Του Σωτήρη Σιδέρη

Τα κράτη, ακόμη και στις μεγαλύτερες τραγωδίες δεν εγκαταλείπουν εύκολα τη θέση τους στο διεθνές στερέωμα, γιατί δεν θέλουν να δείξουν ότι βρίσκονται σε κατάσταση αδυναμίας. Έτσι και η  Τουρκία ήδη έχει κάνει τρεις κινήσεις μετά τον καταστροφικό σεισμό, ενώ και άλλες χώρες της περιοχής κινούνται ανοίγοντας νέες διπλωματικές σελίδες και προς την Συρία, με εξαίρεση την Ελλάδα.
Η Άγκυρα  δια του ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου ανακοίνωσε ότι έχει καταθέσει πρόταση έξι σημείων για επανέναρξη του διαλόγου με την Ελλάδα χωρίς να κάνει λόγο για νησιά κλπ, με στόχο την εξομάλυνση των σχέσεων. Η Αθήνα δεν έχει καν τοποθετηθεί . Δεύτερη κίνηση της Τουρκίας , η ανακοίνωση ότι στις 9 Μαρτίου θα ξεκινήσουν οι συνομιλίες με την Σουηδία και την Φινλανδία σχετικά με την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και τα ανταλλάγματα που ζητά η Άγκυρα. Τρίτη κίνηση , πολύπλευρη,  είναι το θετικό κλίμα που δημιουργεί με το Ισραήλ και την Αίγυπτο , ενώ ετοιμάζει και συνομιλίες με τον Άσαντ της Συρίας. Ο ΥΠΕΞ της Αιγύπτου πήγε στην Δαμασκό και την Άγκυρα. Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη λειτουργικές διπλωματικές σχέσεις με την Συρία, ενώ παρακολουθεί ακίνητη,  με τουριστικό ενδιαφέρον όλη αυτή την κινητικότητα. Τι θα ακολουθήσει από αυτή την έντονη κινητικότητα;

Οι ανεπαρκείς και οι πρωταγωνιστές

Ο Νίκος Δένδιας έχει επισκεφθεί σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου σε μια επίδειξη κατασπατάλησης πόρων, καθώς στην συντριπτική τους πλειονότητα θα μπορούσαν να ταξιδέψουν υπηρεσιακοί παράγοντες . Σαμποτάρισε πριν από περίπου δύο χρόνια μια κοινή πρόταση Τουρκίας -ΕΕ για την πραγματοποίηση διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο , στάση καθαρά εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Αντί να προσπαθεί να κινηθεί αποτελεσματικά μεταξύ Τουρκίας -Αιγύπτου -Συρίας αξιοποιώντας την διπλωματία των σεισμών και προς την Δαμασκό παραμένει καθηλωμένος περιμένοντας ίσως ένα νεύμα της Ουάσιγκτον, που δεν το κάνει και ο Δένδιας δεν κινείται.  Είναι φυσικά και ανεπάρκεια. Όμως, κινείται  η Αίγυπτος, η Τουρκία, το Ιράν, άλλες ευρωπαικές χώρες, αλλά όχι η Ελλάδα που έχει ή μάλλον είχε ιστορικούς δεσμούς με την Συρία. Το Κάιρο με τα ταξίδια του ΥΠΕΞ Σούκρι στην Δαμασκό και την Άγκυρα έδωσε το έναυσμα για το άνοιγμα μιας νέας σελίδας και προς τα ανατολικά της μετά από τουλάχιστον δέκα χρόνια κακών σχέσεων, σχεδόν μηδενικών και με τις δύο χώρες. Η Αίγυπτος απλώνεται διπλωματικά σε όλη την περιοχή και επιβεβαιώνει ότι η εξωτερική της πολιτική έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Και σίγουρα θα είναι η πρωταγωνίστρια χώρα και τους επόμενους μήνες που αναμένεται να ξεδιπλωθούν οι αμερικανικές πρωτοβουλίες για τα ενεργειακά στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.
    
Η Ελλάδα δια της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού βλέπει τις εξελίξεις ως συμπληρωματική καρέκλα στο τραπέζι που στρώνουν οι ΗΠΑ με τις ισχυρές χώρες της περιοχής,  με τη νοοτροπία ότι θα γίνουν μπίζνες , ας πάρουμε κάτι, αφού πρώτα οι άλλοι θα έχουν διαπραγματευθεί. Τα κράτη όμως που έχουν ισχυρή θέση και σχέδιο δεν επιτρέπεται , είναι απαγορευτικό να έχουν αυτή την αντίληψη όταν ξέρουν ότι και το ενεργειακό και η διπλωματία δημιουργούν μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή που μπορεί να επηρεάσει την ζωή των λαών για πολλές δεκαετίες.
Αυτή η κινητικότητα αποτελεί ίσως την τελευταία ευκαιρία να αξιοποιηθούν και να αποκτήσουν στρατηγικό βάθος τα τριμερή και πολυμερή σχήματα συνεργασιών, που με την πάροδο του χρόνου αποδυναμώνονται , καθώς οι ραγδαίες εξελίξεις απαιτούν νέα , πρόσθετα εργαλεία. Υπό αυτό το πρίσμα η Ελλάδα και η Αίγυπτος μπορούν να γίνουν η γέφυρα προς Τουρκία και Συρία, να προστεθεί το Ισραήλ και άλλες χώρες , ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο πλαίσιο διαλόγου και συνεννόησης.
Η Αθήνα ήδη έχει μείνει πίσω. Οι διεργασίες είναι πολύ σημαντικές και ταχύτατες. Η Άγκυρα , όπως δείχνουν οι κινήσεις της κινείται ήδη σε ένα νέο αναγκών και προσαρμόζει την εξωτερική της ώστε να ικανοποιήσει και τις οικονομικές ανάγκες , λόγω  των σεισμών, αλλά και τις διπλωματικές.
Τι θα κάνει η ελληνική κυβέρνηση; τίποτα. Από την στιγμή που δεν είναι ικανή να διαβάσει τις εξελίξεις που διαμορφώνονται ήδη, από την στιγμή που είναι παραλυμένη και αδύναμη να αναλάβει πρωτοβουλίες, είναι φυσικό επακόλουθο να μείνει πίσω και μετά να τρέχει ασθμαίνουσα πίσω από τις ΗΠΑ.