Ο Γεώργιος Δημητρίου  ή  επί το αμερικανικότερο Τζορτζ Τσούνης,  είναι ο ελληνικής καταγωγής πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, δικηγόρος στο επάγγελμα και επιχειρηματίας ταυτόχρονα. Κατάγεται από το χωριό Πλάτανος της  Aιτωλοακαρνανίας, το οποίο λατρεύει και βουρκώνει δημοσίως όταν μιλά γι αυτό. Εδώ τελειώνει το καλό αφήγημα. Γιατί ταυτόχρονα ο Τσούνης έχει υποχρεώσεις και καθήκοντα που απορρέουν από τη θέση του και λογοδοτεί στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ο Τσούνης υπηρετεί στην Αθήνα από τις 10 Μαΐου 2022 και είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Αποφεύγει να παίρνει θέσεις για τα ελληνοτουρκικά, για τα μεγάλα προβλήματα της περιοχής και για τις λεπτές αποχρώσεις των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Ταυτόχρονα γνωρίζει ότι οι κατώτεροί του στην πρεσβεία και οι ανώτεροί του στην Ουάσιγκτον δεν είναι ενθουσιασμένοι με την τοποθέτησή του εδώ και αποδίδουν την κίνηση Μπάιντεν ως ρουσφέτι στο ελληνοαμερικανικό λόμπι. Επί της ουσίας τώρα. Πρώτον μέσα σε σχεδόν έξι μήνες ο Τσούνης έχει συναντηθεί με όλους τους μεγάλους επιχειρηματίες, με αρχηγούς κομμάτων , με συμβούλους και παρατρεχάμενους, τους απευθύνεται με τα μικρά τους ονόματα και έχει άποψη για τις εσωτερικές εξελίξεις, έστω και με στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση. Από εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. 

Ο προκατοχός του πρέσβης Πάϊτ, απίστευτο γεράκι και πρωταγωνιστής της ανατροπής της νόμιμης κυβέρνησης της Ουκρανίας και ανάδειξης των φασιστών του τάγματος Αζόφ, είχε γνώσεις και δεν φοβόνταν να πάρει θέσεις γιατί γνωρίζει διπλωματία. Έτσι λοιπόν αρκετά συχνά,  έκανε αναρτήσεις και δηλώσεις σχετικά με τις απειλές της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, ήξερε τις θέσεις της Ελλάδας και μπορούσε να σταθεί στην Ουάσιγκτον ακόμη και σε υψηλό επίπεδο.  Καθόλου τυχαίο ότι ήδη έχει νέο χαρτοφυλάκιο , την Ενέργεια και τον αναμένουμε στην περιοχή σύντομα, όσο και αν δεν τον θέλει ο Τσούνης.
Ο Πάϊατ, μπορούσε αν χρειάζονταν να κινητοποιήσει το Στέητ Ντηπάρτμεντ, να στείλει μήνυμα στην Τουρκία και ήταν ο αρχιτέκτονας της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας που περιλαμβάνει και την αμερικανοποίηση της Αλεξανδρούπολης.

Το συναίσθημα και η πολιτική

 Ο πρέσβης Τσούνης έχει πολλά προβλήματα. Ενδεχόμενη ουσιαστική παρέμβασή του σε μείζονος σημασίας διπλωματικά ζητήματα, όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις,  θα θεωρηθεί συναισθηματική και σαφώς θα αποδοθεί στην καταγωγή του, ενώ ο Πάϊατ δεν είχε τέτοιες αναστολές. Δεύτερο, δεν έχει γνώσεις για καίρια ζητήματα, δεν θα μπορέσει να διαβάσει ποτέ πίσω από τις δηλώσεις και τις λέξεις και δεν θα μπορεί να κινητοποιήσει εύκολα το Στέητ Ντηπάρτμεντ. Πέραν αυτών, οι Ρεμπουμπλικάνοι δεν πρόκειται να προσπαθήσουν να του κάνουν φροντιστήριο και είτε θα τον αντικαταστήσουν είτε απλά ο Τσούνης θα μείνει στην Αθήνα και θα περιοριστεί στις δημόσιες σχέσεις καθώς κάποιοι άλλοι θα αναλάβουν την βαριά ατζέντα.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό των ήδη εκτεταμένων δημοσίων και ιδιωτικών σχέσεων του Τσούνη, πολλοί διπλωματικοί παράγοντες και όχι μόνο, της χώρας παρατηρούν ότι πολλές φορές ο Τσούνης κινούμενος παρορμητικά και συναισθηματικά εμπλέκεται σε πολιτικές συζητήσεις, συζητά με κομματικούς παράγοντες το πολιτικό σκηνικό, δεν έχει κομματικές προτιμήσεις ή δεν τις δείχνει. Όμως, έχει αποκλείσει συμμετοχή της Ελληνικής Λύσης σε κυβέρνηση με τη ΝΔ . Με απλά λόγια εμπλέκεται σε ζητήματα που δεν μπορούν καν να προσεγγίσουν ακόμη τα ελληνικά κόμματα , υπερβαίνοντας τον ρόλο του, άγνωστο αν αυτό αρέσει στην Ουάσιγκτον που σίγουρα τα μαθαίνει από τους άλλους της πρεσβείας.

Το πιο σοβαρό ζήτημα  και ερώτημα όμως είναι, αν  μπορεί ο Τσούνης να διαχειριστεί μια ελληνοτουρκική κρίση. Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι . Θα πελαγώσει θα δυσκολευθεί να κατανοήσει τη φύση του προβλήματος, ακόμη και αν έχει εντολές , αυτά τα θέματα απαιτούν και προσωπική συμμετοχή και γνώση για να μπορέσει ένας πρέσβης υπερδύναμης να τα διαχειρστεί.
Ο Τζόρτζ Τσούνης είναι ένας συμπαθής ελληνοαμερικανός, συγκινείται που υπηρετεί στην χώρα καταγωγής του, αγαπά την Ελλάδα, αλλά η αγάπη και το συναίσθημα δεν είναι αρκετά για να δικαιώσει όσους του εμπιστεύτηκαν την πρεσβεία. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μπορεί , έστω και άθελά του, να προκαλέσει και ζημιά. Οπότε καλό θα ήταν και για τον ίδιο , να τηρούνται τα προσχήματα, να αποστασιοποιηθεί από την ελληνική πολιτική και κομματική ζωή και να επικεντρωθεί στην μελέτη των προβλημάτων. Αν θέλει να προσφέρει κάποιες, καλώς νοούμενες υπηρεσίες, αυτός είναι ο δρόμος.
Η εσωτερική πολιτική ζωή της Ελλάδας δεν προσφέρεται για συναισθηματισμούς γιατί θα καταλήξουν σε δράματα.