Του Στράτου Βαλτινού

Χρειάζονται δύο υπουργοί σε κατάσταση πνευματικής αποχαύνωσης-Παναγιωτόπουλος και Τσιάρας στο Άμυνας και Δικαιοσύνης αντίστοιχα-ορισμένοι πολιτικοί παράγοντες με σχέδιο, ένας πρωθυπουργός που άγεται και φέρεται από συμφέροντα και ακροδεξιές συνιστώσες και φυσικά ορισμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες για να συγκροτηθεί ένα παράλληλο κρατικό σύστημα που να κρατά τα κλειδιά της ομαλότητας.

Η ανανέωση της θητείας του Φλώρου στο ΓΕΕΘΑ, η όλο και πιο επικίνδυνη εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας με οπλικά συστήματα που έχει πληρώσει χρυσάφι ο ελληνικός λαός για την δική του άμυνα, η αναξιοκρατία και η διάχυση της αντίληψης ότι “το κράτος είναι δικό μας”, συνθέτουν την εικόνα μιας παρακμάζουσας δημοκρατίας που περικλείει σοβαρούς κινδύνους για την κοινωνική συνοχή και την δημοκρατική νομιμότητα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης θα μείνει στην ιστορία ως το απόλυτο τίποτα, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι υπάρχει έστω και ένας φορέας ή ένα περιστατικό που να στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Το φάσμα της ήττας της ΝΔ προκαλεί τρόμο γιατί φοβούνται ότι η ιστορική πλέον φράση του Αλέξη Τσίπρα για την ισχύ των αρμών της εξουσίας που δεν αντιμετώπισε ως πρωθυπουργός, μπορεί να εξελιχθεί σε δράση αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση. Λίγο είναι;

Η ασυλία του παρακράτους

 Στον χώρο της Δικαιοσύνης είναι λίγο πολύ γνωστά όσα συμβαίνουν, με τη διαφορά ότι στον τομέα αυτόν τα ζητήματα που ανοίγουν πολύ δύσκολα κλείνουν. Σε αντίθεση με το υπουργείο Άμυνας όπου τα στεγανά είναι κυρίαρχα, αλλά και εκεί είναι πλέον φανερό ότι υπάρχει κρίση.

Οι επιπτώσεις από τον τρόπο λειτουργίας αυτών των τομέων είναι ολοφάνερος σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ενώ οι παρεμβάσεις των συνταγματολόγων και η υπόθεση απαγόρευσης του κόμματος Κασιδιάρη,  με την λογική όμως της θεωρίας των δύο άκρων, θίγουν τον ίδιο τον πυρήνα της Δημοκρατίας. Έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι ο εκλογικός τυχοδιωκτισμός της ΝΔ υπερτερεί του καθήκοντος να προστατευθούν οι θεσμοί, να μην επικρατήσει το κράτος δικαίου και να υποταχθούν όλα στην καθεστωτική νοοτροπία της ασυλίας του παρακράτους.
Στο υπουργείο Άμυνας είναι διαφορετικά τα πράγματα. Σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας είχαμε την δημόσια απαξίωση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία. Είχαμε επίσης και σοβαρές ενδείξεις αποσυντονισμού ενός οργανισμού που οφείλει και πρέπει να είναι συμπαγής , με απαράδεκτες συμπεριφορές όπως κατά του Στόλαρχου Λυμπέρη και άλλων αξιωματικών που παρακολουθούνταν, ενώ ο πλήρης κατάλογος δεν είναι γνωστός.

Πάνω στον γενικό χαμό όμως διοχετεύθηκαν πληροφορίες ότι στο υπουργείου Άμυνας η κυβέρνηση προτίθεται να αλλάξει τη δομή και να θεσμοθετήσει το Αρχηγείο Εθνικής Άμυνας , ενδεχόμενο που για  ορισμένους οδηγεί στο πρόσφατο σκοτεινό παρελθόν.
Το υπουργείο Άμυνας κακώς θεωρείται άβατο, όπως και το υπουργείο Εξωτερικών. Και στα δύο υπουργεία, κακοδιοίκηση, κακοδιαχείριση και αναξιοκρατία μένουν στο σκοτάδι. Όμως πέρα από αυτά και τα δύο υπουργεία έχουν κρίσιμη αποστολή για την ασφάλεια και το μέλλον της χώρας.
Τα τελευταία γεγονότα επιδεινώνουν το κλίμα. Είναι εθνική ανάγκη η επόμενη κυβέρνηση, αν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, να σπάσει αυτά τα στεγανά, να εκδημοκρατίσει τις δομές και να ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Κυρίως όμως να ενισχύσει τους δεσμούς αυτών των δομών δηλαδή, Άμυνα, Δικαιοσύνη, ΕΛ.ΑΣ , κυρίως,  με την κοινωνία γιατί σε αντίθετη περίπτωση, οι εκτροπές θα γίνουν κανόνας και ο εφιάλτης θα επανέλθει προ των πυλών.