του Σπύρου  Σουρμελίδη 

Η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία δικαιώματα έχουν μόνο οι δανειστές και κανένα οι δανειζόμενοι.  Φαίνεται αυτό και στην περίπτωση του ιδιωτικού χρέους και των 700.000 πλειστηριασμών που βρίσκονται σε εξέλιξη. Είναι όμως τη οργανωμένη Πολιτεία, σήμερα η  κυβέρνηση Μητσοτάκη,  που δεν θέλει να ορίσει ισοτιμία για δανειστές και δανειζομένους. Τα funds (ως επιχειρηματίες) δεν έχουν την υποχρέωση να εμφανιστούν ενώπιον του δανειστή και του δικαστή, έχουν μεσάζοντες, τις εταιρίες διαχείρισης κεφαλαίου(servisers). Και το σημαντικότερο δεν έχουν την υποχρέωση να καταβάλλουν φόρους. Γιατί λοιπόν να συμβιβαστούν με τον δανειζόμενο ή το κράτος; Το θέμα δεν αφορά μόνο τα "κόκκινα" δάνεια, αφορά και τα "πράσινα" που σε λίγο  θα κοκκινίσουν. 

Η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου δυστυχώς απέδειξε ότι στη χώρα μας κατά περίπτωση , η επιχειρηματική δράση είναι ασύδοτη και σε βάρος όλων των άλλων.

Αν ο νόμος το προέβλεπε ισχυρά και η δικαιοσύνη το αποφάσιζε,  αυτομάτως τα Funds ή οι εκπρόσωποι τους, θα ήταν υπόχρεοι φορολογίας όπως όλοι οι άλλοι επιχειρηματίες στη χώρα.
Η ισότητα αυτή δεν αφορά μόνο όσους έχουν πτωχεύσει και χάνουν σπίτια. Αφορά και όσους έχουν δάνεια και ακόμα πληρώνουν. Διότι κάποιοι απ αυτούς σε λίγο (λόγω επιτοκίων) θα βρεθούν στα όρια της πτώχευσης.
Υπήρξαν άλλες τέτοιες περιπτώσεις; Εν μέρει ναι, π.χ. οι τηλεοπτικοί σταθμοί, οι οποίοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν το δικό τους οβολό για αδειοδότηση, όπως ο κάθε περιπτεράς ή άλλος επιχειρηματίας. Κάποιες  εταιρίες με ηλεκτρονικές πλατφόρμες εκμίσθωσης μεταφορών (ταξί), που δεν δήλωναν έδρα στην Ελλάδα για λόγους φορολογικούς. (Υποχρεώθηκαν τελικώς με νόμο του 2017).

Στα Funds λοιπόν επιτρέπεται να μην φορολογούνται στην Ελλάδα. Επιτρέπεται δε (και με τη βούλα) να αξιοποιούν έναν επενδυτικό νόμο του 2003 για να μην φορολογούνται και συγχρόνως να δρουν με μεσάζοντες (Servisers), οι οποίοι επίσης δεν φορολογούνται.  
Αν  τα Funds φορολογηθούν στην Ελλάδα, αυτομάτως η συμπεριφορά τους θα αλλάξει. 
Θα δεχθούν να διαπραγματευθούν με τους δανειστές, υπολογίζοντας με διαφορετικό τρόπο το τελικό όφελος. 
Με την σημερινή κατάσταση, το Fund δρα ασύδοτα ενώ ο δανειζόμενος δεν έχει καμία διαπραγματευτική ισχύ.
Ο δανειζόμενος δεν έχει πρακτικά κανένα δικαίωμα, σε αντίθεση με τον πανίσχυρο και ασύδοτο δανειστή.

Η προστασία  της πρώτης κατοικίας και οι...Τράπεζες

Οπως όλα αυτά τα χρόνια , η συζήτηση και για τα δάνεια και τους πλειστηριασμούς είναι μισή και παραπλανητική.  Στην περίοδο της πτωχευτικής ρύθμισης (ΜΝΗΜΟΝΙΑ) , οι κυβερνήσεις έπρεπε να προστατέψουν πολλά πράγματα συγχρόνως. Ήταν ζογκλέρ που πετούσαν 100 γυάλινα μπαλάκια ταυτόχρονα με την υποχρέωση να μην τους πέσει κανένα.  Μαζί με την πρώτη κατοικία,  έπρεπε να προστατέψουν και τις Τράπεζες, για να μην πέφτει διαρκώς το χρέος τους στο χρέος του κράτους. Έτσι πέταγαν το θέμα λίγο πιο μπροστά. Η τακτική ήταν γενικώς καταστροφική, γι αυτό και είχαμε και επεκτάσεις χρόνου και δεσμεύσεων (δεύτερο και τρίτο μνημόνιο). Όμως σε ότι αφορά την πρώτη κατοικία ήταν μια λύση.  Με οριακούς νόμους , ξεκινώντας απο τον νόμο Κατσέλη, προστατεύθηκε η πρώτη κατοικία εντός των επιτρεπτών ορίων. Οι ρυθμίσεις προστασίας όμως είχαν όρια, ευεργετημένων και χρόνου. Με παρατάσεις δεν έγιναν εκποιήσεις πρώτης (μίας και μοναδικής ) κατοικίας.  
Μετά τα Μνημόνια, η διπλή υποχρέωση (κατοικίες και τράπεζες) δεν υπάρχει. Υπάρχουν περιορισμοί, αλλά οι τράπεζες έχουν αναλάβει την τύχη τους.  Οι Τράπεζες έχουν αυτονομία, πούλησαν τα κόκκινα δάνεια τους στα Funds. H νέα συνθήκη είναι άλλη: Υπάρχει το κράτος και απέναντι του ένας επιχειρηματίας , το Fund. Το κράτος δεν έχει υποχρέωση να σώσει κανένα Fund, ούτε να το απαλλάξει απο το επιχειρηματικό ρίσκο.

Η μία και μοναδική κατοικία

Τη λέμε πρώτη κατοικία (η αντιπολίτευση την λέει λαϊκή κατοικία). Είναι η συνθήκη όπου κάποιος δανειολήπτης έχει μόνο ένα σπίτι, μία κατοικία. Μιας φυσικά περιορισμένης αξίας (εως 200.000 ευρώ αντικειμενικής αξίας π.χ. , δεν μιλάμε για μία κατοικία 600 τ.μ με 5 στρέμματα οικόπεδο).
Το κράτος θέλει να προστατέψει τη μία και μοναδική μικρής αξίας κατοικία.  
Γιατί να το κάνει; Όχι για λόγους ηθικούς ή ανθρωπιστικούς, αλλά για λόγους πρακτικούς. 
Χιλιάδες άστεγοι, σημαίνει πρόβλημα οικονομικό και κοινωνικό. Σημαίνει πρόβλημα ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Είναι σαν να έχεις μαζικά σεισμόπληκτους οι οποίοι δεν έχουν μια στέγη και γρήγορα δεν θα έχουν και φαγητό ή δουλειά.  
Γι αυτό και καλείται η οργανωμένη Πολιτεία να τους προστατέψει, για να προστατευθεί η ίδια.
Πως μπορεί να το κάνει;

Πρώτον φέρνοντας κάθε επιχειρηματία (fund, serviser, ή Τράπεζα) στην ίδια ευθεία έναντι του νόμου με τον δανειολήπτη.

Δεύτερον, όταν έχουν εξαντληθεί τα όρια του νόμου που υποχρεώνει άπαντες να συμβιβαστούν, να αναλάβει με χρηματικό- επενδυτικό τρόπο, την διευθέτηση του ζητήματος.  Θα είναι μια λεγόμενη "κακή τράπεζα" , θα είναι δάνεια προς τους δανειολήπτες που θα πηγαίνουν κατευθείαν στους αρχικούς δανειστές, θα είναι επιδοτήσεις επιτοκίων, θα είναι όλα τα παραπάνω, συν ένα πρόγραμμα κατασκευής κατοικιών;. Τρόποι υπάρχουν πολλοί. Λείπει η ΑΠΟΦΑΣΗ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Το σημαντικό είναι να τελειώσει το κρυφτούλι των εννοιών και της αλήθειας. Να σταματήσει η προπαγάνδα που στο τέλος στρέφεται και πάλι εναντίον της κοινωνίας και της Πολιτείας. Να σταματήσουν τα ψέματα, μικρά και μεγάλα. Να σταματήσουν και οι ψευδαισθήσεις.