Καθηλωμένη στο υπό αποσύνθεση Μέγαρο Μαξίμου η κυβέρνηση -ζόμπι αντιστέκεται εμμονικά σε κάθε δίκαιο και μάλλον αυτονόητο αίτημα της κοινωνίας. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα, φέρνει νομοσχέδιο για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ που συνοδεύεται από αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις βυθίζοντας στην ανέχεια τους υπαλλήλους, που είναι χιλιάδες, αλλάζοντας και πάλι τις εργασιακές σχέσεις.

Στην Εξεταστική Επιτροπή αντιστέκεται σε κάθε χαραμάδα αλήθειας που προσπαθεί να ανοίξει η αντιπολίτευση και η ΑΔΑΕ. Στην ακρίβεια παρακολουθεί χωρίς αντίδραση, χωρίς ελέγχους στην αγορά της αισχροκέρδειας, με τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να έχουν αποσαρθρωθεί, σκόπιμα φυσικά. Στην Υγεία υγειονομικοί πηγαίνουν υποχρεωτικά να εργαστούν σε ιδιωτική κλινική , λόγω ΣΔΙΤ, ενώ τα κενά σε προσωπικό στα δημόσια νοσοκομεία δημιουργούν τρομακτικά προβλήματα λειτουργίας και στην Αθήνα και κυρίως στην Περιφέρεια παρά τις δημόσιες εκκλήσεις ή καταγγελίες γιατρών και συνδικαλιστών.  Μια κυβέρνηση αργοπεθαίνει απαξιωμένη και προσπαθεί να μείνει στη ζωή από τις σάρκες της κοινωνίας μεταφέροντας πλούτο σε ένα κλειστό σύστημα συμφερόντων.  Η συζήτηση για εκλογές κόπασε, καθώς η ΔΕΘ μονοπώλησε το ενδιαφέρον ως προς τις προτάσεις των κομμάτων και ο πρωθυπουργός απέφυγε να προκαλέσει έξαψη δεσμευόμενος ότι δεν θα αλλάξει και πάλι τον εκλογικό νόμο. Ακριβώς επειδή η εκλογολογία παραμέρισε , υπήρξε ένα καλό διάλειμμα κατά το οποίο συζητήθηκαν πραγματικά προβλήματα , όπως η οικονομία, το κράτος δικαίου, οι προτάσεις των κομμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις , η ενέργεια κλπ. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία στην κοινή γνώμη να εκτιμήσει συνολικά τις εξελίξεις και να βγάλει τα πρώτα συμπεράσματα για την πορεία της οικονομίας, τις θέσεις των κομμάτων και τις προοπτικές της χώρας. Είναι προφανές , ότι αυτή η συζήτηση ευνοεί πάρα πολύ την αντιπολίτευση, κυρίως την αξιωματική αντιπολίτευση που πέτυχε μια πολιτική και μια συμβολική νίκη . Η πολιτική νίκη εντοπίζεται στις δεσμεύσεις του Αλέξη Τσίπρα για τους οικονομικά αδύναμους, την Υγεία, την Παιδεία, την ΔΕΗ και την Εθνική Τράπεζα, τους νέους και τα εργασιακά ζητήματα, όπως και για το κράτος δικαίου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντίθετα έδωσε την εικόνα κουρασμένου και κορεσμένου, που απλά διεκπεραιώνει αιτήματα ολιγαρχών και επιμένει σε ένα μοντέλο που χρεοκοπεί. Στην Ευρώπη γίνονται εθνικοποιήσεις , στην Ελλάδα ιδιωτικοποιήσεις.

Τώρα έχουμε μπροστά μας δύο ακόμη σταθμούς. Πρώτος η ολοκλήρωση των εργασιών της Εξεταστικής που βιάζεται να κλείσει η κυβέρνηση, αλλά κάθε μέρα που περνά καταγράφει και ένα βατερλό. Οι αποκαλύψεις δεν έχουν ολοκληρωθεί και γίνεται πλέον φανερό, ότι αν σχηματιστεί μια νέα κυβέρνηση , η Προανακριτική είναι το μόνο σίγουρο που θα συμβεί.

Δεύτερος σταθμός η πορεία προς τον Δεκέμβριο που θα περιλαμβάνει την ακρίβεια, την ακρίβεια της ενέργειας που είναι χωριστό κεφάλαιο και τον προυπολογισμό του επομένου έτους. Εκεί θα παιχθεί ένα ευρύτερο  παιχνίδι ισχύος καθώς η μεν αντιπολίτευση θέλει να μπει στην τελική ευθεία με μια ακόμη νίκη, η δε κυβέρνηση να δείξει ότι αντέχει μέχρι τις εκλογές.
Οπότε , όπως συμβαίνει πάντα, με την επιστροφή του πρωθυπουργού από την γενική συνέλευση του ΟΗΕ θα έχουμε και επιστροφή στο επικοινωνιακό μοντέλο που επί τρία και πλέον χρόνια επιμένει η κυβέρνηση. Αποθέωση Μητσοτάκη, η Ελλάδα ευημερεί, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κόκκινος διάβολος, αστάθεια, εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί, εκβιασμοί και ψυχολογική πίεση σε μια κοινωνία που ήδη κινείται οριακά ως προς την συνοχή της.
Συμπέρασμα: ανοίγει ένας νέος κύκλος εσωτερικής έντασης με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό και τους συμμάχους του με στόχο αρχικό να μην διαλυθούν πριν τον Δεκέμβριο και δεύτερο να επεξεργαστούν διάφορες ιδέες για τις εκλογές, τις συμμαχίες και το μέλλον τους