Ένα βήμα  μπροστά και μάλιστα προς την σωστή κατεύθυνση , αν και τυπικό,  πριν η χώρα συρθεί σε νέες περιπέτειες έκανε ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας υποστηρίζοντας την ““Πολιτική της Μίας Κίνας’’,  θέση που έχει  όλος ο κόσμος, η ΕΕ και οι ΗΠΑ  , αν και συχνά την υπονομεύουν. Η τοποθέτηση Δένδια έγινε μετά την συνάντησή του με τον κινέζο ομόλογό του στην Καμπότζη, στις 3 Αυγούστου, Ουάνγκ Γι , ο οποίος με τη σειρά του εκφράστηκε υπέρ του σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Η δήλωση Δένδια είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στην παρούσα συγκυρία προκειμένου να επιβεβαιωθεί η ελληνική θέση, καθώς η Αθήνα έχει ανάγκη από πολλαπλή στήριξη ενόψει της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο , όπου ο Ερντογάν σχεδιάζει να δώσει αναθεωρητικό ρεσιτάλ. Και πρέπει πάνω από όλα να προλάβει τυχόν διαφοροποίηση του πρωθυπουργού.  Το οξύμωρο με τις ΗΠΑ είναι ότι ενώ πραγματοποιούν ένα παγκόσμιο επικοινωνιακό πόλεμο για τον αναθεωρητισμό του Πούτιν, τώρα βρίσκονται στο όριο να αναθεωρήσουν την δική τους θέση για τη Μία Κίνα. Η ΕΕ θα συρθεί δύσκολα  από τις ΗΠΑ, αλλά η υπόθεση αυτή είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσει τις εντάσεις και στις Βρυξέλλες και στο ΝΑΤΟ. Η εμπειρία από την πολιτική στην Ουκρανία  δεν πρέπει να επαναληφθεί. 

Ο Νίκος Δένδιας  απάντησε στη δήλωσή του Wang Yi, για την στήριξη στην εδαφική ακεραιότητα, στην κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας απέναντι στις προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζει. Μια θέση , πρόσθεσε, απόλυτα συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Κίνα είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και από την άλλη, είπε ο Δένδιας,  είχα την ευκαιρία να επαναλάβω την ελληνική θέση υπέρ του “One China policy’’, της “Πολιτικής της Μίας Κίνας’’, μια θέση που είναι και η ευρωπαϊκή θέση στο θέμα αυτό”.

Έτσι λοιπόν αναμένεται με ενδιαφέρον κάποια τοποθέτηση του πρωθυπουργού. Οι ΗΠΑ, ακόμη και στην επίσκεψη της Πελόζι δεν έθεσαν επίσημα ζήτημα αναθεώρησης της πολιτικής τους, ωστόσο όλη η φιλοσοφία εκεί συγκλίνει. Στην αρχή είναι η δήλωση ότι η Ταιβάν έχει δικαίωμα να δέχεται ξένους ηγέτης που σαφώς υπονομεύει την πολιτική της Μίας Κίνας, γιατί δεν αναγνωρίζεται ως κράτος. Η Κίνα αντιδρώντας άρχισε ήδη να πιέζει στρατιωτικά την Ταιβάν και σίγουρα θα κλιμακώνει ανάλογα με τις κινήσεις της Δύσης.

Η Ελλάδα αυτή τη φορά πρέπει να είναι πολύ επιφυλακτική και να μην συρθεί από το δόγμα του προκεχωρημένου φυλακίου. Αν μετά την Ρωσία, χάσει και την στήριξη της Κίνας, θα ξεμείνει από στηρίγματα στους διεθνείς οργανισμούς. Πόσο μάλλον που η επιρροή της Μόσχας και του Πεκίνου σε πλήθος περιοχών του πλανήτη είναι αδιαμφισβήτητη. Αν αυτά είναι διπλωματικά προβλήματα που απαιτούν σοβαρό χειρισμό , τι θα συμβεί αν οι ΗΠΑ απαιτήσουν κυρώσεις κατά της Κίνας. Θα πρόκειται για μια οικονομική κόλαση που θα συνθλίψει κυριολεκτικά την ΕΕ.
Υπό αυτό το πρίσμα, καλό θα ήταν οι πολιτικές δυνάμεις και το ΥΠΕΞ να θέσουν υπό την “ομηρεία” τους τον πρωθυπουργό για εξορθολογίσει την πολιτική του. Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε υπέρ της πολιτικής της Μίας Κίνας.
           

Το ιστορικό της διένεξης

Η Κίνα θεωρεί την Ταιβάν ως την 21η επαρχία της, ενώ η υπόθεση ανάγεται  στο 1949 . Το γεγονός ότι ούτε η Ταϊβάν έχει θέσει ζήτημα ανεξαρτησίας, είναι χαρακτηριστικό των σχέσεων. Ειδικότερα:

 Να σημειωθεί πως και η ίδια η Ταϊβάν (που ονομάζεται «Δημοκρατία της Κίνας») έχει και αυτή το δικό της δόγμα της Μίας Κίνας, υποστηρίζοντας ότι όντως υπάρχει μόνο μία Κίνα, της οποίας η «νόμιμη εν εξορία» κυβέρνηση έχει ως έδρα της την Ταϊπέι. Θεωρεί παράνομη και κατοχική την κυβέρνηση στο Πεκίνο.
Η πολιτική  της Μίας Κίνας  υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1949 στο τέλος του κινεζικού εμφυλίου πολέμου. Το ηττημένο Εθνικιστικό Κόμμα ( Κουομιτάνγκ) αποσύρθηκε στην Ταϊβάν την οποία και όρισε ως έδρα της κυβέρνησης, ενώ οι νικητές Κομμουνιστές άρχισαν να κυβερνούν την κυρίως Κίνα ως Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Και οι δύο πλευρές υποστήριζαν ότι εκπροσωπούν ολόκληρη την Κίνα. Έκτοτε οι σχέσεις κινούνται μεταξύ όξυνσης και προσπαθειών προσέγγισης, με την Ταϊβάν να λειτουργεί στην πραγματικότητα ως ξεχωριστή οντότητα, που έχει δική της κυβέρνηση, εισπράττει τους φόρους της και αναπτύσσει στρατό στα σύνορά της, αλλά να μην έχει προχωρήσει επισήμως σε διακήρυξη της ανεξαρτησίας της. Το Πεκίνο έχει πετύχει με την αναγνώριση της πολιτικής της Μίας Κίνας να μην αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ (και τον περισσότερο κόσμο) η Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος.