του Σπύρου Σουρμελίδη

 Ο Γουστάβο Πέτρο έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της Αριστεράς στην ιστορία της Κολομβίας, συγκεντρώνοντας το 50,47% των ψήφων, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα. Και όχι οποιοσδήποτε αριστερός, αλλά ένας πρώην αντάρτης, μέλος ενοπλης οργάνωσης της ακρας αριστεράς και πρώην δήμαρχος της πρωτεύουσας  Μπογκοτά , που ηγείται μιας σοσιαλδημοκρατικής παράταξης. 

 Είναι ένας ακόμα αριστερός πρόεδρος  που εκλέγεται τα τελευταία δυο χρόνια σε χώρα της Λατινικής Αμερικής, την περιοχή που οι ΗΠΑ θεωρούν την πίσω αυλή τους, όπου μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Ο  πολιτικός χάρτης της Λατινικής Αμερικής από το Μεξικό έως την Αργεντινή, έχει κοκκινήσει με τρείς μόνο εξαιρέσεις , την Ονδούρα, τον Ισημερινό και την Βραζιλία, όπου όμως δεν αποκλείεται η επιστροφή του Λούλα. (*)  

Αντίπαλος του ήταν ο «Τραμπ» της Κολομβίας, ο εκκεντρικός εκατομμυριούχος Ροδόλφο Ερνάντες, που έλαβε το 47,27% των ψήφων και ηττήθηκε με διαφορά κάπου 700.000 ψήφων. Ο Ερνάντες αναγνώρισε την ήττα του όπως και ο απερχόμενος  δεξιός πρόεδρος Ιβάν Ντούκε, που υποσχέθηκε μια ομαλή μετάβαση της εξουσίας στις 7 Αυγούστου. 

Τον Πέτρο συνεχάρη και η Ουάσιγκτον δια του υπουργού Εξωτερικών Α. Μπλίνκεν.

Τον συνεχάρησαν όμως  σχεδόν όλοι οι ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, που είναι αριστεροί ή σοσιαλιστές.  

Ο Γκαμπριέλ Μπόριτς, πρόεδρος της Χιλής, ο  Αλμπέρτο Φερνάντες, πρόεδρος της Αργεντινής, ο Νικολάς Μαδούρο, πρόεδρος της Βενεζουέλας, ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, πρόεδρος της Κούβας, ο Λουίς Άρσε, πρόεδρος της Βολιβίας, ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, πρόεδρος του Μεξικού, ο  Πέδρο Καστίγιο, πρόεδρος του Περού και πολλοί ακόμα. 

Η Λατινική  Αμερική δεν είναι πλέον ο «υπηρέτης» των ΗΠΑ και αυτό είναι ένα βασικό συμπέρασμα που δείχνει τις αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως. 

 Η εκλογή του  Γκουστάβο Πέτρο ήταν οριακή (50, 47% έναντι 47,27%)  κάτι που δείχνει  διχασμό της κοινωνίας στην Κολομβία και τον δισταγμό της. Μια παρόμοια εικόνα είχαμε και στο Περού, το Μεξικό, την Χιλή.  Διχασμός  που στηρίζεται και στις διαφορές ιθαγενών και της ισπανογενούς ανω και μεσαίας τάξης των χωρών της Λατινικής Αμερικής. 

Ο Πέτρο  πάντως δεν είναι σήμερα ο αντάρτης, είναι ενας σοσιαλιστής με βασικό σύνθημα «την κοινωνική δικαιοσύνη, εναντίον των ανισοτήτων και της διαφθοράς», με γνώμονα «την αγάπη και όχι το μίσος» και να αλλάξει το σύστημα «που διηύθυναν εδώ και τόσα χρόνια οι ίδιοι».

Ο κ. Πέτρο εξαγγέλλει ισχυρότερο κράτος, περισσότερους φόρους για τους πλουσιότερους, γρηγορότερη ενεργειακή μετάβαση...

Ωστόσο, «μεγάλο μέρος της χώρας» τον φοβάται εξαιτίας του παρελθόντος του στην άκρα αριστερά –ήταν αντάρτης του ακροαριστερού Κινήματος της 19ης Απριλίου (Movimiento 19 de Abril, M-19) που είχε βασανιστεί από τις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου.

Καλείται να κυβερνήσει με την ισχύ στο κοινοβούλιο κατακερματισμένη, καθώς η παράταξή του, η «Ιστορική Συμμαχία» (Pacto Histórico por Colombia, PHxC), είναι πρώτη δύναμη μεν, αλλά με τους συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους να διατηρούν ισχυρή παρουσία.

Καλείται επίσης να ξεπεράσει τις έντονες επιφυλάξεις στον στρατό, να αντιμετωπίσει τις πληθωριστικές πιέσεις και το γεγονός ότι οι θεσμοί της Κολομβίας είναι αδύναμοι και πολιτικοποιημένοι.

* O χαρτης είναι απο την Deccan Herald της Ινδίας