Λευτέρης Κανάς 

Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου, στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης, τον Οκτώβριο του 2009, ένας φίλος του, του έδωσε την εξής συμβουλή:  Για λίγο καιρό ακόμη, του είχε πει εκείνος ο φίλος του Γιώργου Παπανδρέου, το πρόβλημα (της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης) θα μπορείς να το μεταθέτεις στους προηγούμενους, την προκάτοχη κυβέρνηση.  Από ένα σημείο και πέρα, όμως, πρόσθεσε, το πρόβλημα θα είναι δικό σου και δε θα μπορείς να το μεταθέτεις σε άλλους. Ούτε να επιχειρείς διάχυση της ευθύνης στο άπειρο, θα προσθέταμε εμείς.

 Ξέρουμε ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν εισάκουσε τη συμβουλή του, Αμερικανικής καταγωγής,, φίλου του. Η επικράτησαν άλλες σκέψεις, όπως αυτή του τότε υπουργού Οικονομικών, ότι δυσάρεστα μέτρα δε μπορείς να πάρεις αμέσως, όταν έχεις νωπή λαϊκή εντολή, όπου διακήρυσσες ότι «λεφτά υπάρχουν». Το αποτέλεσμα το είδαμε.

 Ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν έχει καν το ελαφρυντικό της ανταπόκρισης σε κάποια νωπή λαϊκή εντολή. Δεν είναι καν στην αρχή της θητείας του, αλλά στο τέλος αυτής. Δεν έχει να λάβει δύσκολες αποφάσεις, που θα επιβαρύνουν το εισόδημα και την καθημερινότητα των πολιτών.

Κατά συνέπεια, το να επιχειρεί ενός είδους «απόδραση» με διάχυση ευθυνών, σε χρονικό εύρος που μπορεί να φτάνει ως τον Χαρίλαο Τρικούπη, αφήνοντας αιχμές, με την αναφορά σε προκατόχους του, ακόμη και σε πρώην πρωθυπουργούς, προερχόμενους από τη δική του παράταξη, ούτε σοφό, ούτε πειστικό είναι.

 Ακόμη και αν μοναδικό του μέλημα είναι η προσωπική πολιτική του επιβίωση, ανεξάρτητα ενδεχομένως και από την τύχη ή την υστεροφημία της παράταξης του.

 Αρχίζει προφανώς να το κατανοεί και ο ίδιος, αν κρίνουμε από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις θέσεων, κινήσεων και τοποθετήσεων,  που μαρτυρούν, αν μη τι άλλο, έλλειψη ψυχραιμίας και νηφαλιότητας.

 Ισως γιατί αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική ευθύνη, που ανέλαβε ο παραιτηθείς, πρώην υπουργός, δεν είναι μόνο αντικειμενική. Και δεν αφορά μόνο τον κο. Καραμανλή.

 Το να εμφανίζεται, σε αυτό το σκηνικό, ο πρωθυπουργός, ως ο «αίρων τις αμαρτίες», των άλλων, μάλλον καταδεικνύει αυτό που επισήμανε ο Χάρης Καστανίδης. Έναν πρωθυπουργό κατώτερο των περιστάσεων, για να το πούμε πιο κομψά.