Ούτε μια διακήρυξη, ούτε μια κοινή δήλωση, ούτε ένα μήνυμα ότι θα υπάρξει συνέχεια. Η σύνοδος της Πράγας δεν είχε καν στίγμα.  Η ΕΕ δεν μπορεί να βρει κοινή λύση στο ενεργειακό , η Γερμανία ταράζει τα νερά με μονομερείς αποφάσεις  στήριξης, κυρίως της βιομηχανίας της με 200 δις ευρώ. Στο μεταναστευτικό ακινησία, ενώ ο γεωπολιτικός ρόλος της ΕΕ άφαντος. Και μέσα σε αυτή την κρίση , συνήλθε η Ευρωπαική Πολιτική Κοινότητα στο κάστρο της Πράγας με πρωτοβουλία της Γαλλίας και την στήριξη όλων των κρατών -μελών. Ένα πρώτο συμπέρασμα: μια ακόμη πολιτική φούσκα με περιτύλιγμα μεγάλης ιδέας αιωρείται στους ευρωπαικούς ουρανούς.   Και το πιο γλαφυρό στοιχείο: εξαφάνισαν τη σημαία της ΕΕ από το κάστρο γιατί δεν ήθελαν οι Άγγλοι να φαίνεται ότι διαβουλεύονται υπό την σκέπη των Βρυξελλών, αυτό τους μάρανε.  Και το υποτιθέμενο θερμό επεισόδιο Μητσοτάκη -Ερντογάν επιβεβαίωσε μια ακόμη ήδη μελαγχολική διαπίστωση. Ο καθένας έπαιξε τον ρόλο του και πρώτος ο Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται,  ο μεν εθνικισμός του εκτός ελέγχου, η δε πολιτική του σε σύγχυση.

Θα μπορούσαν να τελειώσουν τον Ερντογάν

Δεν ήταν λοιπόν σε καμία περίπτωση ένα μεγάλο γεγονός η σύνοδος της Πράγας. Δεν παρήγαγε πολιτική, δεν έθεσε σε τροχιά ένα όραμα, δεν κινητοποίησε κανέναν, δεν γοήτευσε κανέναν. Μια σύνοδος που θα μείνει στην ιστορία για τα πηγαδάκια της, τις φωτογραφίες και θολή προσωπικότητα της ΕΕ. Σε μια τέτοια περίοδο οξυμένων προβλημάτων, αναζήτησης λύσεων και διεξόδων, θα περίμενε κανείς περισσότερη προσπάθεια , έστω κάτι νέο που να καταστήσει αυτή τη νέα ιδέα ελκυστική για το μέλλον. Αν δεν υπάρξει κάποια νέα προσθήκη, κάποιο σχέδιο, η υπόθεση αυτή θα εκφυλιστεί από πολιτικό σε απλό κοινωνικό γεγονός σύντομα μάλιστα. Σαράντα τρεις ηγέτες παρόντες και κανένας δεν έδειξε να συγκινείται για το πως μπορεί να εξελιχθεί αυτή η πρόταση. Θα μπορούσε να συζητηθεί μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, μια επένδυση ειρήνης και ανάπτυξης για το μέλλον, οι κανόνες γειτονίας, οι όροι συνεργασίας, αλλά δεν συνέβη τίποτα.

Στα ελληνοτουρκικά η λήξη  της συνόδου επιφύλασσε  την επιβεβαίωση της στασιμότητας  για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος , αντί να αναπτύξει τις απόψεις του για το μέλλον των σχέσεων της χώρας του με την Ευρώπη, επικεντρώθηκε σχεδόν με μειονεκτικό τρόπο στην Ελλάδα. Έχει κουράσει, αλλά ο ίδιος δεν θα κουραστεί ποτέ να επαναλαμβάνει το ίδιο ποίημα περί κυριαρχίας των νησιών και επιθετικότητας της Ελλάδας. Ποιας ελληνικής επιθετικότητας που ο Έλληνας πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του ξεροσταλιάζουν έξω από τα ξένα κυβερνητικά μέγαρα για μια δήλωση στήριξης και άμυνας.

Η επιμονή του Ερντογάν  δεν αντιμετωπίζεται από την ΕΕ. Θα μπορούσαν σε αυτή τη σύνοδο της Πράγας να τελειώσουν μαζί του, καθιστώντας του σαφές ότι στο εξής δεν θα έχει θέση στο τραπέζι αν συνεχίσει και εκεί να δηλώνονταν ξεκάθαρα η αλληλεγγύη στην Ελλάδα.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν βρέθηκε κανένας από τους ηγέτες να το πράξει αυτό. Και στην συνέχεια το υποβάθμισαν πλήρως. Ο Μητσοτάκης έκανε την αυτονόητη απάντησή του σημαία ευκαιρίας για εκλογική χρήση , ενώ στην πραγματικότητα η απάντησή του ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Η σύνοδος εξελίχθηκε σε ευκαιρία για την Ελλάδα να απωθήσει το περιθώριο , τουλάχιστον αυτής της συνόδου , τον Τούρκο πρόεδρο, αλλά ο πρωθυπουργός δεν την αξιοποίησε.

Το επόμενο βήμα της ΕΠΚ; άγνωστο. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να το ανακοινώσουν, έστω να το περιγράψουν. Θα έχει συνέχεια το εγχείρημα; Πιθανόν, αλλά χωρίς ιδέες και παραγωγή πολιτικής, θα εκφυλιστεί σύντομα.