτείται άμεση εμπλοκή και υπογραφή από την ΕΕ, η οποία είναι πολύ πλέον με την Άγκυρα...

Το ιστορικό

Η Τουρκία έχει λάβει πολλά δις ευρώ τα τελευταία 15 χρόνια από την ΕΕ,  για να αντιμετωπίσει το μεταταστευτικό. Κάθε φορά που η Άγκυρα θέλει να πιέσει και να πάρει πολιτικά, διπλωματικά ή οικονομικά ανταλλάγματα, διευκολύνει τις μετακινήσεις μεταναστών αν δεν τις υποκινεί, αφήνοντας ελεύθερη ακόμη και τη δράση των διακινητών. Μετά την συμφωνία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με την Τουρκία και την συνακόλουθη συμφωνία Τουρκίας -ΕΕ το 2016, υπήρξε έλεγχος των ροών, η Τουρκία πήρε δις ευρώ, αλλά είχε ημερομηνία λήξης τις αρχές του 2020 με την υπόθεση του Έβρου.

Επί ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν και λειτουργούσαν δίαυλοι επικοινωνίας σε πολλά επίπεδα. Σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων των δύο ηγετών, σε επίπεδο αρχηγών ΓΕΕΘΑ, σε επίπεδο αρχηγών Λιμενικού, όπως και η συμφωνία για τις επαναπροωθήσεις. Επί ΝΔ και κυρίως μετά τα γεγονότα του Έβρου οι δίαυλοι έκλεισαν και σχεδόν σφραγίστηκαν με την κρίση του Ουρούτς Ρέις. Τώρα ανοίγουν σταδιακά, αλλά με πολλές επιφυλάξεις, καθώς βρισκόμαστε ακόμη σε προκαταρκτικό στάδιο. Ως προς το θέμα της βίζας, αυτό που φαίνεται να συζητείται δεν είναι η άρση της για τους Τούρκους πολίτες, που δεν θέλει ούτε να ακούει  η ΕΕ, αλλά η αναστολή της για Τούρκους πολίτες που θέλουν να επισκεφθούν ελληνικά νησιά το καλοκαίρι. Η ρύθμιση αυτή υπήρχε στη συμφωνία επί ΣΥΡΙΖΑ και λειτουργούσε με λίστα των Τούρκων που ήθελαν να κάνουν διακοπές στα νησιά . Και αυτή η συμφωνία ατόνησε στην πορεία.

Η ολική επαναφορά

Τώρα η Τουρκία επιδιώκει επαναπροσέγγιση με την ΕΕ , την Τελωνειακή Ένωση και μια συμφωνία για ζητήματα ασφάλειας. Η Ελλάδα δεν μπορεί να υπογράψει τέτοιου είδους στρατηγικής σημασίας συμφωνίες, χωρίς να πάρει σκληρά ανταλλάγματα που αφορούν την απειλή πολέμου, την άρση της θεωρίας των γκρίζων ζωνών, την εγκατάλειψη της πολιτικής για την στρατιωτικοποίηση των νησιών. Σε περίπτωση που αυτό συμβεί θα πρόκειται για εθνικής σημασίας υποχώρηση που στο μέλλον, μόλις δηλαδή η Τουρκία πάρει αυτά που θέλει , θα προκαλέσει νέο κύκλο έντασης και αναθεωρητισμού , μια στρατηγική που η Τουρκία δεν θα εγκαταλείψει ποτέ, αν δεν πιεστεί. Και η κατάλληλη στιγμή, είναι αυτή , της συνολικής διαπραγμάτευσης ΕΕ -Τουρκίας. Η Ελλάδα πρέπει να βάλει την δική της ατζέντα υπό την απειλή βέτο, διαφορετικά το μέλλον θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Η έκθεση του Μπορέλ και η συνακόλουθη συζήτηση στην σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου θα είναι κομβικής σημασίας για τη χώρα. Η σιωπή της κυβέρνησης και οι τάσεις για πλήρη ενσωμάτωση στο γαλλογερμανικό σχέδιο, είναι σχεδόν απειλητική για τα συμφέροντα της χώρας, τα καλώς νοούμενα εθνικά συμφέροντα.

Η πρόθεση της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει περί τους 300 χιλιάδες μετανάστες προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες επιχειρήσεων σε εργατικά χέρια αποδεικνύει την απόλυτη υποκρισία και την ταξική της πολιτική. Αν το έκανε άλλη κυβέρνηση θα είναι εθνομηδενιστική που καταργεί τα σύνορα, τώρα είναι ορθολογική και … πατριωτική..