Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο Τούρκος πρόεδρος  ζήτησε την αναγνώριση του ψευδοκράτους, διοχετεύει ψευδείς πληροφορίες ότι επίκειται η συνεργασία με την Κίνα για την κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα για να τον ακούσουν οι Αμερικανοί,  ανακοινώνει ότι σύντομα ξεκινά κοινές γεωτρήσεις με το Ισραήλ και έδωσε ρεσιτάλ. . φιλίας με την Ελλάδα. Όλα αυτά σε λίγα 24ωρα.  Κάποιες φορές όπου υπάρχει καπνός , υπάρχει και φωτιά. 

Ωστόσο,  για να κάνει γεωτρήσεις με το Ισραήλ πρέπει να  αλλάξει την γεωγραφία της Ανατολικής Μεσογείου. Η Αθήνα όφειλε ωστόσο να απαιτήσει από το Τελ Αβίβ να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει , γιατί αν υπάρχει έστω και κόκκος αλήθειας το Ισραήλ διαλύει την τριμερή με την Ελλάδα και την Κύπρο και ακυρώνει μια συνεργασία ετών.
Αν υπάρχει ωστόσο ίχνος αλήθειας, πράγμα που θα γίνει γνωστό , είναι θέμα χρόνου, δεν αποκλείεται  ,  οι δηλώσεις του Ερντογάν για κοινές γεωτρήσεις με  το Ισραήλ εξελιχθούν σε πρόταση και προς την Ελλάδα και άλλες χώρες. . Κάτι που θα σήμανε ρευστοποίηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και άλλων χωρών,  στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.

 Ως προς την συμφωνία για την έναρξη των ελληνοτουρκικών συνομιλιών, κανείς δεν γνωρίζει την ιεράρχηση, κανείς δεν γνωρίζει ποιος θα πλαισιώνει την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου . Η οποία, επέβαλλε στον πρωθυπουργό την αλλαγή του πλαισίου τερματίζοντας τις διερευνητικές συνομιλίες και μετά επέβαλλε τον εαυτό της ως επικεφαλής των συνομιλιών. Σε αυτή την διπλωματική ακαταστασία, η κυβέρνηση βρίσκει προς το παρόν διέξοδο στο διαρκές μορατόριουμ. Καλό και αυτό, αλλά με  ημερομηνία λήξης. …

Οι δηλώσεις του Τούρκου προέδρου για το ψευδοκράτος προκάλεσαν το διεθνές ενδιαφέρον, αλλά δεν ήταν στο κενό. Στο παρασκήνιο η Άγκυρα ετοίμαζε την ένταξη των κατεχομένων με την ιδιότητα του παρατηρητή στον Οργανισμό  Τουρκογενών Κρατών. Η επιδίωξη αυτή προκάλεσε την αντίδραση της ΕΕ , η οποία προειδοποίησε  τα κράτη του Οργανισμού  για επιπτώσεις . Ειδικότερα  ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης, κάτι σαν υπουργείο Εξωτερικών της ΕΕ,  Ντίτμαρ Κρίσλερ, ζήτησε να μην υπάρξει τέτοια εξέλιξη υπονοώντας ότι θα υπάρξουν συνέπειες. Σύμφωνα με το Euractiv, το ζήτημα ετέθη  στη διάρκεια του συνεδρίου «Ουζμπεκιστάν: Ο στρατηγικός εταίρος της Ε.Ε. στην Κεντρική Ασία», που διοργάνωσε η δεξαμενή σκέψης Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Γειτονίας (European Neighbourhood Council, ENC), και το οποίο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Βούλγαρου ευρωβουλευτή Ιλχάν Κιουτσούκ, εισηγητή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το Ουζμπεκιστάν.

Το καμπανάκι προειδοποιεί

Το πρόβλημα όμως δεν θα σταματήσει.  Η Τουρκία προειδοποιεί διεθνώς για αναγνώριση του ψευδοκράτους και προετοιμάζει το έδαφος, ώστε αν πιεστεί για συνομιλίες να έχει στο τραπέζι τα δικά της προαπαιτούμενα για λύση. Ή λύση τύπου Ανάν ή δύο κράτη. Η Κυπριακή Δημοκρατία  που φέρει τις δικές της ευθύνες, δεν έχει ανάγκη από τυπικές δηλώσεις στήριξης από την Αθήνα, αλλά από μια στρατηγική πολιτικής και διπλωματικής αλληλεγγύης και μιας στρατηγικής ασφάλειας, στοιχεία που δεν υφίστανται.   Αντίθετα με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο Ερντογάν κάνει την δική του πολιτική και στην πράξη δείχνει ότι το Κυπριακό είναι το πρώτο θέμα για την Άγκυρα. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θεωρητικά ναι, πρακτικά όχι. Το ότι το Κυπριακό έχει αποσυνδεθεί από τον διάλογο Ελλάδας -Τουρκίας δεν σημαίνει ότι η Αθήνα δεν μπορεί να έχει την δική της στρατηγική υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας για να απαντά στην Τουρκία.

Είναι ολοφάνερο ότι ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί συνεχώς να βρίσκεται στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, γνωρίζοντας εξάλλου ότι πολλές κυβερνήσεις καταγράφουν κάθε λέξη που λέει. Είναι βέβαιο ότι η προσπάθεια προσέγγισης με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλες χώρες της περιοχής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, αλλά είναι μακριά από στρατηγικές συμφωνίες. Αλλά η Τουρκία έχει υπομονή.
Όλα αυτά όμως είναι ένα καμπανάκι για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Η  Αθήνα πρέπει να κάνει πιο συγκεκριμένες κινήσεις στην σκακιέρα της περιοχής, να προσδώσει νέο περιεχόμενο με ενισχυμένες στρατηγικές στις συνεργασίες με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και να μην περιμένει σήμα από την Ουάσιγκτον για κάθε περίσταση και για κάθε υπόθεση που ανακύπτει. Εκτός και αν οι δηλώσεις του Ερντογάν για κοινές γεωτρήσεις με την Τουρκία εξελιχθούν σε πρόταση και προς την Ελλάδα. Κάτι που θα σήμανε ρευστοποίηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο όνομα των οικονομικών συμφερόντων αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.

Η διπλωματία της σιωπής δεν αποδίδει. Ούτε η διπλωματία της φασαρίας του Ερντογάν είναι πάντα αποτελεσματική, αλλά προσελκύει το ενδιαφέρον πάντα. Και πολλές φορές, στην πορεία, εκεί που υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Κυρίως όμως η διαφορά είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος διαπραγματεύεται μέχρις εσχάτων, απαιτεί , παζαρεύει και συχνά κερδίζει.
Η Ελλάδα πρέπει να είναι περισσότερο ενεργητική στην ευρύτερη περιοχή και να επενδύσει περισσότερο σε νέες ιδέες στις συνεργασίες της . Η συζήτηση για το βέτο στην ΕΕ είναι πολύ επίκαιρο και πολύ σημαντικό θέμα για τα εθνικά συμφέροντα. Η σιωπή και στο θέμα αυτό δεν είναι εθνική πολιτική, είναι λάθος.