του Σπύρου Σουρμελίδη

Η βασίλισσα Ελισάβετ έβλεπε σιωπηλή την βρετανική αυτοκρατορία να διαλύεται, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Κάρολος Γ, μπορεί να είναι αυτός που θα δει την μοναρχία να εξαφανίζεται; Η λαμπρή τελετή στέψης του βασιλιά Κάρολου του Γ, έγινε ευκαιρία για να ξανασυστηθεί η βρετανική μοναρχία. Ως θεσμός ενότητας όσων λαών βρίσκονται στην Μεγάλη Βρετανία ή στην Κοινοπολιτεία, αλλά και συνέχεια μιας αυτοκρατορίας που πια δεν υπάρχει. Σε μια ώρα που η Βρετανία όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει κάποια αυτοκρατορία, αλλά είναι ένα κράτος με πολλά προβλήματα, οικονομικά, θεσμικά και κοινωνικά. Ένα κράτος για το οποίο τα ερωτήματα συνοχής είναι περισσότερα απο τις βεβαιότητες. Για δισεκατομμύρια ανθρώπους στις 5 Ηπείρους, η βρετανική μοναρχία συμβολίζει δυστυχία και εκμετάλλευση. Είναι αυτή που άφησε πίσω της διχόνοια και μίση, που στην Ασία και την Αφρική πληρώνουν ακόμα και σήμερα, χωρίς να  ξεχνάμε την Κύπρο και την Ελλάδα.

Αν κάτι έμεινε από  τα παλαιά μεγαλεία, είναι το  καπρίτσιο του βασιλιά, του Κάρολου, που σώνει και καλά έκανε την Καμίλα βασίλισσα, διατηρώντας την παράδοση των Αγγλων βασιλέων να κάνουν πράξη τα καπρίτσια τους. Ετσι η Καμίλα απο γραμματέας έγινε βασίλισσα.
Η βασιλεία στην Μεγάλη Βρετανία, είναι ο θεσμός που συμβολίζει την ενότητα των διαφορετικών λαών. Όσο και αν είναι παρωχημένος, είναι ή προσπαθεί  να μείνει το τελευταίο νήμα που κρατάει ενωμένο το Βασίλειο. Όμως πλέον αμφισβητείται απο ένα σημαντικό μέρος των Βρετανών η χρησιμότητα της. Ιδίως στις νέες γενιές κάτω κάτω  40 ετών. 
Τίποτα φυσικά δεν θυμίζει στην σημερινή Βρετανία την παλαιά ισχύ και επιρροή. Είναι μάλλον ένα κράτος που πιστεύει πως θα σωθεί απο τις ΗΠΑ, ένα κράτος που αρνείται να μείνει στην Ευρώπη, αφού το κατεστημένο αρνείται να "υποταχθεί" στην Ευρώπη. 

Περασμένα μεγαλεία  

Η βασίλισσα Ελισάβετ, ήταν αυτή που έβλεπε σιωπηλή την αυτοκρατορία να διαλύεται. Δεν έκανε τίποτα, μάλλον δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Η σιωπή της σε γεγονότα συγκλονιστικά μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, πέρα απο προσωπική στάση, ήταν η αμηχανία της Μεγάλης Βρετανίας να συγκρατήσει την ριζική αλλαγή. Η ανεξαρτησία της Ινδίας (1947) ήταν η αρχή της διάλυσης της αυτοκρατορίας. Εως το 1965, η μία μετά την άλλη οι αποικίες έγιναν  ανεξάρτητα κράτη. 
Το Ηνωμένο Βασίλειο, εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το ζόρι, ακολουθώντας την αμερικανική πολιτική που πλέον ήταν κυρίαρχη στη Δύση. 
Το 2016 , η Βρετανία δεν άντεξε τον ευρωπαϊκό "ζυγό" , δεν άντεξε να βλέπει την ισχύ της Γερμανίας να κυριαρχεί. Έφυγε (Brexit) αλλά η έξοδος στοιχίζει, γιατί πολύ απλά η Βρετανία δεν είναι το ισχυρό κράτος που μπορεί μόνο του να κερδίζει και μάλιστα να επιβάλλει κανόνες στην Ευρώπη η παγκοσμίως.

Η εποχή του Κάρολου

Ο Κάρολος  πρόλαβε να γίνει βασιλιάς στα 74 του. Είναι μια προσωπική υπόθεση. Αυτό που κάνει , που μπορεί να κάνει, είναι να διατηρήσει  τα οικονομικά προνόμια του θεσμού.  Καταβάλλοντας όμως μια μεγάλη προσπάθεια για να πείθει καθημερινά ότι η βασιλεία είναι χρήσιμη, για το Ηνωμένο Βασίλειο.  Σε μια ώρα που πράγματι η  ενότητα της βρετανικής κοινωνίας δοκιμάζεται. Δεν είναι οι σκωτσέζοι το μέγα πρόβλημα, όσο οι Ιρλανδοί που αργά η γρήγορα θα ενωθούν. 

Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αποχώρηση της Μ. Βρετανίας απο την ΕΕ. Αποδεικνύεται καθημερινά ότι η οικονομία στο νησί, δεν μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη και με τόσους περιορισμούς απο την ευρωπαϊκή οικονομία.  Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και η ΕΕ δεν θα αντιμετωπίσει προβλήματα συνοχής, ενώ είναι ορατά τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα. 
Τα τείχη όμως που υψώνονται (οικονομικά, κοινωνικά ή πολιτιστικά) είναι η συνταγή που οδηγεί στην σήψη και τελικώς στην διάλυση. 
Η στέψη που είδαμε στις οθόνες μας,   το τελετουργικό που έχει στοιχεία ακόμα και απο το 1066 μΧ, δεν συμβολίζει τη διαιώνιση μιας εποχής, αλλά την αγωνιώδη προσπάθεια διατήρησης περασμένων και τελειωμένων μεγαλείων.