Του Στράτου Βαλτινού

 Μια από τις λίγες καίριες διαπιστώσεις που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας και ενώ βρίσκονταν στην αντιπολίτευση ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όσο ήταν στην κυβέρνηση δεν είχε την πραγματική εξουσία  και το καίριο για το μέλλον θα ήταν πως θα μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ  «τη δεύτερη φορά Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές» να έχει  την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, όχι μόνο των υπουργείων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας”.

Τι συνέβη στη χώρα από το 2019 και μετά; άμεσες αλλαγές και υποβάθμιση των Ανεξάρτητων Αρχών, επιλογές και κομματικής επιρροής στη Δικαιοσύνη και ωμές παρεμβάσεις, επινοήσεις περί Ρασπούτιν για να θαφτεί το σκάνδαλο Νοβάρτις, αλλαγή του νόμου για την ΕΥΠ για να βολέψει τον εκλεκτό του, αλλαγή του Ποινικού Κώδικα για την ασυλία στους τραπεζίτες. Αόρατες παρεμβάσεις ώστε να μην προχωρήσει ποτέ το σκάνδαλο των υποκλοπών, χρέη σε τράπεζες  από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που αυξάνονται και κανείς δεν συγκινείται. Η επιστροφή της ΝΔ στην εξουσία συνοδεύθηκε από την καταιγιστική επιστροφή του πελατειακού κράτους , των ασυλιών και τον πλήρη έλεγχο των αρμών της εξουσίας. Η Ελλάδα βουλιάζει στη σήψη, στην ατιμωρησία και τη νομοθέτηση της ατιμωρησίας…      

Ένας απέραντος Οίκος Ενοχής

Σύμφωνα με τα τελευταία  στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα  η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αύξησαν τα χρέη τους στις τράπεζες κατά 87 εκατομμύρια ευρώ μέσα σε 1 χρόνο. Το σύνολο των υποχρεώσεών τους είναι πλέον  πάνω από 840 εκατ. ευρώ για το 2022 και είναι θέμα μηνών τα χρέη και των δύο κομμάτων , έτσι όπως πάνε να φθάσουν το 1 δις ευρώ. Δάνεια που ποτέ δεν θα εξυπηρετηθούν, αλλά οι τράπεζες δεν κινούνται εις βάρος των δύο κομμάτων. Γιατί να το κάνουν άλλωστε; ο θεσμικός επόπτης τους, η Τράπεζα της Ελλάδας κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, ο Ποινικός Κώδικας τους έχει προσφέρει ασυλία, οι δουλειές έτσι γίνονται.
Όταν λοιπόν ο Τσίπρας έκανε τη γνωστή τοποθέτηση από το 2020 μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ξεσηκώθηκε κουρνιαχτός. Έτσι είναι . Πως τόλμησε η Αριστερά να ανακατευθεί σε ζητήματα ελέγχου των αρμών της εξουσίας; πως τολμάει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του πελατειακού συστήματος, αυτού που κατά τα άλλα χρεοκόπησε τη χώρα, η οποία είναι και ιδιοκτησία τους.
Τότε ο Πέτσας ως κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε απαντήσει στον Τσίπρα λέγοντας  μεταξύ άλλων: “στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, "αρμοί της εξουσίας", πέραν της Εκτελεστικής, είναι η Νομοθετική, η Δικαστική, αλλά και τα Μέσα Ενημέρωσης. Που οφείλουν να δρουν ανεξάρτητα από τον έλεγχο της εκάστοτε κυβέρνησης. Και η Ελλάδα έχει Σύνταγμα που εγγυάται τη διάκριση των εξουσιών».

Διαβάζοντας τη δήλωση αυτή με την απόσταση του  χρόνου, αντιλαμβάνεται και ο πλέον ανίδεος τι συμβαίνει στη χώρα. Η δήλωση είναι τόσο αποκαλυπτική, τόσο ρεαλιστική που θα μπορούσε να γίνει και σήμερα και θα αντικατόπτριζε την πραγματικότητα. Η νομοθετική εξουσία λειτουργεί αυστηρά με όρους κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και μόνο. Εξεταστικές επιτροπές για τις υποκλοπές και για την λίστα Πέτσα έμειναν στην ιστορία ως πραξικοπήματα της πλειοψηφίας . Η δικαστική εξουσία κατηγορείται επίσημα ότι κινείται ως εταίρος της κυβέρνησης, ο Ισίδωρος Ντογιάκος για συκάλυψη σκανδάλων, οι υποθέσεις Siemens, υποκλοπών, Νovartis και άλλες “ξεπλύθηκαν”. Tα ΜΜΕ είναι στην υπηρεσία του Μητσοτάκη , κάτι που καταγγέλλεται όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς.  Μπήκαν στο αρχείο ακόμη και “αδιευκρίνιστες καταθέσεις” των Αβραμόπουλου και Γεωργιάδη, εξέλιξη πρωτοφανής.
Αυτή η δύναμη της ατιμωρησίας όμως δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις. Τα ελλείμματα στο κράτος δικαίου είναι διεθνές ζήτημα πλέον. Η θέση 107 ως προς την ελευθερία των ΜΜΕ είναι εξευτελιστική για την ελληνική δημοκρατία και κοινωνία.  Η ΕΦΣΥΝ αποκάλυψε την 1η Αυγούστου, ότι ένα αόρατο χέρι αποδέσμευσε τις καταθέσεις του επιχειρηματία Λαβράνου που έχει στενές σχέσεις με τον Δημητριάδη, ανιψιό του πρωθυπουργού και πρώην Γραμματέα της κυβέρνησης και σχετίζονταν με υποκλοπές και Predator.
 Και όμως: δεν κουνιέται φύλο.  Όλα αυτά δημιουργούν προφανώς ένα αίσθημα ασφάλειας στον πρωθυπουργό, ότι κανείς δεν θα απειλήσει αυτό το κλίμα συνενοχής. Ότι όλες αυτές και πολλές ακόμη υποθέσεις δεν θα δουν ποτέ το φως της δικαιοσύνης.

Οι αρμοί της εξουσίας , αποκαλούνται έτσι γιατί αποτελούν την εγγύηση της σωστής λειτουργίας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της δημοκρατίας, την εγγύηση για την υπεράσπιση της κοινωνικής συνοχής, που εμπεδώνουν το αίσθημα δικαίου στην κοινωνία, ότι οι νόμοι ισχύουν για όλους και δεν νοούνται εξαιρέσεις, ότι τα ΜΜΕ δεν μπορεί να είναι βραχίονας της κυβερνητικής προπαγάνδας. Τι ισχύει από όλα αυτά;
τίποτα απολύτως. Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ένας Οίκος Ενοχής που έχει εξασφαλίσει την ατιμωρησία, με τους αρμούς της εξουσίας να θέτουν σε δοκιμασία και την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τις κοινωνικές ισορροπίες.
Και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να αγγίξει αυτόν τον υπόνομο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ , με τη νέα ηγεσία έχει μια σημαντική κοινωνική αποστολή, πέραν όλων των άλλων. Να ανοίξει επίσημα αυτό το ζήτημα, να ανοίξει το καπάκι και να αδειάσει  τα απόβλητα της κατσαρόλας. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα και δεν θα μπορέσει ποτέ, ούτε κόμμα εξουσίας να γίνει πάλι, ούτε εξουσία , ακόμη περισσότερο.
Και κυρίως να μην φοβηθεί να το κάνει. Ας φοβίσει τους άλλους...