Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο κόσμος  βρίσκεται σε περιδίνηση. Οι αντιφάσεις στην Ευρώπη και στη Δύση γενικότερα, γίνονται όλο και περισσότερες και πιο κραυγαλέες. Στη Γαλλία η Μαρί Λεπέν απέτυχε να γίνει πρόεδρος χάρις στον μεγάλο αγώνα που έδωσε η Αριστερά. Στις ΗΠΑ η ακροδεξιά έχει κερδίσει έδαφος στην κοινωνία και η κληρονομιά του Τραμπ είναι ισχυρότατη. Στην Ιταλία το παιχνίδι των Μπερλουσκόνι και του Κινήματος Πέντε Αστέρων, οδήγησε στην πτώση του Μάριο Ντράγκι και οι φόβοι ότι στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου θα ανοίξει ο δρόμος για την ακροδεξιά Τζόρτζια Μελόνι που ήδη έρχεται πρώτη στις δημοσκοπήσεις, τρομάζει τον κόσμο.  Η υποχώρηση της Δημοκρατίας , οι οικονομίες -καζίνο που οδηγούν σε νέα κρίση , η ήδη υπάρχουσα γεωπολιτική κρίση και η κρίση εμπιστοσύνης στην ΕΕ συγκροτούν ένα επικίνδυνο σκηνικό που προκαλεί δέος .

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η ΝΔ φλερτάρουν όλο και περισσότερο με τις ακροδεξιές αντιλήψεις ενώ και εδώ ο οικονομικός παρασιτισμός και η αχαλίνωτη τάση της κυβέρνησης να εξυπηρετεί συμφέροντα μέσα από εκατοντάδες τροπολογίες σε κάθε νομοσχέδιο, προκαλεί οργή και αντιδράσεις.   Επιστροφή στο παρελθόν; Στην Ιταλία , σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις  οι ακροδεξιοί, στα όρια του φασισμού  «Αδελφοί της Ιταλίας», με επικεφαλής την Τζόρτζια Μελόνι κερδίζει το 22% των ψήφων και αν έρθει πρώτο κόμμα πιθανότατα θα είναι και πρωθυπουργός συνεργαζόμενη με την ευρύτερη δεξιά, κάτι που προφανώς γνωρίζει ο Μπερλουσκόνι. Εκ των πραγμάτων το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα καλείται να δώσει τον αγώνα της ζωής του, αν δεν θέλει η Ιταλία να διολισθήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Ας σημειωθεί ότι το υπέρογκο χρέος της Ιταλίας και η ενεργειακή κρίση σε συνδυασμό με την αδυναμία της ΕΕ να βρει τον δρόμο για την ανάπτυξη αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορεί , είτε να αναδείξει τις ακροδεξιές δυνάμεις στην εξουσία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη χώρα αυτή και όλη την Ευρώπη, είτε να μπει ένα φρένο. Δηλαδή να πετύχει το Δημοκρατικό Κόμμα τη νίκη και να φρενάρει την κρίση. Αν φυσικά λειτουργήσει ως κεντροαριστερό κόμμα και όχι ως θεραπαινίδα των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Γενικότερα η εικόνα είναι ανησυχητική. Το Φθινόπωρο πλησιάζει και η κρίση γενικεύεται. Η απογοήτευση των λαών εμφανής, τόσο λόγω της κρίσης, όσο και εξαιτίας της αδυναμίας των προοδευτικών δυνάμεων να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αλλάξουν την πορεία της Ευρώπης.  Είναι θλιβερό, όσο και εντυπωσιακό το γεγονός ότι η ΕΕ μοιάζει υπνωτισμένη και παραμένει καθηλωμένη. Χωρίς ιδέες, χωρίς πρωτοβουλίες και χωρίς όραμα παραπαίει από κρίση σε κρίση, αδυνατώντας να βρει διεξόδους. Μοιραία αυτή η παραλυσία ευνοεί τις ακροδεξιές δυνάμεις ακριβώς γιατί έχουν ως σύμμαχό τους το μεγάλο κεφάλαιο. Το οποίο προτιμά τυραννίες, δικτατορίες ή απλά αυταρχικές κυβερνήσεις παρά να εκλεγούν αριστερές κυβερνήσεις.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα. Οι ολιγάρχες σύμμαχοι της κυβέρνησης θα στηρίξουν μέχρι τέλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη και είναι βέβαιο ότι αν το εκλογικό αποτέλεσμα είναι τέτοιο, θα στραφούν και προς την ακροδεξιά για να συνεχίσει να κυβερνά. Άλλωστε οι διαρκείς μισαλλόδοξες φωνές κατά της Αριστεράς και των αγώνων της, αυτό το νόημα έχει. Ο ιδεολογικός  αναθεωρητισμός είναι βραχίονας της ακροδεξιάς.

Υπό αυτή την οπτική, κάθε εκλογική αναμέτρηση πλέον στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη έχει ιστορικό χαρακτήρα. Καιρός για πολιτικούς αγώνες, πριν το σκοτάδι απλωθεί και πάλι στον κόσμο. Και ο εφιάλτης επιστρέψει ….